Skarga kasacyjna banku w sprawie frankowej nieprzyjęta do rozpoznania

Pozwany R. AG w W. (dalej: bank) wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu

Apelacyjnego w Warszawie, którym uwzględniono w zasadniczej części

apelację powodów J.R. i R.R. od wyroku Sądu pierwszej instancji wydanego

w sprawie o ustalenie i zapłatę.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania bank wskazał pięć

przyczyn kasacyjnych w rozumieniu art. 3989 § 1 k.p.c. Cztery z nich dotyczyły

występowania w sprawie istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1

pkt 1 k.p.c.), a jedna – potrzeby wykładni przepisów budzących wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.). Natura obu

wspomnianych przyczyn kasacyjnych była już przedmiotem licznych wypowiedzi

Sądu Najwyższego i została szczegółowo omówiona m.in. w postanowieniu SN

z 28 marca 2025 r., I CSK 703/24, wydanym w sprawie z udziałem pozwanego.

Pierwsze cztery przyczyny kasacyjne wskazane przez bank nie występują

w sprawie. Choć sformułowane na s. 6-7 i opisane szerzej w dalszej części skargi

kwestie dotyczące problematyki kredytów powiązanych z kursem waluty obcej są

obiektywnie istotne, a dawniej rzeczywiście budziły poważne wątpliwości, to

obecnie należy uznać je za wyjaśnione – w kierunku odmiennym od oczekiwanego

przez pozwanego – dzięki uchwale Sądu Najwyższego – Izby Cywilnej –

z 25 kwietnia 2024 r., III CZP 25/22. Wobec braku podstaw do podjęcia działań

unormowanych w art. 88 § 1 u.s.n., przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy Sąd

Najwyższy pozostaje przy tym, na mocy art. 87 § 1 u.s.n., związany stanowiskiem

wyrażonym w sentencji tego orzeczenia. We wspomnianej uchwale szeroko

umotywowano zajęte w niej stanowiska; powtarzanie tej argumentacji nie jest więc

obecnie celowe.

Piąta wskazana przez bank przyczyna kasacyjna, związana z potrzebą

wykładni art. 189 k.p.c., nie jest natomiast aktualna, gdyż pojęcie „interesu

prawnego” w tzw. sprawach frankowych również należy uznać za wyjaśnione. Było

I CSK 3897/24

3

ono przedmiotem bogatego orzecznictwa Sądu Najwyższego, w którym wskazano,

że rozumienie interesu prawnego musi być szerokie i elastyczne, a także

uwzględniać okoliczności danej sprawy. W określonych sytuacjach nie można więc

wykluczyć, że możliwość wytoczenia powództwa o zapłatę nie wyczerpuje interesu

prawnego po stronie osoby kwestionującej związanie częścią postanowień umowy

lub istnienie zobowiązania mającego wynikać z umowy kredytu (zob. postanowienie

SN z 29 grudnia 2021 r., I CSK 336/21, oraz wyrok SN z 26 maja 2022 r.,

II CSKP 19/22).

Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy uznał, że

z motywów skargi nie wynika, by zachodziły określone w art. 3989 § 1 k.p.c.

przyczyny kasacyjne, co uzasadniało odmowę przyjęcia tej skargi do rozpoznania.

O kosztach rozstrzygnięto zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik

sprawy, ich wysokość ustalając na podstawie § 2 pkt 7 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2

rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie

opłat za czynności radców prawnych. Wynikającą z przywołanego przepisu

kwotę zasądzono na rzecz powódki, gdyż pełnomocnik wnoszący skargę

kasacyjną nie legitymował się umocowaniem do działania także za powoda. Po

wezwaniu do usunięcia braku formalnego odpowiedzi na skargę kasacyjną

pełnomocnik przedłożył odpis pełnomocnictwa podpisanego wyłącznie przez

powódkę (k. 898 akt głównych), co – wobec nieusunięcia ww. braku –

spowodowało zwrot odpowiedzi na skargę kasacyjną w odniesieniu do powoda

J.R., z uwagi na niewykazanie przez pełnomocnika swego umocowania do

reprezentacji powoda w postępowaniu kasacyjnym.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c., orzeczono, jak

w sentencji postanowienia.

Beata Janiszewska

[J.T.]

[a.ł]