Sąd Najwyższy nie przyjął skargi powoda na bank. Powód zapłaci 2700 zł kosztów

Wyrokiem z 11 maja 2022 r., VII C 526/21, Sąd Rejonowy dla Warszawy

Pragi- Południe oddalił powództwo o zapłatę 50 000 zł za naruszenie przez

pozwany bank dóbr osobistych powoda.

Wyrokiem zaskarżonym skargą kasacyjną Sąd Okręgowy Warszawa-Praga

oddalił apelację.

I CSK 4064/24

2

Sąd Okręgowy ustalił, że nabywca wierzytelności poinformował powoda, że

bank dokonał przelewu na jego rzecz przysługującej mu wierzytelności z tytułu

umowy kredytowej łączącej strony. Pomimo cesji wierzytelności bank kontynuował

egzekucję wobec powoda mimo, że nie był już wierzycielem. Egzekucja komornicza

trwała od lutego 2016 roku do września 2018 roku (2 lata i 7 miesięcy). Wyrokiem

Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi- Południe zasądzono od banku na rzecz

powoda 17 927,27 zł wraz z ustawowymi odsetkami tytułem zwrotu nienależnie

wyegzekwowanych należności.

Od 2013 roku powód cierpi na szereg dolegliwości związanych z układem

pokarmowym, w tym zespól jelita drażliwego i żółciowe zapalenie błony śluzowej

żołądka. Kilkukrotnie był z tego powodu hospitalizowany. W października 2014 roku

przeszedł operację wycięcia hemoroidów. W 2016 roku podczas kolejnej

hospitalizacji stwierdzono u niego zaburzenia lękowe i depresyjne mieszane.

W stosunku do powoda, jako dłużnika nadal prowadzona jest egzekucja

komornicza, jednak z wniosku innego podmiotu niż pozwany bank.

Sąd Okręgowy uznał, że nieuprawnionym byłoby wywodzenie krzywdy

wyłącznie z faktu prowadzenia egzekucji komorniczej. Nie sposób uznać, że na

skutek kontynowania postępowania egzekucyjnego naruszone zostało prawo

powoda do prywatności, gdyż nastąpiło to w momencie wszczęcia egzekucji

w oparciu o istniejący tytuł wykonawczy. Jednocześnie sam fakt pozostawania

w toku postępowania egzekucyjnego nie jest wystarczający, aby wyprowadzić z

niego wniosek, że doprowadził do pogłębienia dyskomfortu psychicznego powoda.

Z treści pozwu wynika, że powód nie upatrywał doznanej krzywdy

w prowadzeniu przeciwko niemu egzekucji, a w dokonywaniu potrąceń przez

komornika sądowego. Jednak bezpodstawne prowadzenie czynności

egzekucyjnych w stosunku do powoda zostało zrekompensowane zwrotem na jego

rzecz nienależnie wyegzekwowanego świadczenia.

Zdaniem Sądu Okręgowego materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie

pozwalał na samodzielne określenie przez Sąd pierwszej instancji skali

pogorszenia stanu psychicznego powoda w związku z bezpodstawnie prowadzoną

egzekucją komorniczą. Wobec zaniechania przedstawienia przez powoda

I CSK 4064/24

3

stosownych dowodów na tę okoliczność celowym było przeprowadzenie w sprawie

dowodu z opinii biegłego lekarza psychiatry. Wniosek w tym przedmiocie nie został

jednak zgłoszony przez powoda w toku postępowania, co spowodowało brak

możliwości ustalenia, czy powód doznał krzywdy na skutek działań pozwanego

banku.

Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powód

wskazał jej oczywistą zasadność przez naruszenie art. 6 i 23 w zw. z art. 24 i 448

k.c., a także naruszenie art. 231 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Nie można uznać, aby w niniejszej sprawie Sąd Okręgowy dopuścił

rażącego naruszenia przepisów prawa materialnego. Skarżący wskazuje, że Sąd

drugiej instancji błędnie przyjął, że dla wykazania krzywdy powoda z tytułu

bezprawnej egzekucji konieczny jest dowód z opinii biegłego psychiatry.

Tymczasem Sąd Okręgowy wskazał jedynie, że dokumentacja medyczna

znajdująca się w aktach sprawy nie pozwalała na samodzielną ocenę przez Sąd

skali pogorszenia stanu psychicznego powoda w związku z prowadzonym

przeciwko niemu bezpodstawnym postępowaniem egzekucyjnym. Powód natomiast

nie złożył w toku postępowania innych wniosków w tym zakresie.

Uzasadnieniem dla zarzutu oczywistej zasadności skargi kasacyjnej

w postępowaniu cywilnym nie może być argument, że sąd nie ustalił stanu

faktycznego sprawy z urzędu oraz nie przeprowadził postępowania dowodowego

z urzędu. Regułą jest przeprowadzanie dowodów na wniosek stron, a dopuszczanie

ich z urzędu stanowi wyjątek od tej zasady. Stosowanie tego wyjątku pozostawione

jest dyskrecjonalnej władzy sądu, na co wyraźnie wskazuje użyty w art. 232 zdanie

2 k.p.c. zwrot "sąd może". Z tego powodu nieprzeprowadzenie dowodu z urzędu

z reguły nie stanowi uchybienia, które mogłoby zostać skutecznie wytknięte w

skardze kasacyjnej (zob. postanowienie SN z 24 stycznia 2023 r., I CSK 2522/22).

Skarżący zarzucił naruszenie art. 231 k.p.c. i niewyprowadzenie

domniemania faktycznego w oparciu o dowody zgromadzone w sprawie, że

bezprawna egzekucja po cesji wierzytelności spowodowała wystąpienie krzywdy u

I CSK 4064/24

4

powoda. Sąd Okręgowy prawidłowo wskazał, że nie jest możliwe wyprowadzenie

na zasadach określonych w art. 231 k.p.c. wniosku, że powód odniósł krzywdę na

skutek bezprawnych działań pozwanego. Między innymi dlatego, że nie można było

ocenić związku przyczynowo-skutkowego między egzekucją prowadzoną przez

bank, a stanem zdrowia powoda.

Ponadto wątpliwe jest doznanie krzywdy przez powoda. Wierzytelność

wobec powoda istniała, a jedynie zaszła zmiana po stronie wierzyciela. Pozwany

bank i cesjonariusz zaniedbali dokonania odpowiedniego przekształcenia

podmiotowego w postępowaniu egzekucyjnym. Powód nie zarzuca, że cesjonariusz

żądał od niego sum już wyegzekwowanych przez bank.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 k.p.c.

odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Na podstawie art. 98 k.p.c. pozwanemu bankowi przysługuje od skarżącego

zwrot kosztów sporządzenia odpowiedzi na skargę kasacyjną w wysokości stawki

minimalnej określonej w stosowanym odpowiednio § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia

Min. Sprawiedl. w sprawie opłat za czynności adwokackie.

(G.N.-J.)

[a.ł.]