SN nie przyjął skargi Banku w sporze o odsetki od świadczenia w walucie obcej

Pozwany Bank S.A. w W. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu

Apelacyjnego w Warszawie z 30 stycznia 2025 r., zaskarżając ten wyrok w części,

wnosząc o jego uchylenie w zaskarżonym zakresie i przekazanie sprawy do

ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku

w zaskarżonym zakresie i orzeczenie co do istoty sprawy.

W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

skarżący wskazał, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, w świetle

naruszenia art. 455 w zw. z art. 481 § 1 w zw. z art. 358 § 2 k.c.

Skarżący powołał się również na występujące w sprawie istotne zagadnienie

prawne związane z wykładnią art. 455 w zw. z art. 481 § 1 w zw. z art. 358 § 2 k.c.

I CSK 513/26

2

oraz w zw. z Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1011

z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie wskaźników referencyjnych w zw.

z Rozporządzeniem (UE) nr 596/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r.: Czy w przypadku

zobowiązania pieniężnego wyrażonego w walucie obcej, w którym termin spełnienia

świadczenia nie został określony, dłużnik pozostaje w opóźnieniu w rozumieniu art.

455 k.c., a wskaźnik referencyjny istotny dla obliczenia świadczenia odsetkowego

(np. LIBOR) przestał być publikowany, wierzyciel może naliczać odsetki za

opóźnienie na podstawie art. 481 § 1 i 2 k.c.?

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, jeżeli zaskarżone nią

orzeczenie zapadło wskutek oczywistego naruszenia prawa, zaś oczywiste

naruszenie prawa powinno być rozumiane jako widoczna, bez potrzeby

dokonywania pogłębionej analizy jurydycznej, sprzeczność wykładni lub stosowania

prawa z jego brzmieniem albo powszechnie przyjętymi regułami interpretacji.

Skarżący powinien wykazać kwalifikowaną postać naruszenia przepisów prawa

materialnego lub procesowego, widoczną prima facie, przy wykorzystaniu

podstawowej wiedzy prawniczej. Ma to być przy tym zasadność łatwo dostrzegalna

już nawet przy pobieżnej lekturze skargi.

Skarżący nie wykazał, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Po

pierwsze, nie może być skuteczny zabieg, sprowadzający się do powielenia treści

zarzutu podniesionego w ramach podstawy kasacyjnych (s. 2 skargi kasacyjnej),

w ramach uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania (s. 3 skargi

kasacyjnej). Są to przecież dwa odrębne elementy konstrukcyjne skargi kasacyjnej.

Przesłanką przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie jest oczywiste

naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz

sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego

orzeczenia. Sam zarzut naruszenia (nawet oczywistego) określonego przepisu

(przepisów) nie prowadzi wprost do oceny, że skarga kasacyjna jest oczywiście

uzasadniona.

Po drugie, w orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalony jest pogląd,

zgodnie z którym odsetki ustawowe za opóźnienie w wysokości wynikającej z art.

I CSK 513/26

3

481 § 2 k.c. mogą być zasądzane również od świadczenia wyrażonego w walucie

obcej (zob. uchwałę połączonych Izb Cywilnej i Administracyjnej oraz Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych z 12 czerwca 1981 r., V PZP 3/81, OSNCP 1982, nr 7,

poz. 92, oraz m.in. postanowienia: z 19 grudnia 2024 r., I CSK 171/24; z 29 maja

2025 r., I CSK 126/24; z 22 lipca 2025 r., I CSK 964/25; z 31 lipca 2025 r., I CSK

1365/24). Obowiązujące przepisy nie różnicują obecnie stopy odsetek ustawowych

za opóźnienie względem zobowiązań ze świadczeniem pieniężnym w walucie

polskiej i w walutach obcych. Nie ma też znaczenia czy między datą

(bezpodstawnego) świadczenia kwoty wyrażonej we franku szwajcarskim (CHF) lub

innej walucie obcej a datą wyrokowania doszło do wzrostu kursu waluty obcej w

stosunku do kursu waluty krajowej, gdyż zwrot nienależnych świadczeń na rzecz

każdej ze stron umowy kredytu zakłada zwrot świadczeń w wysokości wypłaconych

lub wpłaconych kwot pieniężnych (odpowiednio w złotych i CHF), bez względu na

rodzaj waluty. W każdym przypadku należy stosować stawkę określoną w art. 481 §

2 k.c., gdyż przepisy nie przewidują odmiennej stawki w odniesieniu do waluty

obcej (zob. np. postanowienie SN z 25 listopada 2025 r., I CSK 1771/25).

Oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na potrzebie

wykładni przepisów prawa budzących poważne wątpliwości lub wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie sądów (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.) wymaga wykazania,

jaki konkretny przepis prawa, zastosowany w danej sprawie, jest przedmiotem

rozbieżnej wykładni w orzecznictwie i na czym rozbieżność ta polega, co wymaga

przytoczenia orzeczeń sądów wydanych w takich samych lub istotnie zbliżonych

stanach faktycznych, względnie, jaki konkretny przepis prawa, zastosowany w

danej sprawie, wymaga interpretacji ze strony Sądu Najwyższego, z czego

potrzeba ta wynika i z jakich powodów dotychczasowy dorobek doktryny i

orzecznictwa jest w tej mierze niewystarczający. Nieodzowne jest ponadto,

podobnie jak w przypadku przyczyny kasacyjnej określonej w art. 3989 § 1 pkt 1

k.p.c., wykazanie związku między oczekiwaną od Sądu Najwyższego wykładnią

prawa a wynikiem postępowania kasacyjnego.

Z kolei istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1

k.p.c. jest zagadnienie nowe, nierozwiązane dotychczas w orzecznictwie, którego

wyjaśnienie może przyczynić się do rozwoju prawa. Zagadnienie prawne powinno

I CSK 513/26

4

umożliwić Sądowi Najwyższemu udzielenie uniwersalnej odpowiedzi,

niesprowadzającej się do samej subsumpcji i rozstrzygnięcia konkretnego sporu.

Skarżący w sposób nieuprawny połączył obie przesłanki kasacyjne,

sporządzając uzasadnienie jedynie dla pierwszej przesłanki kasacyjnej (s. 6-7

skargi kasacyjnej). Niezależnie zaś od tego, że nie ma uzasadnionych podstaw do

dokonania przez Sąd Najwyższy wykładni wskazanych przez skarżącego

przepisów, ani do udzielania odpowiedzi na przedstawione zagadnienie prawne,

gdyż kwestie te zostały już w dotychczasowym orzecznictwie wyjaśnione, to

łączenie przesłanki oczywistej zasadności skargi z występowaniem w sprawie

istotnego zagadnienia prawnego lub potrzebą wykładni przepisów jest wykluczone.

Sąd Najwyższy wielokrotnie zwracał już uwagę, że jednoczesne uzasadnienie

wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania występującymi w sprawie

wątpliwościami prawnymi (zagadnienie prawne, potrzeba wykładni przepisów)

generalnie wyklucza przyjęcie, że skarga jest oczywiście uzasadniona. Nie jest

możliwa sytuacja, w której wyrok jest oczywiście wadliwy, a jednocześnie w sprawie

występuje tak poważna wątpliwość prawna, że wymaga interwencji i rozstrzygnięcia

przez Sąd Najwyższy. Co jest sporne nie może być przecież oczywiste.

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c. odmówił

przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Marcin Łochowski

(D.Z.)

[SOP]