Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej pozwanej w sprawie o zapłatę

Pozwana A.Ś. wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w

Lublinie z 12 sierpnia 2025 r., zaskarżając ten wyrok w całości, wnosząc o jego

uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o zmianę

zaskarżonego wyroku w całości przez zmianę wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie

i oddalenie powództwa w całości.

W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

powołała się na istotne zagadnienie prawne: Czy dopuszczalne jest poręczenie

I CSK 541/26

2

wekslowe (awal wekslowy) za cudzy dług (tj. dług osoby trzeciej) w formie

wystawienia innego weksla własnego in blanco, czy taka czynność prawna jako co

najmniej zmierzająca do obejścia przepisów prawa bezwzględnie obowiązujących,

w szczególności art. 30-32 w zw. z art. 103 ustawy z dnia 28 kwietnia 1936 r.

Prawo wekslowe w zw. z art. 58 k.c. powinna być traktowana jako bezwzględnie

nieważna? Ponadto skarżąca wskazała, że skarga kasacyjna jest oczywiście

uzasadniona.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest

zagadnienie nowe, nierozwiązane dotychczas w orzecznictwie, którego wyjaśnienie

może przyczynić się do rozwoju prawa. Zagadnienie prawne powinno, przede

wszystkim, być sformułowane w oparciu o okoliczności mieszczące się w stanie

faktycznym sprawy wynikającym z dokonanych przez sąd ustaleń, a jednocześnie

być przedstawione w sposób ogólny i abstrakcyjny tak, aby umożliwić Sądowi

Najwyższemu udzielenie uniwersalnej odpowiedzi, niesprowadzającej się do samej

subsumpcji i rozstrzygnięcia konkretnego sporu.

Przedstawione przez skarżącą zagadnienie prawne tych wymagań nie

spełnia. Skarżąca nie sporządziła w sposób prawidłowy uzasadnienia dla pierwszej

przesłanki kasacyjnej, gdyż nie przytoczyła argumentów wskazujących na istnienie

poważnych wątpliwości prawnych odnośnie do przedstawionego zagadnienia,

poglądów orzecznictwa i doktryny, możliwych rozbieżnych interpretacji prawnych

i racji jurydycznych stojących za każdą z nich. Ponadto, uzasadnienie sporządzone

przez skarżącą odbiega od treści sformułowanego zagadnienia, gdyż koncentruje

się na wymaganiach formalnych oświadczenia woli poręczyciela wekslowego, a

więc dłużnika poręczającego zobowiązanie wekslowe. Natomiast zagadnienie

prawne odnosi się do dopuszczalności wystawienia weksla in blanco, a więc

zaciągnięcia zobowiązania wekslowego. Co więcej, sugestia jakoby wystawiony

przez pozwaną weksel zabezpieczał inne zobowiązanie wekslowe osoby trzeciej

(byłego męża pozwanej) nie znajduje potwierdzenia w stanie faktycznym. Według

ustaleń Sądu Apelacyjnego pozwana wystawiła weksel na zabezpieczenie umowy

pożyczki, a nie innego zobowiązania wekslowego.

I CSK 541/26

3

Skarga kasacyjna jest natomiast oczywiście uzasadniona, jeżeli zaskarżone

nią orzeczenie zapadło wskutek oczywistego naruszenia prawa, zaś oczywiste

naruszenie prawa powinno być rozumiane jako widoczna, bez potrzeby

dokonywania pogłębionej analizy jurydycznej, sprzeczność wykładni lub stosowania

prawa z jego brzmieniem albo powszechnie przyjętymi regułami interpretacji.

Skarżący powinien wykazać kwalifikowaną postać naruszenia przepisów prawa

materialnego lub procesowego, widoczną prima facie, przy wykorzystaniu

podstawowej wiedzy prawniczej. Ma to być przy tym zasadność łatwo dostrzegalna

już nawet przy pobieżnej lekturze skargi.

Skarżąca nie wykazała, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Pozwana nie wskazał nawet, jaki konkretnie przepis bądź przepisy zostały jej

zdaniem naruszone w stopniu kwalifikowanym, przemawiającym za oczywistą

zasadnością skargi (s. 5-6 skargi). Taka konstrukcja wniosku wyklucza przyjęcie, że

skarga jest oczywiście uzasadniona.

Ponadto Sąd Najwyższy wielokrotnie zwracał już uwagę, że jednoczesne

uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania występującymi

w sprawie wątpliwościami prawnymi (zagadnienie prawne, potrzeba wykładni

przepisów) generalnie wyklucza przyjęcie, że skarga jest oczywiście uzasadniona.

Nie jest możliwa sytuacja, w której wyrok jest oczywiście wadliwy, a jednocześnie

w sprawie występuje tak poważna wątpliwość prawna, że wymaga interwencji

i rozstrzygnięcia przez Sąd Najwyższy. Co jest sporne nie może być przecież

oczywiste.

Według Sądu Najwyższego nie ma także innych przyczyn uzasadniających

przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, w szczególności nieważności

postępowania (art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c.).

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c. odmówił

przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Ponadto Sąd Najwyższy na podstawie

§ 16 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 8 pkt 7 oraz § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb

Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów pomocy prawnej

I CSK 541/26

4

udzielonej przez radcę prawnego z urzędu przyznał pełnomocnikowi pozwanej

koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Marcin Łochowski

(D.Z.)

[a.ł]