Skarga banku o kredyt powiązany z kursem waluty obcej nie przyjęta do rozpoznania

Pozwany Bank S.A. w W. (dalej: bank) wniósł skargę kasacyjną od wyroku

Sądu Apelacyjnego w Poznaniu, którym oddalono apelację skarżącego od wyroku

Sadu pierwszej instancji wydanego w sprawie o zapłatę toczącej się z powództwa

M.Z. i P.J.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania bank wskazał

sześć przyczyn kasacyjnych w rozumieniu art. 3989 § 1 k.p.c. Pięć z nich dotyczyło

występowania w sprawie istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1

pkt 1 k.p.c.), a jedno – potrzeby wykładni przepisów prawnych budzących

wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie

(art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.). Natura obu wspomnianych przyczyn kasacyjnych była

już przedmiotem licznych wypowiedzi Sądu Najwyższego i została szczegółowo

omówiona m.in. w postanowieniu SN z 30 grudnia 2024 r., I CSK 3562/23,

wydanym w sprawie z udziałem pozwanego.

Wskazane przez skarżącego przyczyny kasacyjne nie występują w sprawie.

Choć sygnalizowane na s. 4-6 i opisane szerzej w dalszej części skargi kwestie

dotyczące problematyki kredytów powiązanych z kursem waluty obcej są

obiektywnie istotne, a dawniej rzeczywiście budziły poważne wątpliwości, to

obecnie należy uznać je za wyjaśnione – w kierunku odmiennym od oczekiwanego

przez pozwanego – dzięki uchwale Sądu Najwyższego – Izby Cywilnej –

z 25 kwietnia 2024 r., III CZP 25/22. Wobec braku podstaw do podjęcia działań

unormowanych w art. 88 § 1 u.s.n., przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy Sąd

Najwyższy pozostaje przy tym, na mocy art. 87 § 1 u.s.n., związany stanowiskiem

wyrażonym w sentencji tego orzeczenia. We wspomnianej uchwale szeroko

umotywowano zajęte w niej stanowiska; powtarzanie obecnie tej argumentacji

należy uznać za zbędne.

Uzupełniająco należy dodać, że przyczyna oznaczona numerem pierwszym

pozornie dotyczy kwestii nieobjętej zakresem ww. uchwały, to jest tego, które

I CSK 591/25

3

postanowienia charakterystyczne dla umów kredytu indeksowanego do waluty

obcej są abuzywne; bank wyróżnił przy tym klauzulę kursową oraz klauzulę ryzyka

walutowego. Rzecz jednak w tym, że w świetle wspomnianej uchwały rozróżnienie

takie, nawet jeżeli in abstracto uznać je za zasadne także w przypadku spornej

obecnie umowy, nie miałoby znaczenia. Stan niezwiązania stron umową powoduje

bowiem już sama tylko abuzywność klauzuli kursowej.

Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy uznał, że

z motywów skargi nie wynika, by zachodziły określone w art. 3989 § 1 k.p.c.

przyczyny kasacyjne, co uzasadniało odmowę przyjęcia tej skargi do rozpoznania.

O kosztach orzeczono zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik

sprawy, ich wysokość ustalając na podstawie § 2 pkt 7 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2

rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie

opłat za czynności adwokackie.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c., orzeczono, jak

w sentencji postanowienia.

Beata Janiszewska

[J.T.]

[SOP]