Uchwała SN z kwietnia 2023 r. nie objęła wyroku sprzed jej podjęcia. SN nie przyjął skargi kasacyjnej powoda

Zgodnie z brzmieniem art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę

kasacyjną do rozpoznania w następujących wypadkach:

– w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,

– istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne

wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,

– zachodzi nieważność postępowania,

– skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

I CSK 618/24

2

Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, którego

rozpoznanie przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione względami o szczególnej

doniosłości, wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a mającymi

swoje źródło w interesie publicznym, w szczególności przez zapewnienie jednolitej

wykładni i stosowania prawa.

Skarga kasacyjna powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 3

kwietnia 2023 r. zawiera wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania z powołaniem się

na jej oczywistą zasadność. Analiza wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania i jego uzasadnienia prowadzi jednakże do stwierdzenia, że wskazana

przez skarżącego podstawa przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie

zachodzi. Brak jest także podstaw by przyjąć, że w sprawie miała miejsce

nieważność postępowania.

Twierdzenie o istnieniu przesłanki do przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania z powodu jej oczywistej zasadności, nie znajduje bowiem

dostatecznego uzasadnienia w świetle argumentacji przytoczonej w tym zakresie

przez skarżącego. W judykaturze utrwalone jest stanowisko, że oczywista

zasadność skargi kasacyjnej ma miejsce jedynie wówczas, gdy bez dokonania

głębszej analizy dla przeciętnego prawnika jest oczywiste, że podstawy skargi

zasługują na uwzględnienie, a zatem ma miejsce kwalifikowana postać naruszenia

prawa, zauważalna prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej

i przesądza to o wadliwości zaskarżonego orzeczenia w stopniu nakazującym

uwzględnienie skargi. Dla takiej oceny stanowisko przedstawione przez

skarżącego, związane z zarzutem naruszenia art. 362 k.c., nie daje zaś podstaw. W

orzecznictwie podkreśla się także, że przesłanką przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania nie jest oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa

materialnego lub procesowego, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało

wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia. Sam zarzut naruszenia, nawet

oczywistego, określonego przepisu nie prowadzi wprost do oceny, że skarga

kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (por. postanowienia Sądu Najwyższego z

dnia 7 stycznia 2003 r., I PK 227/02, z dnia 11 stycznia 2008 r., I UK 285/07, z dnia

11 kwietnia 2008 r., I UK 46/08 i z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 37/08).

I CSK 618/24

3

Skarżący zarzucił naruszenie art. 367 § 3 k.p.c. i podniósł, że stanowiło to

przyczynę nieważności postępowania. Powołał się także na uchwałę Sądu

Najwyższego z dnia 26 kwietnia 2023 r., III CZP 6/22. W powyższej uchwale Sąd

Najwyższy stwierdził jednak, że przyjęta w niej wykładnia prawa obowiązuje od dnia

podjęcia uchwały, a zatem od dnia 26 kwietnia 2023 r. Skargą kasacyjną

zaskarżono zaś wyrok Sądy Apelacyjnego w Krakowie z dnia 3 kwietnia 2023 r.,

wydany przed podjęciem uchwały.

Z tych względów w przedmiocie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania orzeczono jak w treści postanowienia (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach

postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 102 w zw. z art. 391 § 1 i

art. 39821 k.p.c.

Dariusz Zawistowski

(M.M.)

[SOP]