SN odmówił przyjęcia skargi powódki w sporze o zapłatę, 2700 zł kosztów dla pozwanego

W związku ze skargą kasacyjną powódki J.W. od wyroku Sądu Apelacyjnego

w Szczecinie z 30 września 2025 r.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

I CSK 658/26

2

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania

przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie

i uzasadnienie istnienia przesłanek umożliwiających realizację publicznoprawnych

funkcji skargi kasacyjnej. Tylko na tych przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć

rozstrzygnięcie o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania. Dopuszczenie i rozpoznanie skargi kasacyjnej ustrojowo i procesowo

jest uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane jej

funkcje publicznoprawne. Nie w każdej zatem sprawie, nawet w takiej, w której

rozstrzygnięcie oparte jest na błędnej subsumpcji czy wadliwej wykładni prawa,

skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania. Podkreślenia wymaga, że

Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie jest jego rolą korygowanie

ewentualnych błędów w zakresie stosowania czy wykładni prawa w każdej

indywidualnej sprawie.

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca oparła na

przesłance uregulowanej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Przesłanka ta nie została

spełniona.

Powołanie się przez autora skargi kasacyjnej na oczywistą zasadność skargi

kasacyjnej zobowiązuje go do przedstawienia wywodu prawnego zmierzającego do

wykazania kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub

procesowego polegającej na jego oczywistości, widocznej prima facie, przy

wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, co daje podstawy do uznania skargi

za oczywiście uzasadnioną, tj. podlegającą uwzględnieniu (zob. postanowienia

Sądu Najwyższego: z 11 grudnia 2009 r., II PK 223/0; z 3 lutego 2010 r., II PK

304/09; z 7 maja 2010 r., V CSK 459/09). Oczywista zasadność skargi kasacyjnej

zachodzi bowiem wówczas, gdy z samej jej treści wynika w sposób jednoznaczny,

że wskazane w skardze podstawy zasługują na uwzględnienie. Oznacza to, że

z argumentów przedstawionych we wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania, bez

konieczności dokonywania pogłębionej analizy prawnej lub czynności procesowych

sądu, wynika jaskrawa sprzeczność orzeczenia z przepisami prawa

niepodlegającymi różnej wykładni i niepozostawiającymi sądowi swobody oceny

I CSK 658/26

3

albo z podstawowymi zasadami orzekania obowiązującymi w demokratycznym

państwie prawa. O ile bowiem do uwzględnienia skargi wystarczy, że jej podstawy

są usprawiedliwione, o tyle do przyjęcia skargi do rozpoznania niezbędna jest jej

oczywista zasadność w wyżej przedstawionym rozumieniu.

Skarżąca zaś wskazała, iż oczywista zasadność jej skargi wynika z tego, „że

Sąd Apelacyjny oparł odmienne ustalenia faktyczne w zakresie okoliczności

wymagających wiadomości specjalnych na dowodzie z opinii biegłego, mimo że

w sprawie ujawnione zostały istotne wątpliwości co do podstaw tej opinii oraz jej

miarodajności, a Sąd pierwszej instancji wprost odstąpił od oparcia ustaleń

faktycznych na tej opinii po złożeniu przez biegłego ustnej opinii uzupełniającej.

(…). Równocześnie Sąd Apelacyjny - co szczegółowo wykazano w zarzucie 9

skargi kasacyjnej - oparł istotne elementy rekonstrukcji stanu faktycznego na

wtórnej, obronnej narracji pozwanego, ukształtowanej po wszczęciu postępowania

odpowiedzialności zawodowej, pomijając wcześniejsze, bliższe czasowo zdarzeniu

zeznania ratowników medycznych oraz dowody instytucjonalne, a także nie

rozliczając ujawnionych zmian wersji zdarzeń.”

Oceniając wynikającą z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. przesłankę oczywistej

zasadności skargi kasacyjnej należy dostrzec, że skarżący powinien uzasadnić tę

oczywistość, wskazując jedynie na argumenty mieszczące się w zakresie kognicji

Sądu Najwyższego. Nie może więc powoływać się na wadliwość ustaleń

faktycznych, poczynionych przez Sąd drugiej instancji w oparciu o zgromadzony

materiał dowodowy, ani opierać na innych faktach niż stanowiące podstawę

rozstrzygnięcia.

Tego warunku niniejsza skarga kasacyjna nie spełnia.

Jednocześnie należy przypomnieć, że opinia biegłego jest niejasna wtedy,

gdy jej wnioski końcowe są nielogiczne, nieścisłe lub obwarowane takimi

zastrzeżeniami, iż nie można ustalić, jaki ostatecznie pogląd przyjmuje biegły, a

także wówczas, gdy sformułowana jest w sposób tak zawiły, że jest niezrozumiała

lub gdy jej wnioski końcowe nie znajdują oparcia w badaniach opisanych przez

biegłego. Za opinię niepełną uznać należy taką opinię, która nie uwzględnia lub

pomija niezbędne czynności badawcze, co ma wpływ na jej końcowe wnioski lub

I CSK 658/26

4

też nie odpowiada na wszystkie pytania lub zagadnienia wskazane przez sąd w

tezie dowodowej (zob. postanowienie SN z 26 stycznia 2017 r. (I CSK 142/15).

Ponadto specyfika dowodu z opinii biegłego polega m.in. na tym, że jeżeli

taki dowód już został przez sąd dopuszczony, to stosownie do treści art. 286 k.p.c.,

opinii dodatkowego biegłego można żądać jedynie "w razie potrzeby". Należy też

zauważyć, że art. 278 § 1 k.p.c. uprawnia sąd do dopuszczenia dowodu z opinii

biegłego lub biegłych, jeżeli w sprawie istnieje potrzeba wyjaśnienia okoliczności

wymagających wiadomości specjalnych, a nadto do zażądania ustnego

uzupełnienia opinii złożonej na piśmie, w sytuacji gdy opinia nie jest wyczerpująca

lub też z innych względów, według oceny sądu, wymaga uzupełnienia lub

wyjaśnienia. Powyższe instrumenty procesowe mogą być wykorzystywane

stosownie do potrzeb sprawy, przy czym potrzebą taką nie może być jedynie

przeświadczenie strony, że dalsze opinie pozwolą na udowodnienie korzystnej dla

niej tezy (zob. wyrok SN z 29 listopada 2016 r., II PK 242/15).

Należy również zauważyć, że Sąd co do zasady przeprowadza dowody,

które zostały zgłoszone przez strony postępowania, nie zaś z urzędu. Natomiast

skarżąca nie składała wniosków dowodowych, które obligowałyby Sąd do

przeprowadzenia dowodów z dodatkowych opinii biegłego. Poza tym, Sąd drugiej

instancji inaczej niż skarżąca przyjął, że przedmiotowa opinia nie była wadliwa i

mogła stanowić pełnoprawną podstawę ustaleń faktycznych. Tymczasem ocena

dowodów pozostaje poza kognicja Sadu Najwyższego. Zarzuty skargi kasacyjnej

nie mogą dotyczyć dokonanej przez sąd drugiej instancji oceny dowodów i

dokonanych na ich podstawie ustaleń faktycznych (art. art. 3983 § 3 k.p.c). Sąd

Najwyższy jest nimi związany (art. art. 398¹³§ 2 k.p.c). Sąd Najwyższy wielokrotnie

wypowiadał się na temat tego ograniczenia swojej kognicji, wskazując że nie jest

ona zależna od sposobu ujęcia zarzutów przez samego skarżącego, jako zarzutów

naruszenia przepisów prawa procesowego lub materialnego, jeżeli w istocie

zmierzają one do polemiki z ustaleniami faktycznymi lub oceną dowodów (zob.

przykładowo postanowienia z 6 sierpnia 2012 r., II CSK 108/12; z 8 listopada 2013

r., II CSK 224/13; 11 kwietnia 2018 r. I CSK 701/17; z 28 lutego 2019 r., V CSK

394/18). Odniesienie wywodów do ustaleń faktycznych poczynionych przez sądy

powszechne oraz dokonanej przez nie oceny dowodów w postępowaniu

I CSK 658/26

5

wywołanym wniesieniem skargi kasacyjnej jest zatem niedopuszczalne z mocy art.

3983 § 3 k.p.c., bowiem Sąd Najwyższy jako sąd prawa, a nie sąd faktu, jest

związany ustaleniami i oceną dowodów dokonaną przez sądy meriti.

W konkluzji należało uznać, że na tle kompleksowych rozważań Sądu

Apelacyjnego wywody wniosku nie stwarzały podstawy do przyjęcia, iż skarga

kasacyjna jest zasadna, a tym bardziej by była ona uzasadniona w stopniu

oczywistym i widocznym już prima vista, co zakłada przyczyna kasacyjna określona

w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.

Wobec powyższego, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł

jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie

art. 98 k.p.c.

M.L.

[SOP]