Mieszkanie byłych małżonków w majątku wspólnym. Skarga kasacyjna nie przyjęta do rozpoznania

Wnioskodawca M.G. wniósł skargę kasacyjną od postanowienia Sądu

Okręgowego w Bielsku-Białej oddalającego apelację skarżącego w sprawie

o podział majątku wspólnego prowadzonej z udziałem A.G.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Jako przyczynę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący

wskazał oczywistą zasadność skargi. Przedstawił przy tym skrótowy wywód,

z którego wynika, że w przekonaniu skarżącego Sąd drugiej instancji, podobnie jak

wcześniej Sąd Rejonowy, błędnie ocenił, iż bliżej określony lokal mieszkalny

należał do majątku osobistego uczestniczki, a nie – do majątku wspólnego (byłych)

małżonków. Wnioskodawca wskazał przy tym na naruszenie art. 31 § 1 oraz

art. 45 § 1 i 2 k.r.o., a także art. 567 § 1 k.p.c. Zasygnalizował również, że

w sprawie pominięto „kwestie dotyczące rozliczenia i obowiązku zwrotu nakładów

i wydatków poczynionych przez wnioskodawcę zarówno na rzecz majątku

wspólnego jak i na rzecz majątku osobistego uczestniczki”. Żaden z tych wątków

nie został wsparty argumentacją prawną, a skarżący poprzestał na przedstawieniu

tez o zaistnieniu bliżej nieokreślonych naruszeń oraz o błędnej ocenie tego, do

której masy majątkowej należało sporne mieszkanie.

Oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na przesłance

z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga wykazania niewątpliwej, widocznej prima facie

sprzeczności przyjętej przez Sąd drugiej instancji wykładni lub zastosowania prawa

z brzmieniem przepisów lub powszechnie przyjętymi regułami interpretacji prawa.

Wnoszący skargę powinien więc zawrzeć w uzasadnieniu wniosku wywód prawny

wyjaśniający, w czym wyraża się "oczywista zasadność" skargi i przedstawić

odpowiednie argumenty (zob. postanowienie SN z 5 września 2008 r., I CZ 64/08).

Do przyjęcia skargi do rozpoznania na podstawie wskazanej przyczyny kasacyjnej

nie jest wystarczające samo kwalifikowane naruszenie prawa przez Sąd drugiej

instancji. W art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. mowa bowiem o oczywistej zasadności skargi,

a nie o trafności zarzutu. Przytoczone przez skarżącego okoliczności powinny

zatem jednoznacznie wskazywać na to, że w zasadniczym postępowaniu skarga

I CSK 776/25

3

kasacyjna zostanie rozstrzygnięta na korzyść strony, która ją wniosła

(zob. postanowienie SN z 10 maja 2019 r., I CSK 768/18).

Uzasadnienie wniosku skarżącego wymaganiom tym nie odpowiada

i sprowadza się do postawienia tezy o dokonaniu przez Sąd Okręgowy błędnych

ocen prawnych. Nie odniesiono się przy tym do obszernych wywodów Sądu drugiej

instancji w przedmiocie przyczyn, dla których uznano, że sporne mieszkanie nie

stanowiło elementu majątku wspólnego. Wnioskodawca nie przedstawił zatem

argumentacji wymaganej przy powołaniu się na przyczynę przewidzianą

w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. i zdolnej do przekonania o "oczywistej" zasadności

skargi. Odnośnie do kwestii nakładów uwagi skarżącego cechował wysoki stopień

ogólności, wykluczający bezpośrednie i jednoznaczne powiązanie argumentacji

z ocenami prawnymi wyrażonymi w niniejszej sprawie. Tego rodzaju wywody

w oczywisty sposób nie odpowiadają unormowanej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.

przyczynie kasacyjnej, toteż nie mogły przełożyć się na przyjęcie skargi kasacyjnej

do rozpoznania.

Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy uznał, że

z motywów skargi kasacyjnej nie wynika, by zachodziły przyczyny określone

w art. 3989 § 1 k.p.c., co uzasadniało odmowę przyjęcia tej skargi do rozpoznania.

O kosztach rozstrzygnięto mając na względzie sporne interesy uczestników, ich

wysokość ustalając na podstawie § 2 pkt 7 w zw. z § 4 ust. 1 pkt 8 w zw. z § 10

ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r.

w sprawie opłat za czynności radców prawnych.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c., orzeczono, jak

w sentencji postanowienia.

Beata Janiszewska

[J.T.]

[SOP]