Sąd Najwyższy oddalił kasacje obrońców skazanych za atak gazem na policjantów

Kasacje wniesione w imieniu skazanych są bezzasadne w stopniu

oczywistym.

W pierwszej z nich, autorstwa obrońcy obu skazanych, podniesiono zarzuty

naruszenia prawa materialnego, tj. art. 28§1 k.k., art. 226§1 k.k. oraz art. 9§2 k.k.

oraz prawa procesowego w postaci art. 433§2 k.k., polegającego na

niedostatecznym rozważeniu wszystkich zarzutów wywiedzionej w sprawie apelacji,

I KK 213/26

2

a konkretnie naruszenia przez Sąd Rejonowy art. 7 k.p.k., art. 7 k.p.k. w zw. z art.

410 k.p.k., art. 424§1 pkt 1 k.p.k. i art. 5§2 k.p.k. Tożsamy zarzut uchybienia

procedurze karnej został sformułowany w drugiej kasacji – sporządzonej przez

obrońcę Y. S. (pkt 1). W przywołanej kasacji postawiono ponadto zarzut naruszenia

prawa materialnego w postaci art. 28§1 k.k. (pkt II).

Stawianie w nadzwyczajnym środku odwoławczym zarzutów naruszenia

prawa materialnego, w sytuacji, gdy Sąd Odwoławczy utrzymuje w całości

orzeczenie Sądu I instancji, stanowi nieprawidłowy zabieg, który nie może

przynieść oczekiwanych przez skarżących skutków. W takiej bowiem sytuacji Sąd

Odwoławczy nie czyni własnych ustaleń faktycznych ani, następczo, nie dokonuje

subsumpcji zachowania pod określoną normę prawną. Tym samym nie stosuje on

samodzielnie prawa materialnego, którego naruszenie próbuje mu się zarzucić.

Zarzuty postawione w tym zakresie w obu kasacjach należało tym samym uznać za

całkowicie nietrafione.

Jeżeli zaś chodzi o zarzuty uchybienia przez Sąd Odwoławczy przepisom

postępowania, motywy pisemne orzeczenia tego Sądu ich nie potwierdzają.

Na wstępie zauważenia wymaga, że wobec skazanego M. L. wywiedziona

jedną apelację, zaś wobec Y. S. – dwie, przy czym druga apelacja, dotycząca

wyłącznie jego, została sporządzona w sposób zdecydowanie bardziej szczegółowy,

zaś zarzuty naruszenia art. 7 k.p.k. opisane w sposób obszerny. To do tych

zarzutów nawiązano bezpośrednio w obu kasacjach, choć takie działanie wydaje

się – wobec skazanego M. L. – nieuprawnione.

Lektura uzasadnienia wyroku Sądu II instancji prowadzi do wniosku, że Sąd

odniósł się do wszystkich zarzutów apelacji, czyniąc to w sposób szczegółowy

i rzeczowy. Charakterystyczną cechą w niniejszym postępowaniu było to,

że zgromadzone w nim dowody o charakterze obiektywnym nie dawały odpowiedzi

na najważniejsze pytanie, a mianowicie, czy skazani mieli świadomość, że atakują

funkcjonariuszy Policji. Sam bowiem fakt dokonania ataku gazem pieprzowym

pozostawał kwestią bezsporną. Odpowiedzi na to pytanie należało szukać w istocie

w dwóch przeciwstawnych grupach dowodów – wyjaśnianiach skazanych i

I KK 213/26

3

zeznaniach pokrzywdzonych. W tej sytuacji logiczne było, że dokonanie ustaleń

faktycznych musiało zostać oparte na jednej z nich, a mianowicie tej, której

dowodom, w procesie swobodnej ich oceny, przyznano walor wiarygodności. W

ocenie Sądu I instancji wiarygodną, logiczną i zgodną z zasadami doświadczenia

życiowego wersję wydarzeń opisali pokrzywdzeni, wskazujący, że atakujący ich

mężczyźni przed atakiem rzucili w ich stronę niecenzuralne słowa świadczące o

tym, że rozpoznali w nich funkcjonariuszy Policji, ten zaś fakt stał się przyczynkiem

do dokonania ataku.

Taką ocenę podzielił Sąd Odwoławczy szeroko argumentując dlaczego uznał

ją za właściwą i dlaczego postawione w tym zakresie zarzuty wywiedzionych

apelacji nie zasługiwały na uwzględnienie. Analizując wywody Sądu Odwoławczego

nie sposób uznać, by powtarzał on argumentację zaprezentowaną przez Sąd

Rejonowy, a wprost przeciwnie, poczynił on samodzielne rozważania, wskazujące

powody nieuwzględnienia postawionych zarzutów apelacyjnych. Sąd Okręgowy

dokładnie przeanalizował też mającą miejsce sytuację i wykazał, które twierdzenia

skazanych jawiły się jako niewiarygodne i sprzeczne z zasadami prawidłowego

rozumowania czy doświadczenia życiowego. To one przeważyły za negatywną

oceną odnośnie do wiarygodności ich wyjaśnień.

Uzasadnienie orzeczenia Sądu II instancji świadczy także o tym, że

rozpoznał on zarzuty naruszenia art. 410 k.p.k. czy art. 5§2 k.p.k. Trafnie Sąd w tej

przestrzeni zauważył, że treść art. 410 k.p.k. nie może służyć zarzutom dokonania

nieprawidłowych ocen materiału dowodowego, a także to, że art. 5§2 k.p.k. dotyczy

wątpliwości, które ma i nie jest w stanie rozstrzygnąć sąd rozpoznający sprawę, nie

zaś wątpliwości którejś ze stron co do prawidłowości rozstrzygnięcia dokonanego

przez ten sąd.

Co się zaś tyczy zarzutu naruszenia art. 424§1 pkt 1 k.p.k., z treści

uzasadnienia wynika, że Sąd i tego zarzutu nie uznał za zasadny, bo choć nie

odniósł się do niego wprost, to uznał, że „(…) Sąd meriti swoje stanowisko w

sposób należyty uzasadnił w pisemnych motywach wyroku, sporządzonych zgodnie

z wymogami o jakich mowa w art. 424 k.p.k.” Dodać jedynie można, że zgodnie z

dyspozycją art. 455a k.p.k. nie można uchylić wyroku z tego powodu, że jego

I KK 213/26

4

uzasadnienie nie spełnia wymogów określonych w art. 424 k.p.k. (analogicznie art.

537a k.p.k. odnośnie do orzeczeń odwoławczych).

W uzasadnieniach obu kasacji nie skupiono się na wykazaniu błędów po

stronie Sądu Odwoławczego, lecz zaprezentowano w istocie własne spostrzeżenia

dotyczące oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Takie

działanie, na etapie postępowania kasacyjnego, nie jest właściwe. Przypomnieć

należy, że postępowanie kasacyjne ma charakter wybitnie sformalizowany i Sąd

Najwyższy uprawiony jest w nim do rozpoznania kasacji w granicach zaskarżenia i

podniesionych zarzutów, jego rolą nie jest natomiast wchodzenie w polemikę z

poczynionymi w sprawie ocenami materiału dowodowego, ale analiza czy skarżący

wykazał, że doszło do rażącego naruszenia prawa mającego istotny wpływ na treść

wyroku sądu odwoławczego.

Podsumowując należy dojść do wniosków, że autorzy obu kasacji nie

wykazali, by Sąd Odwoławczy dopuścił się takich uchybień, które winny skutkować

orzeczeniem o charakterze kasatoryjnym.

Powyższe skutkowało uznaniem kasacji za bezzasadne w stopniu

oczywistym.

Skazanych obciążono kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego

w częściach na nich przypadających, nie znajdując podstaw do zwolnienia od ich

ponoszenia.

[J.J.]