Brak angielskiego prawa jazdy przy kontroli. SN uchylił wyrok nakazowy wobec D. O.

D. O. został obwiniony o to, że w dniu 30 kwietnia 2025 r. o godz. 00:20 na

odcinku autostrady […], prowadził samochód dostawczy marki l./J. model […] o nr

I KK 289/25

2

rej. […], nie mając do tego wymaganych uprawnień, tj. o czyn z art. 94 § 1 k.w.

(wniosek o ukaranie k. 10 akt sprawy II W 273/25).

Sąd Rejonowy w Brzegu, wyrokiem nakazowym z dnia 26 maja 2025 r., sygn.

akt II W 273/25, uznał obwinionego D. O. za winnego popełnienia czynu zarzucanego

mu we wniosku o ukaranie opisanego w części wstępnej wyroku, stanowiącego

wykroczenie z art. 94 § 1 k.w. i za to na podstawie tego przepisu wymierzył mu karę

grzywny w kwocie 1.500 zł (pkt I), na podstawie art. 94 § 3 k.w. w zw. z art. 94 § 1

k.w. orzekł wobec obwinionego zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych na

okres 6 miesięcy (pkt II), a także orzekł o kosztach postępowania (pkt III) (k. 18 akt

sprawy II W 273/25).

Wyrok ten, wobec braku sprzeciwu którejkolwiek z uprawnionych stron,

uprawomocnił się w dniu 20 czerwca 2025 r.

Od powyższego wyroku kasację na niekorzyść obwinionego wniósł Prokurator

Generalny.

Zaskarżając wyrok w całości i zarzucając rażące i mające istotny wpływ na

treść wyroku naruszenie przepisów prawa: procesowego, tj. art. 93 § 2 k.p.s.w.,

poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że występują przesłanki do rozpoznania sprawy

D. O. w postępowaniu nakazowym, skutkiem czego obwiniony został uznany za

winnego i ukarany za popełnienie wykroczenia kwalifikowanego z art. 94 § 1 k.w.,

polegającego na kierowaniu pojazdem, w dniu 30 kwietnia 2025 r., bez wymaganych

do tego uprawnień, podczas gdy okoliczności popełnienia zarzucanego mu czynu i

jego wina, w świetle całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego

budziły wątpliwości, albowiem z załączonych do wniosku o ukaranie materiałów nie

wynika, by w czasie popełnienia przedmiotowego czynu D. O. nie posiadał

uprawnienia do kierowania pojazdami, a wskazują one, że obwiniony jedynie nie miał

przy sobie wymaganego dokumentu w postaci wydanego w Wielkiej Brytanii prawa

jazdy, które to zachowanie mogło realizować ustawowe znamiona jedynie

wykroczenia z art. 95 § 1 k.w., a nie przypisanego z art. 94 § 1 k.w. (pkt 1) oraz

procesowego i materialnego, tj. art. 94 § 1 k.p.s.w. w zw. z art. 504 § 1 pkt 5 k.p.k. w

zw. z art. 29 § 2 k.w., poprzez zbyt ogólnikowe określenie rodzaju pojazdów, w

I KK 289/25

3

sytuacji gdy obowiązkiem sądu było precyzyjne wskazanie rodzaju pojazdu, którego

orzeczony zakaz dotyczy (pkt 2), wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy

Sądowi Rejonowemu w Brzegu do rozpoznania w postępowaniu zwyczajnym.

Sąd Najwyższy zważył co następuje.

Kasacja jest oczywiście zasadna, stąd uzasadnione było jej rozpoznanie i

uwzględnienie na posiedzeniu w trybie przewidzianym w przepisie art. 535 § 5 k.p.k.

W pełni podzielić należy stanowisko Prokuratora Generalnego, że w niniejszej

sprawie doszło do rażącego naruszenia przepisów wskazanych w zarzutach kasacji,

co z uwagi na charakter tych uchybień i ich następstwa, miało istotny wpływ na treść

wyroku.

Odnosząc się do zarzutu oznaczonego w pkt. 1 petitum kasacji, słusznie

wskazano, że w sprawie brak było warunków do wydania wyroku w trybie

przewidzianym przez przepisy Rozdziału 16-go Kodeksu postępowania w sprawach

o wykroczenia ⎯ Postępowanie nakazowe. Rzecz w tym, że wydanie wyroku

nakazowego w sprawach o wykroczenia jest możliwe ⎯ jak stanowi ustawa

procesowa ⎯ tylko w sytuacji, gdy okoliczności czynu i wina obwinionego nie budzą

wątpliwości (93 § 2 k.p.s.w.). Rozstrzyganie na posiedzeniu w trybie nakazowym bez

udziału stron, możliwe jest tylko wtedy, gdy brak wątpliwości, o których mowa w art.

93 § 2 k.p.s.w. ma oparcie w załączonym do wniosku o ukaranie, a uznanym przez

sąd za ujawniony, materiale dowodowym. Brak wskazanych wątpliwości oznacza, że

nie ma ich zarówno odnośnie do sprawstwa danego czynu, jak i winy obwinionego,

z uwzględnieniem jego wyjaśnień, jak i innych dowodów przeprowadzonych w toku

czynności wyjaśniających. W judykaturze wskazuje się wręcz, że nie należy orzekać

wyrokiem nakazowym, gdy obwiniony nie przyznaje się do winy i przedstawia

odmienne okoliczności zdarzenia (por. m. in. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 23

września 2009 r., IV KK 60/09, SIP «Lex» nr 524058, czy 22 czerwca 2016 r., sygn.

akt III KK 198/16).

Tymczasem w sprawie treść depozycji procesowych złożonych przez D. O.

oraz dokument w postaci informacji z Krajowego Rejestru Karnego stoi na

przeszkodzie uznaniu, że okoliczności czynu i wina obwinionego nie budziły żadnych

I KK 289/25

4

wątpliwości w rozumieniu art. 93 § 2 k.p.s.w. Wprawdzie obwiniony, jak wynika z

protokołu przesłuchania w dniu 30 kwietnia 2025 r. (k. 3-5 akt sprawy II W 273/25),

po sprawdzeniu w systemie CEPIK, że „nie posiada uprawnień” (k. 4), przyznał się

do zarzucanego mu czynu, to jednak w dalszej części depozycji zaznaczył, że

posiada angielskie prawo jazdy, które cyt. „(…) fizycznie zostało zabrane przez

policję i odesłane do Anglii” (k. 5). Z dokumentu w postaci informacji z Krajowego

Rejestru Karnego z dnia 12 maja 2025 r. wynika zaś, że D. O. w dniu 15 marca 2016

r. został w Wielkiej Brytanii prawomocnie skazany na karę grzywny m. in. za

dokonanie przestępstwa przeciwko zasadom bezpieczeństwa ruchu (k. 9).

Zgromadzone dowody dają zatem asumpt do postawienia tezy, że w czasie

inkryminowanego zdarzenia, obwiniony nie posiadał przy sobie wymaganego

dokumentu zagranicznego (angielskiego) prawa jazdy, co wyczerpuje znamiona

wykroczenia z art. 95 § 1 k.w., natomiast nie sposób twierdzić, iżby nie posiadał

wówczas niezbędnych uprawnień do prowadzenia pojazdu mechanicznego, w

rozumieniu art. 94 § 1 k.w. W trakcie prowadzonych w sprawie czynności

wyjaśniających nie ustalono jednak, kiedy, gdzie, z jakiego powodu i która jednostka

Policji odebrała dokument w postaci angielskiego prawa jazdy, jak również, dlaczego

został on przesłany do Wielkiej Brytanii oraz czy z tego względu kierowca faktycznie

utracił uprawnienia do prowadzenia pojazdów mechanicznych. Dopiero po

wyjaśnieniu tych wątpliwości, jak słusznie podnosi Autor kasacji, możliwe byłoby

rozstrzygnięcie czy w dniu zdarzenia D. O. zrealizował znamiona wykroczenia z art.

94 § 1 k.w., czy tylko z art. 95 § 1 k.w., co w konsekwencji sprzeciwiało się

wyrokowaniu w trybie nakazowym i nakazywało rozpoznanie sprawy na rozprawie.

Postępowanie nakazowe jest bowiem instytucją prawa procesowego, zastrzeżoną

do najbardziej oczywistych przypadków, w których materiał dowodowy, znajdujący

się w aktach sprawy, jest na tyle jednoznaczny, że nie nasuwa żadnych zastrzeżeń i

pozwala orzec w przedmiocie wniosku o ukaranie na posiedzeniu bez udziału stron

(por. np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 lutego 2024 r., sygn. II KK 323/23, LEX

nr 3688598).

W realiach niniejszej sprawy zarówno okoliczności przedmiotowego czynu, jak

i wina D. O., budziły wątpliwości, zatem orzekanie przez Sąd Rejonowy w Brzegu w

trybie nakazowym, nastąpiło z rażącym naruszeniem art. 93 § 2 k.p.s.w. Uchybienie

I KK 289/25

5

to miało też istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia bowiem aktualnie nie

można wykluczyć, że obwiniony winien zostać pociągnięty tylko do

odpowiedzialności za wykroczenie z art. 95 § 1 k.w., który to przepis w odróżnieniu

od art. 94 § 1 k.w. przewiduje odmienną, łagodniejszą sankcję, bowiem ustawa

przewiduje jedynie karę grzywny do 250 złotych lub karę nagany - zamiast kary

aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny nie niższej niż 1500 złotych, jakie

można wymierzyć na podstawie art. 94 § 1 k.w. Ponadto, za wykroczenie z art. 95 §

1 k.w. ustawodawca nie przewiduje orzeczenia środka karnego w postaci zakazu

prowadzenia pojazdów mechanicznych, który w związku z ukaraniem za czyn z art.

94 § 1 k.w. ma charakter obligatoryjny (art. 94 § 3 k.w.). Dlatego dopiero gdyby miało

się okazać, że kierowca pojazdu D. O. w dniu kontroli drogowej nie posiadał nie

tylko dokumentu prawa jazdy, ale również uprawnień do prowadzenia pojazdów —

zakwalifikowanie takiego czynu jako wykroczenia z art. 94 § 1 k.w. będzie

uzasadnione.

Przechodząc do zarzutu oznaczonego w pkt. 2 petitum kasacji, należy

przyznać też słuszność Autorowi kasacji, gdy wskazuje, że Sąd meriti nie spełnił też

wymogu określonego w art. 29 § 2 k.w., gdyż w pkt. II sentencji wyroku nakazowego

orzekając wobec obwinionego zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych na

okres 6 miesięcy, nie określił rodzaju pojazdu, którego zakaz dotyczy, co czyni zapis

ten zbyt ogólnikowy i wymaga doprecyzowania poprzez wskazanie rodzaju pojazdu.

Jak wskazał Sąd Najwyższy w jednym ze swoich judykatów, „określając w art. 29 §

2 k.w. zakres przedmiotowy prowadzenia pojazdów, ustawodawca przewidział, że

zakazem może być objęty pojazd lub pojazdy i orzeczenie każdorazowo winno

wskazywać rodzaj lub rodzaje pojazdów, których zakaz ma dotyczyć. Zakazem mogą

być zatem objęte zarówno pojazdy przeznaczone do ruchu lądowego, jak i wodnego

lub powietrznego” (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 kwietnia 2008 r., WK

7/08, OSNwSK 2008/1/923, LEX nr 531274). Wskazać tu również należy, że zgodnie

z treścią art. 504 § 1 pkt 5 k.p.k., który z mocy art. 94 § 1 k.p.s.w. znajduje

odpowiednie zastosowanie w sprawach o wykroczenia, wyrok nakazowy powinien

zawierać wymiar kary i inne niezbędne rozstrzygnięcia. Rozstrzygnięcie co do

wymiaru kary należy rozumieć jako wskazanie rodzaju kary, jaką sąd orzeka oraz

określenie jej rozmiaru w sposób precyzyjny i zrozumiały, umożliwiający jej

I KK 289/25

6

prawidłowe wykonanie. Wymóg ten wiąże się ściśle z rozwiązaniami prawa

materialnego, których niespełnienie stanowi rażące naruszenie tej sfery prawa (por.

wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 lutego 2010 r., V KK 301/09, OSNKW 2010, z. 6,

poz. 52). Wskazany w ww. judykcie wymóg odnosi się również - jak słusznie podnosi

Autor kasacji - do orzekania w zakresie „innych niezbędnych rozstrzygnięć”, m. in. co

do zakazu prowadzenia pojazdów, zgodnie z art. 29 § 2 k.w.

W niniejszej sprawie powyższych wymogów sąd nie dopełnił, co oznacza, że

rozstrzygnięcie z pkt. II sentencji wyroku nakazowego jest zbyt ogólnikowe i, zgodnie

z wolą ustawodawcy, wymaga doprecyzowania poprzez wskazanie rodzaju pojazdu,

którego orzeczony zakaz dotyczy. Również i to uchybienie miało istotny wpływ na

treść wydanego wyroku bowiem orzeczony zakaz nie tylko nie spełnił dyspozycji art.

29 § 2 k.w., poprzez brak wymaganego określenia rodzaju pojazdów, których dotyczy,

ale również na etapie postępowania wykonawczego spowodował powstanie

wątpliwości co do sposobu jego wykonania, co skutkowało wystąpieniem przez Sąd

orzekający do Prokuratora Generalnego z wnioskiem o sporządzenie w tej sprawie

kasacji (k. 24 akt sprawy II W 273/25). Sposób redakcji sentencji wyroku w pkt. II

rażąco zatem narusza przepisy prawa procesowego i materialnego wskazane w

zarzucie kasacyjnym.

Kierując się przedstawionymi motywami Sąd Najwyższy, na podstawie art.

537 § 2 k.p.k. i art. 535 § 5 k.p.k., orzekł jak w wyroku.

[J.J.]

[r.g.]

Antoni Bojańczyk

Zbigniew Kapiński

Anna Dziergawka