Kradzież alkoholu osądzona już w Szamotułach. SN umorzył sprawę z Poznania

S. R. został oskarżony o to, że:

„I. W dniu 12 lutego 2018 roku w P., działając wspólnie i w porozumieniu

z inną ustaloną osobą, dokonali zaboru w celu przywłaszczenia napojów

alkoholowych w postaci 24 butelek whisky marki B. o pojemności 1 litra o wartości

89,99 złotych za sztukę oraz 3 butelek whisky marki L. o pojemności 1 litra o wartości

57,99 złotych za sztukę, powodując łączne straty w wysokości 2333.73 złotych na

szkodę L. sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w J., przy czym czynu tego dopuścili się w ciągu

5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności, za umyślne

przestępstwo podobne,

tj. o przestępstwo z art. 278 §1 kk w zw. z art. 64 §1 kk

II. W dniu 15 lutego 2018 roku w P., działając wspólnie i w porozumieniu z inną

ustaloną osobą, dokonali zaboru w celu przywłaszczenia napojów alkoholowych w

postaci 6 butelek whisky marki C. o wartości 98,99 złotych za sztukę oraz 2 butelek

whisky marki S. o wartości 99 złotych za sztukę, a także 2 koszyków sklepowych o

wartości 120 złotych za sztukę, powodując łączne starty w wysokości 791,94 złote

na szkodę J. S.A. z siedzibą w K., przy czym czynu tego dopuścili się w ciągu 5 lat

po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności za umyślne

przestępstwo podobne,

tj. o przestępstwo z art. 278 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk.”

Wyrokiem z 1 września 2020 r., sygn. akt VIII K 749/18, Sąd Rejonowy

Poznań-Stare Miasto w Poznaniu, orzekł m.in., że:

„1. Oskarżonego S. R. uznaje za winnego zarzucanego mu czynu, opisanego

w punkcie I aktu oskarżenia, tj. przestępstwa z art. 278 § 1 kk w zw.

z art. 64 § 1 kk i za to, na podstawie art. 278 § 1 kk wymierza mu karę 8 (ośmiu)

miesięcy pozbawienia wolności.

(…)

4. Oskarżonego S. R. uznaje za winnego zarzucanego mu czynu, opisanego

w punkcie II aktu oskarżenia, z tą zmianą, iż przyjmuje, że wartość szkody to kwota

1031,94 złote, tj. przestępstwa z art. 278 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk i za to, na

I KK 327/25

3

podstawie art. 278 § 1 kk wymierza mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia

wolności.

5. Na podstawie art. 46 § 1 kk orzeka wobec oskarżonego S. R. obowiązek

naprawienia w całości szkody wyrządzonej przestępstwem przez zapłatę na rzecz J.

S.A. kwoty 1031,94 złote.

(…)

7. Na podstawie art. 85 § 1 kk i art. 86 § 1 kk orzeczone wobec oskarżonego

S. R. w punktach 1 i 4 kary pozbawienia wolności łączy i wymierza karę łączną 1

(jednego) roku pozbawienia wolności.”

Sąd Okręgowy w Poznaniu, po rozpoznaniu apelacji obrońcy S. R., wyrokiem

z 22 grudnia 2020 r., sygn. akt XVII Ka 1005/20, zmienił zaskarżony wyrok w ten

sposób, że:

- w pkt 4. przyjął, że łączna wartość szkody wynosiła 962,84zł;

- w pkt 5. zobowiązał oskarżonego do naprawienia szkody poprzez zapłatę na

rzecz pokrzywdzonego 962,84 zł;

w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.

Kasację od tego wyroku wniósł Rzecznik Praw Obywatelskich, zaskarżając go

„… w zakresie, którym utrzymano w mocy pkt 4. wyroku Sądu Rejonowego Poznań

- Stare Miasto w Poznaniu z 1 września 2020 r. o sygnaturze akt VIII K 749/18, na

korzyść oskarżonego S. R.”. Zarzucił on „rażące naruszenie przepisów postępowania,

tj. art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k., polegające na zaniechaniu uchylenia wyroku Sądu

Rejonowego Poznań - Stare Miasto w Poznaniu z dnia 1 września 2020 r. o

sygnaturze akt VIII K 749/18 w punkcie 4 i umorzenia w tym zakresie postępowania,

pomimo że w dniu 6 listopada 2020 r. uprawomocnił się wyrok Sądu Rejonowego w

Szamotułach z dnia 29 sierpnia 2021 r. (powinno być października 2020 r. – uwaga

SN), o sygnaturze akt II K 1265/19, kończący postępowanie wobec S. R. o ten sam

czyn, co stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą określoną w art. 439 § 1 pkt 8

k.p.k.”

i wniósł o:

I KK 327/25

4

„1) dopuszczenie dowodu z dokumentów znajdujących się w aktach Sądu

Rejonowego w Szamotułach sprawy o sygnaturze II K 1265/19, w postaci: wyroku

Sądu Rejonowego w Szamotułach z dnia 29 października 2020 r., o sygnaturze akt

II K 1265/19 (k. 132-133), zarządzenia wykonania wyroku (k. 134) - na okoliczność

prawomocnego skazania S. R. za ten sam czyn, który został objęty zaskarżonym

kasacją wyrokiem;

2) uchylenie wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 22 grudnia 2020 r.

o sygnaturze akt XVII Ka 1005/20 w zaskarżonej części oraz wyroku Sądu

Rejonowego Poznań - Stare Miasto w Poznaniu z dnia 1 września 2020 r.,

o sygnaturze akt VIII K 749/18 w punkcie 4, a następnie na podstawie art. 17 § 1 pkt

7 k.p.k. umorzenie w tym zakresie postępowania.”

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Jak trafnie wskazał Rzecznik Praw Obywatelskich, wyrokiem z 29

października 2020 r. Sąd Rejonowy w Szamotułach uznał S. R. za winnego m.in.

tego, że „w dniu 15 lutego 2018 r. w markecie B. przy os. B.1 w P., działając wspólnie

i w porozumieniu z M. S. i D. Z. dokonał zaboru w celu przywłaszczenia sześciu sztuk

butelek alkoholu marki C. o wartości 98,99 zł każda, dwóch sztuk butelek alkoholu

marki S. o wartości 99,00 każda oraz koszyka sklepowego o wartości 120.00 zł

powodując straty o łącznej wartości 791,94 złotych na szkodę J. S.A. z siedzibą K.,

przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa, będąc

uprzednio skazanym przed upływem 5 lat od odbycia co najmniej 6 miesięcy

pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne do przestępstwa za które

był już skazany tj. między innymi za przestępstwo z art. 281 k.k. i art. 278 paragraf 1

k.k. prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego Poznań Stare Miasto w Poznaniu

sygn. akt III K 371 /15 z dnia 30 lipca 2015 r. i prawomocnym wyrokiem Sądu

Rejonowego w Szamotułach sygn. akt II K 331 /15 z dnia 28 października 2015 r.,

objętych następnie wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Szamotułach sygn. akt

II K 1187/15 z dnia 03 marca 2016 r., którą to karę odbywał w okresie od 07.12.2015

roku do 18.07.2016 roku z zaliczeniem również odbycia kary w okresie od 22.03.2015

roku do 25.06.2015 roku i od 5.07.2015 do 16.07.2015 roku tj. o czyn z art. 278 § 1

k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.” Tym wyrokiem przypisano S. R. również współsprawstwo

I KK 327/25

5

dwóch innych przestępstw z art. 278 § 1 k.k. popełnionych w warunkach

przewidzianych w art. 64 § 1 k.k. i przyjęto, iż oskarżony wszystkie trzy przestępstwa

popełnił w warunkach ciągu z art. 91 § 1 k.k., za co na podstawie art. 278 § 1 k.k. w

zw. z art. 91 § 1 k.k. wymierzono mu karę roku i sześciu miesięcy pozbawienia

wolności (k. 132-133 akt o sygnaturze II K 1265/19). Wyrok ten uprawomocnił się 6

listopada 2020 r. (k. 134 akt o sygnaturze II K 1265/19), natomiast zaskarżony wyrok

Sądu odwoławczego – Sądu Okręgowego w Poznaniu – 22 grudnia 2020 r.

Z porównania opisów czynów przypisanych oskarżonemu - mimo drobnych,

nieistotnych rozbieżności - wynika jasno, że w wypadku czynu, który został

popełniony (wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami) przez S. R. 15

lutego 2018 r. w P. zachodzi tożsamość przedmiotowa. W tym stanie rzeczy w

sprawie o sygn. VIII K 749/18 zachodziła negatywna przesłanka procesowa z art. 17

§ 1 pkt 7 k.p.k. w postaci powagi rzeczy osądzonej. Przepis ten wyklucza wszczęcie

i prowadzenie postępowania wtedy, gdy postępowanie co do tego samego czynu tej

samej osoby zostało prawomocnie zakończone. W stopniu oczywistym zatem doszło

do prowadzenia postępowania i wydania wyroku skazującego mimo zaistnienia

ujemnej przesłanki procesowej, co stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą z

art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k. Wobec tego konieczne stało się uchylenie wyroku Sądu

Okręgowego w Poznaniu z 22 grudnia 2020 r., sygn. akt XVII Ka 1005/20, w

zaskarżonej części oraz punktu 4. wyroku Sądu Rejonowego Poznań - Stare Miasto

w Poznaniu z 1 września 2020 r., o sygn. akt VIII K 749/18, i na podstawie art. 17 §

1 pkt 7 k.p.k. umorzenie postępowania w tym zakresie.

Sąd Najwyższy nie zawarł w niniejszym wyroku rozstrzygnięć uchylających

pochodne skazania za ten czyn (ustalenie wysokości szkody oraz obowiązek jej

naprawienia), ponieważ stały się one bezprzedmiotowe. Podobnie,

z mocy prawa upadło też orzeczenie o karze łącznej (art. 575 § 2 k.p.k.).

Z przytoczonych powodów Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.

[J.J.]

Andrzej Tomczyk Waldemar Płóciennik Eugeniusz Wildowicz

I KK 327/25

6

Andrzej Tomczyk Waldemar Płóciennik Eugeniusz Wildowicz