Oszustwo przy umowie sprowadzenia samochodu. SN oddalił kasację skazanego

I KK 353/25

2

Wyrokiem Sądu Rejonowego Poznań-Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu z

dnia 25 marca 2024 r., sygn. akt VI K 1423/23, uznano oskarżonego K. G. za

winnego czynu z art. 286 § 1 k.k., za który skazano go na karę 8 miesięcy

pozbawienia wolności oraz zasądzono obowiązek naprawienia szkody poprzez

zapłatę 5500 zł na rzecz pokrzywdzonej I. G..

Po rozpoznaniu apelacji obrońcy oskarżonego, wyrokiem Sądu Okręgowego

w Poznaniu z dnia 17 stycznia 2025 r., sygn. akt IV Ka 962/24, utrzymano w mocy

zaskarżony wyrok.

Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wniósł obrońca skazanego,

zaskarżając go w całości oraz zarzucając rażące i mogące mieć wpływ na treść

zaskarżonego wyroku:

„naruszenie przepisów prawa procesowego:

1. art. 451 k.p.k. w zw. z art. 6 k.p.k. poprzez niedoprowadzenie skazanego K.

G. na rozprawę przed Sądem odwoławczym i wydanie w tym zakresie przez

Sąd odwoławczy postanowienia o nieuwzględnieniu w tym zakresie wniosku o

doprowadzenie skazanego na rozprawę odwoławczą, pomimo złożenia

wniosku w tym zakresie w terminie oraz pomimo że w żaden sposób nie

powodowało to konieczności odroczenia rozprawy co w konsekwencji naruszyło

prawo do obrony skazanego,

2. art. 457 § 3 k.p.k. poprzez nierozważenie i nieustosunkowanie się przez

Sąd Okręgowy do wszystkich zarzutów i wniosków apelacyjnych, a jedynie

zawarcie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ogólnych ocen dotyczących

rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji,

3. art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. w zw. z art. 5 § 2 k.p.k. oraz art. 457

§ 3 k.p.k. polegające na niedostrzeżeniu przez Sąd Okręgowy uchybień w

wyroku Sądu pierwszej instancji i wydaniu orzeczenia nadal obarczonego

uchybieniami wynikającymi z dokonania przez Sąd pierwszej instancji oceny

materiału dowodowego, przede wszystkim przyjęciu jako własnych ustaleń i

ocen dowodów poczynionych przez Sąd pierwszej instancji, mimo że ustalenia

te były błędne albowiem sprzeczne z dowodami zgromadzonymi w sprawie i

oparte na ich dowolnej ocenie, dokonane przy tym z naruszeniem zasady in

I KK 353/25

3

dubio pro reo, jak również nieopartej na całokształcie dowodów, przy

uwzględnieniu wyłącznie okoliczności niekorzystnych dla skazanego i nie

wzięcie pod uwagę tych, które świadczą na jego korzyść, poprzez błędne

przyjęcie, że skazany K. G. dopuścił się zarzucanego czynu i nieuzasadnienie

przez Sąd odwoławczy podobnie jak Sąd pierwszej instancji w tym zakresie

stanowiska na podstawie jakich dowodów przyjął w tym zakresie

rozstrzygnięcie,

4. art. 433 k.p.k. w zw. z art. 457 k.p.k. polegające na nienależytym

rozpoznaniu przez Sąd drugiej instancji zarzutów podniesionych w apelacji

obrońcy skazanego K. G. tj. zarzutu naruszenia art. 410 k.p.k. w zw z art. 4

k.p.k. i art. 7 k.p.k i utrzymaniem przez Sąd Okręgowego w mocy orzeczenia w

sytuacji gdy nie było ku temu podstaw, gdyż prawidłowo przeprowadzona

kontrola odwoławcza powinna skutkować ustaleniem, iż Sąd pierwszej instancji

wyrokujący dokonał dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów zebranych w

niniejszym postępowaniu, wyłącznie na niekorzyść skazanego K. G., co

uzasadniało uniewinnienie skazanego, względnie uchylenie wyroku i

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz było wynikiem dokonania

pobieżnej kontroli odwoławczej,

5. art. 433 k.p.k. w zw. z art. 457 k.p.k. polegające na nienależytym

rozpoznaniu przez Sąd drugiej instancji zarzutów podniesionych w apelacji

obrońcy skazanego K. G. tj. zarzutu naruszenia art. 410 k.p.k. w zw z art. 4

k.p.k. i 7 k.p.k. i art. 424 § 1 k.p.k. i utrzymaniem przez Sąd Okręgowy w mocy

orzeczenia w sytuacji gdy nie było ku temu podstaw, gdyż prawidłowo

przeprowadzona kontrola odwoławcza powinna skutkować ustaleniem, iż Sąd

pierwszej instancji wyrokujący dokonał dowolnej, a nie swobodnej oceny

dowodów zebranych w niniejszym postępowaniu, poprzez błędne przyjęcie, że

skazany K. G. dopuścił się zarzucanego mu czynu, a także by działał umyślnie

w zamiarze bezpośrednim kierunkowym i nieuzasadnienie przez Sąd pierwszej

w tym zakresie stanowiska na podstawie jakich dowodów przyjął w tym

zakresie rozstrzygnięcie, co uzasadniało uniewinnienie skazanego, względnie

uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz było

wynikiem dokonania pobieżnej kontroli odwoławczej,

I KK 353/25

4

6. art. 433 k.p.k. w zw. z art. 457 k.p.k. polegające na nienależytym

rozpoznaniu przez Sąd drugiej instancji zarzutów podniesionych w apelacji

obrońcy skazanego K. G. tj. zarzutu naruszenia art. 424 § 1 k.p.k. i

utrzymaniem przez Sąd Okręgowy w mocy orzeczenia w sytuacji gdy nie było

ku temu podstaw, gdyż prawidłowo przeprowadzona kontrola odwoławcza

powinna skutkować ustaleniem, iż brak było wskazania przez Sąd pierwszej

instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku okoliczności dotyczących

zamiaru i rodzaju winy, w ramach przypisanej oskarżonemu kwalifikacji prawnej

czynu oraz sporządzenie przez Sąd pierwszej instancji uzasadnienia w sposób

pobieżny, co uzasadniało uniewinnienie skazanego, względnie uchylenie

wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz było wynikiem

dokonania pobieżnej kontroli odwoławczej,

7. art. 433 k.p.k. w zw. z art. 457 k.p.k. polegające na nienależytym

rozpoznaniu przez Sąd drugiej instancji zarzutów podniesionych w apelacji

obrońcy skazanego K. G. tj. zarzutu naruszenia art. 5 § 1 k.p.k. w zw. z art. 7

k.p.k. i utrzymaniem przez Sąd Okręgowy w mocy orzeczenia w sytuacji gdy

nie było ku temu podstaw, gdyż prawidłowo przeprowadzona kontrola

odwoławcza powinna skutkować ustaleniem, iż Sąd pierwszej instancji dokonał

rozstrzygnięcia wątpliwości wynikających z materiału dowodowego, w tym

zeznań świadków oraz opinii biegłej, wątpliwości wyłącznie na niekorzyść

skazanego K. G., co uzasadniało uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do

ponownego rozpoznania oraz było wynikiem pobieżnej kontroli odwoławczej,

8. art. 433 k.p.k. w zw. z art. 457 k.p.k. polegające na nienależytym

rozpoznaniu przez Sąd drugiej instancji zarzutów podniesionych w apelacji

obrońcy skazanego K. G. tj. zarzutu naruszenia art. 5 § 2 k.p.k i utrzymaniem

przez Sąd Okręgowy w mocy orzeczenia w sytuacji gdy nie było ku temu

podstaw, gdyż prawidłowo przeprowadzona kontrola odwoławcza powinna

skutkować ustaleniem, iż Sąd pierwszej instancji wydając wyrok nie zastosował

zasady in dubio pro reo i nie rozstrzygnął wszelkich wątpliwości na korzyść

skazanego K. G., co uzasadniało uniewinnienie skazanego, względnie

uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz było

wynikiem dokonania pobieżnej kontroli odwoławczej,

I KK 353/25

5

9. art. 433 k.p.k. w zw. z art. 457 k.p.k. polegające na nienależytym

rozpoznaniu przez Sąd drugiej instancji zarzutów podniesionych w apelacji

obrońcy skazanego K. G. tj. zarzutu naruszenia art. 196 § 3 k.p.k. w zw. z art.

167 k.p.k i art. 193 § 1 k.p.k. i utrzymaniem przez Sąd Okręgowy w mocy

orzeczenia w sytuacji gdy nie było ku temu podstaw, gdyż prawidłowo

przeprowadzona kontrola odwoławcza powinna skutkować ustaleniem, iż Sąd

pierwszej instancji w sposób nieuprawniony zaniechał powołania innego

biegłego z dziedziny grafologii celem sporządzenia opinii dotyczącej

stwierdzenia czy podpisy oskarżonego znajdują się na dokumencie umowy

sprowadzenia samochodu z dnia 2 maja 2018 r., pomimo okoliczności w ocenie

oskarżonego osłabiających zaufanie do wiedzy oraz bezstronności biegłej

sporządzającej opinię w sprawie i uwzględnienie opinii biegłej D. M.,

zmierzających do wyjaśnienia wszelkich okoliczności sprawy i naruszenie tym

samym prawa do obrony oskarżonego, co uzasadniało uniewinnienie

skazanego, względnie uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego

rozpoznania oraz było wynikiem dokonania pobieżnej kontroli odwoławczej,

10. art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 i 2 k.p.k.

polegające na nienależytym rozpoznaniu przez Sąd drugiej instancji zarzutów

podniesionego w apelacji obrońcy skazanego K. G. tj zarzutu błędu w

ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, poprzez błędne

przyjęcie, że oskarżony K. G. dopuścił się zarzucanego mu czynu oraz

bezpodstawne przyjęcie, że oskarżony działał umyślnie w zamiarze

bezpośrednim kierunkowym, podczas gdy okoliczności ujawnione w toku

postępowania przed Sądem pierwszej instancji przemawiają za przyjęciem

braku winy skazanego, co uzasadniało uniewinnienie skazanego, względnie

uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz było

wynikiem dokonania pobieżnej kontroli odwoławczej,

11. art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. w zw. z art. 5 § 2 kpk w zw. z art. 410

k.p.k. oraz art. 457 § 3 k.p.k. poprzez nie zastosowanie zasady in dubio pro reo

i nie rozstrzygnięcie przez Sąd Okręgowy wszelkich wątpliwości na korzyść

oskarżonego K. G. , w szczególności na niedostrzeżeniu przez Sąd Okręgowy

uchybień w wyroku Sądu I instancji i wydaniu orzeczenia nadal obarczonego

I KK 353/25

6

uchybieniami wynikającymi z dokonania przez Sąd I instancji oceny materiału

dowodowego, a przede wszystkim przyjęciu jako własnych ustaleń i ocen

dowodów poczynionych przez Sąd I instancji, mimo że ustalenia te były błędne

albowiem sprzeczne z dowodami zgromadzonymi w sprawie i oparte na ich

dowolnej ocenie, dokonane przy tym z naruszeniem zasady in dubio pro reo,

jak również nieopartej na całokształcie dowodów, przy uwzględnieniu wyłącznie

okoliczności niekorzystnych dla skazanego i nie wzięciu pod uwagę tych, które

świadczą na jego korzyść, co uzasadniało uniewinnienie skazanego, względnie

uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz było

wynikiem dokonania pobieżnej kontroli odwoławczej,

12. naruszeniu art. 4 i 7, 5 kpk w zw z art. 410 kpk i art. 424 § 1 pkt 1 kpk

poprzez dokonanie przez Sąd Okręgowy dowolnej oceny zebranego w sprawie

materiału dowodowego i bezzasadne przyjęcie, iż pozbawione są one

przymiotu wiarygodności w zakresie okoliczności przemawiających na korzyść

oskarżonego, a także nie odniesienie się do kluczowych dowodów na korzyść

oskarżonego,

13. art. 5 § 2 kpk w zw. z art. 410 k.p.k., poprzez nie zastosowanie zasady in

dubio pro reo i nierozstrzygnięcie przez Sąd Okręgowy wszelkich wątpliwości

na korzyść skazanego K. G. ,

14. art. 5 § 2 k.p.k. w zw. z art. 433 § 2 w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. poprzez

nierozważenie w sposób należyty zarzutów apelacji dotyczących

rozstrzygnięcia przez Sąd Okręgowy nieusuwalnych wątpliwości wyłącznie na

niekorzyść K. G. w zakresie winy i sprawstwa, mimo iż istnieją wątpliwości co

do sprawstwa skazanego z uwagi na zebrany w sprawie materiał dowodowy,

15. art 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art.4 i art. 5 i art. 7 i 8

k.p.k., poprzez sporządzenie przez Sąd Okręgowy uzasadnienia wyroku

niezgodnie z wymogami ustawy, w sposób lakoniczny oraz pobieżny,

przyjmując za podstawę tylko i wyłącznie okoliczności przemawiające za

prawidłowością wersji aktu oskarżenia, przy jednoczesnym zaniechaniu

rozważenia okoliczności wersji przeciwnej i okoliczności oraz dowodów

korzystnych dla oskarżonego, a także wątpliwości wynikających z materiału

dowodowego na korzyść skazanego,

I KK 353/25

7

16. art. 433 § 1 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. polegające na nienależytym

rozpoznaniu podniesionego w apelacji obrońcy skazanego K. G. zarzutu

dotyczącego rażącej niewspółmierności (surowości) kary i środka

kompensacyjnego wskazanego w art. 438 pkt 4 k.p.k. będącego następstwem

nieprawidłowego zastosowania przepisów art. 53 § 1 k.k. w zw. z art. 115 § 2

k.k. i art. 55 k.k., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na

wymierzeniu oskarżonemu kary przekraczającej stopień winy oskarżonego i

stopień społecznej szkodliwości przypisanego czynu, na skutek nie

uwzględnienia wszystkich okoliczności wiążących się z poszczególnymi

ustawowymi dyrektywami wymiaru kary, w szczególności odnoszących się na

korzyść skazanego K. G. ,

ewentualnie z ostrożności procesowej, zarzucamy rażące naruszenie prawa

procesowego, które miało wpływ na treść orzeczenia, tj.:

17. art. 433 § 1 k.p.k. w zw. z art. 440 k.p.k. polegające na jego

niezastosowaniu i utrzymaniu przez Sąd Okręgowy w mocy wyroku Sądu I

Instancji, pomimo, iż z uwagi na zaistniałe w toku postępowania przed Sądem

meritii wskazane w apelacji obrońcy skazanego K. G. uchybienia przepisom

postępowania, orzeczenie Sądu I Instancji było rażąco niesprawiedliwe i

surowe oraz podlegało uchyleniu w całości”.

W oparciu o wyżej wskazane zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie obu

wyroków i uniewinnienie skazanego, ewentualnie uchylenie obu wyroków i

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w pierwszej instancji, ewentualnie

uchylenie wyroku Sądu Okręgowego i przekazanie sprawy do ponownego

rozpoznania Sądowi odwoławczemu. Wniósł nadto o zasądzenie kosztów

nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skazanemu z urzędu w postępowaniu

kasacyjnym, które nie zostały zapłacone przez skazanego w całości ani w części

według norm przepisanych w maksymalnej wysokości oraz nieobciążanie

skazanego kosztami postępowania kasacyjnego.

W odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Rejonowej Poznań-Wilda

w Poznaniu wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.

I KK 353/25

8

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja okazała się oczywiście bezzasadna.

Przypomnieć należy, że kasacja nie stanowi trzeciej instancji rozpoznawania

spraw karnych, lecz jest nadzwyczajnym środkiem odwoławczym, a zarazem i środkiem

kontroli prawomocnych orzeczeń sądowych. To sprawia, że postępowanie kasacyjne

prowadzi tylko do oceny kasacji w aspekcie rażącego naruszenia przepisów prawa przez

sąd odwoławczy, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, a nie zaś do

merytorycznego rozpoznania sprawy, w której kasacja została wniesiona (por.

postanowienie SN z 25 lutego 2014 r., IV KK 6/14). Takich wad o rażącym charakterze we

wniesionej kasacji obrońca nie wykazał.

Odnosząc się do 1. zarzutu kasacji, mającego polegać na naruszeniu art.

451 k.p.k. w zw. z art. 6 k.p.k. poprzez niedoprowadzenie skazanego K. G. na

rozprawę przed Sądem odwoławczym, podkreślenia wymaga, że decyzja Sądu

wobec złożonego wniosku o doprowadzenie została umotywowana (postanowienie,

k. 187), a skazanego reprezentował na rozprawie odwoławczej obrońca. Apelacja

obrony złożona w sprawie dotyczyła naruszeń prawa procesowego i jednego

ogólnikowego błędu w ustaleniach faktycznych polegającego na uznaniu sprawstwa

oskarżonego. Nie wykazano konkretnych powodów, dla których osobisty udział

oskarżonego w postępowaniu odwoławczym był istotny i w jaki sposób wpłynąłby

na wynik sprawy.

Odnosząc się zbiorczo do zarzutów ponumerowanych od 2. do 8. w petitum

kasacji, albowiem wszystkie dotyczą kwestii rzetelności kontroli odwoławczej w

zakresie oceny dowodów i ustaleń faktycznych, zaznaczenia wymaga, że mimo ich

obszerności okazały się w swojej treści ogólnikowe i nie zostały rozwinięte również

w uzasadnieniu kasacji. Lektura uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia dowodzi

także, że zarzuty te są bezpodstawne, ponieważ Sąd Okręgowy odniósł się do

wszystkich zarzutów apelacji skoncentrowanych wokół kwestionowania oceny

dowodów, a zatem i winy oskarżonego (na s. 2 uzasadnienia), rzetelnie i klarownie.

Sąd odwoławczy uczynił to w sposób zbiorczy, ponieważ treść apelacji, podobnie

jak treść kasacji, została sformułowana na zasadzie multiplikacji ogólnikowych,

podobnych do siebie zarzutów. Uzasadnienie w tym zakresie uznać należało za w

pełni wystarczające do wyjaśnienia niezasadności argumentacji obrony. Sąd

I KK 353/25

9

odwoławczy odniósł się także do okoliczności natury podmiotowej, w tym zamiaru

sprawcy na s. 3 uzasadnienia, wyraźnie tam również wskazując, że sprawstwo

oskarżonego w zakresie przypisanego mu przestępstwa oszustwa nie budzi w

sprawie żadnych wątpliwości.

Również 9. zarzut kasacji, w którym podniesiono nienależyte rozpoznanie

zarzutu apelacyjnego naruszenia art. 196 § 3 k.p.k. w zw. z art. 167 k.p.k. i art. 193

§ 1 k.p.k., okazał się oczywiście bezzasadny. Sąd II instancji odniósł się

wyczerpująco do tego zarzutu kwestionującego opinię biegłej z dziedziny badań

porównawczych sporządzonej w sprawie na s. 2-3 uzasadnienia. Wypowiedział się

także odnośnie do wniosku „o powołanie nowego biegłego z dziedziny grafologii”,

uznając go za niezasadny wobec zalegającej w aktach sprawy opinii D. M., której

rzetelność zweryfikował pozytywnie, zaznaczając, że materiał porównawczy biegła

uzyskała z akt sprawy.

Na aprobatę nie mogły zasługiwać również zarzuty kasacji ponumerowane

od 10. do 14. w petitum kasacji. Nie tylko są bardzo ogólnikowe, ale stanowią też

powielenie poprzednich zarzutów kasacji (2.-8.) negujących prawidłowość oceny

dowodów, ustaleń faktycznych sprawy i niezastosowania zasady in dubio pro reo.

Dość więc przypomnieć, że Sąd II instancji odniósł się trafnie do wszystkich

zarzutów skoncentrowanych wokół kwestionowania oceny dowodów, a zatem i winy

oskarżonego na s. 2 uzasadnienia, a ponadto również okoliczności natury

podmiotowej, w tym zamiaru sprawcy, wskazując wprost na istnienie braku

wątpliwości co do sprawstwa oskarżonego w zakresie przypisanego mu czynu.

Również zarzut 15. kasacji okazał się oczywiście bezzasadny, ponieważ

wbrew odmiennym twierdzeniom obrońcy w nim zawartym, uzasadnienie

sporządzone przez Sąd odwoławczy jest rzetelne i adekwatne do złożonego w

sprawie środka odwoławczego, który był bardzo ogólnikowy. Obrona nie

przedstawiła żadnej wersji alternatywnej wydarzeń analizowanych w sprawie, tylko

negowała istniejące w sprawie dowody, w sposób zresztą bardzo lakoniczny i

niekonkretny. Sąd odwoławczy odniósł się do wszystkich zarzutów apelacji i jej

argumentacji (s. 2-3 uzasadnienia).

Podobnie należało ocenić zarzut 16. kasacji, w którym obrońca podniósł

nienależyte rozpoznanie podniesionego w apelacji zarzutu dotyczącego rażącej

I KK 353/25

10

niewspółmierności (surowości) kary i środka kompensacyjnego. Tymczasem Sąd

odwoławczy rzetelnie odniósł się do kwestii wymiaru kary na s. 3 uzasadnienia,

zwracając uwagę na liczne naruszenia porządku prawnego przez oskarżonego,

głównie w zakresie przestępstw przeciwko mieniu. Wykluczył możliwość orzeczenia

wobec K. G. kary nieizolacyjnej w realiach tej sprawy wobec stopnia zawinienia,

stopnia społecznej szkodliwości czynu i danych osobowych sprawcy.

Ostatni, 17. zarzut kasacji również nie mógł skutkować rozstrzygnięciem

zgodnym z kierunkiem kasacji. Obrona nie wykazała naruszeń po stronie Sądu

odwoławczego, w tym braku uwzględnienia rażącej niesprawiedliwości orzeczenia

Sądu I instancji. Sąd Okręgowy zweryfikował w sprawie wszystkie kluczowe

zagadnienia dla ustalenia odpowiedzialności karnoprawnej K. G., zarówno ocenę

materiału dowodowego, jak i ustalenia faktyczne, stronę podmiotową czynu i

wymiar kary.

Z powyższych względów, nie dopatrując się w przedmiotowej sprawie

zaistnienia bezwzględnych przyczyn odwoławczych, ani też innej rażącej obrazy

prawa, Sąd Najwyższy, na podstawie art. 535 § 3 k.p.k., zdecydował o oddaleniu

kasacji obrońcy skazanego jako oczywiście bezzasadnej.

Wobec sytuacji materialnej skazanego i konieczności ustanowienia dla

niego obrońcy z urzędu zwolniono K. G. z kosztów sądowych postępowania

kasacyjnego oraz zasądzono na rzecz jego obrońcy od Skarbu Państwa koszty

nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu w postaci sporządzenia i

wniesienia kasacji na podstawie § 17 ust. 3 pkt 1 i § 4 ust. 1-3 rozporządzenia

Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb

Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy

prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U.2024.763).

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.

[J.J.]

[r.g.]

I KK 353/25

11