Przeprosiny od świadka w piśmie pokrzywdzonej. SN oddalił kasację P. R.

Kasacja wniesiona w imieniu skazanego jest bezzasadna w stopniu

oczywistym.

W tym nadzwyczajnym środku odwoławczym postawiono zarzuty rażącego

i mającego istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenia przepisów prawa karnego

procesowego, tj.:

I KK 365/25

2

- art. 424§1 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 457§3 k.p.k., które polegać miało na

rozpoznaniu sprawy i sporządzeniu uzasadnienia wyroku w sposób niepełny,

nieodnoszący się do istotnego dowodu w postaci pisma pokrzywdzonej z dnia

15.07.2024r., które, zdaniem obrony, ma wpływ na ocenę wcześniejszych zeznań

pokrzywdzonej i wiarygodność tego kluczowego świadka, a mimo to nie został on

w ogóle uwzględniony przez Sąd odwoławczy,

- art. 410 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. w z w. z art. 4 k.p.k., które polegać miało

na dokonaniu przez Sąd odwoławczy dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów

z pominięciem istotnego elementu materiału dowodowego w postaci pisma

pokrzywdzonej z dnia 15.07.2024r.,

- art. 167 k.p.k., które miało polegać na nieprzeprowadzeniu dowodu w

postaci przesłuchania pokrzywdzonej K. G. na okoliczność istotnych rozbieżności w

treści jej pisma z dnia 15.07.2024r. oraz treści jej zeznań złożonych

w postępowaniu przed Sądem I instancji.

Na wstępie omawiania powyższych zarzutów należy stwierdzić, że żaden z

nich nie stanowi zarzutu o charakterze kasacyjnym, który mógłby doprowadzić do

oczekiwanych przez skarżącego skutków.

Po pierwsze, Sąd Okręgowy nie mógł naruszyć art. 424 k.p.k., ponieważ

przepis ten określa wymogi jakie powinno spełniać uzasadnienie wyroku

sporządzone przez sąd I instancji, nie zaś wymogi uzasadnienia orzeczenia

kończącego wydanego przez sąd odwoławczy - tu zastosowanie ma art. 457§3

k.p.k. i choć również ten przepis przywołano w zarzucie, autor kasacji zapewne nie

dostrzegł, że zgodnie z dyspozycją art. 537a k.p.k. nie można uchylić wyroku sądu

odwoławczego z tego powodu, że jego uzasadnienie nie spełnia wymogów

określonych w art. 457§3 k.p.k. (analogicznie art. 455a k.p.k.).

Po drugie Sąd Odwoławczy nie mógł też naruszyć art. 410 k.p.k., bowiem

przepis ten nie ma zastosowania do postępowania odwoławczego - to bowiem nie

dowody ujawnione przed Sądem II instancji stanowiły podstawę rozstrzygnięcia

tego sądu, który orzekał w granicach zaskarżenia. Naruszenie art. 7 k.p.k.

skutecznie podnoszone może być w postępowaniu kasacyjnym tylko wówczas,

I KK 365/25

3

gdy sąd odwoławczy czynił samodzielne ustalenia faktyczne, co w niniejszej

sprawie nie miało miejsca, zaś art. 4 k.p.k. nie może stanowić samodzielnej

podstawy kasacyjnej, gdyż w tym przepisie sformułowano jedną z generalnych

zasad rządzących procesem karnym, która to zasada znajduje następnie

konkretyzację w części szczegółowej kodeksu, zatem treścią zarzutu może stać się

jedynie naruszenie tych konkretnych, szczegółowo wskazanych przepisów, nie zaś

zasady generalnej.

W pierwszych dwóch zarzutach kasacyjnych, podniesiono okoliczność nie

wzięcia przez Sąd Odwoławczy pod uwagę pisma pokrzywdzonej z dnia

15.07.2024r., w którym miała ona poinformować Sąd, że otrzymała od B. O. pismo

„stanowiące przeprosiny za wysłanie do niej wiadomości, odbyła z nim rozmowę

telefoniczną, a w konsekwencji przyjęła przeprosiny od faktycznego sprawcy, nie

kryje do niego żadnej urazy i żalu”. Analiza uzasadnienia orzeczenia Sądu II

instancji prowadzi jednak do wniosku, że Sąd wziął pod uwagę powyższe pismo, a

także odniósł się do niego i ocenił je, przy czym uczynił to nie w oderwaniu od

pozostałego w sprawie materiału dowodowego, ale zgodnie z nim i uznał, że

przeprosiny B. O. , o których w nim mowa, stanowiły nic innego, jak realizowaną już

na etapie postępowania sądowego linię obrony P. R. . Postępowanie B. O. zostało

uznane za przejaw porozumienia tego świadka ze skazanym. Zostało ono przez ten

Sąd rzeczowo przeanalizowane, a rozważania Sądu w tym zakresie nie jawią się

jako sprzeczne z zasadami logicznego rozumowania i wskazaniami doświadczenia

życiowego.

Podsumowując, wbrew twierdzeniom obrony, lektura uzasadnienia Sądu

Okręgowego prowadzi do wniosku, że uwzględnił on pismo pokrzywdzonej, lecz

odmiennie od obrony ocenił jego znaczenie dla sprawy. Pismo to nie stanowiło też

podstawy do czynienia przez Sąd II instancji samodzielnych i odmiennych ustaleń

faktycznych. Twierdzenia obrony zawarte w pierwszych dwóch zarzutach należało

zatem ocenić jako nietrafione.

Odnośnie natomiast zarzutu z pkt 3 kasacji uznać należy, że nie sposób

zarzucać Sądowi Odwoławczemu naruszenie art. 167 k.p.k. Przypomnieć trzeba,

że przepis ten nie ma charakteru obligującego Sąd do określonego działania,

I KK 365/25

4

natomiast daje pole do podjęcia określonej inicjatywy z urzędu, jeżeli Sąd dostrzeże

ku temu podstawy. Skoro zatem Sąd Okręgowy nie widział ku temu powodów to nie

podjął określonej decyzji procesowej. Trudno w tej sytuacji, przy jednoczesnym

braku inicjatywy dowodowej stron postępowania (brak stosownego wniosku w tym

zakresie zarówno w treści apelacji jak i w toku rozprawy apelacyjnej), skutecznie

zarzucić mu naruszenie przepisów procedury w omawianej przestrzeni.

Podsumowując, autor kasacji nie wykazał, by Sąd Odwoławczy dopuścił się

uchybienia o charakterze rażącego naruszenia prawa, które mogło mieć istotny

wpływ na treść orzeczenia i które winno skutkować orzeczeniem o charakterze

kasatoryjnym.

Konsekwencją powyższych wniosków było uznanie kasacji za bezzasadną

w stopniu oczywistym.

Skazanego obciążono kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego,

nie znajdując podstaw do zwolnienia od ich ponoszenia.

[J.J.]

[a.ł]