Wniosek o skazanie pominął dożywotni zakaz zajmowania stanowisk. SN uchylił wyrok

Sąd Rejonowy w Nysie, wyrokiem z 7 listopada 2024 r., po uwzględnieniu

wniosku oskarżyciela publicznego o wydanie wyroku skazującego bez

przeprowadzania postępowania dowodowego, uznał M.J. za winnego popełnienia

dwóch czynów zabronionych: z art. 202 § 4a k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i z art. 202

I KK 370/25

2

§ 4a k.k. i wymierzył mu za to kolejno dwie jednostkowe kary pozbawienia wolności:

roku i 4 miesięcy i roku pozbawienia wolności i związał je węzłem kary łacznej roku i

6 miesięcy pozbawienia wolności oraz orzekł środki karne: dwa z art. 41a § 2 k.k. w

zw. z art. 43 § 1 k.k. i dwa z art. 41 § 1a k.k. w zw. z art. 43 § 1 k.k. i na podstawie

art. 41a § 2 k.k. w zw. z art. 90 § 2 k.k. orzekł zakaz zbliżania i kontaktowania się na

okres 4 lat a na podstawie art. 41 § 1a k.k. w zw. z art. 90 § 2 k.k. orzekł zakaz

zajmowania wszelkich stanowisk na okres 4 lat. Wyrok pierwszoinstancyjny nie

został zaskarżony i uprawomocnił się 14 listopada 2024 r.

Kasację od orzeczenia Sądu pierwszej instancji, na niekorzyść skazanego,

wniósł Prokurator Generalny. Podniósł w niej rażące i mające istotny wpływ na treść

wyroku naruszenie prawa procesowego tj. art. 343 § 6 i 7 k.p.k. w zw. z art. 335 § 1

k.p.k. polegające na uwzględnieniu przez Sąd Rejonowy wniosku o skazanie M.J.,

pomimo że sformułowany został z naruszeniem art. 41 § 1b k.k. Przy tak

sformułowanym uchybieniu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Nysie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja była zasadna w stopniu oczywistym w rozumieniu art. 535 § 5 k.p.k.

Rozstrzygając wniosek złożony na podstawie art. 335 § 1 k.p.k., orzekający

Sąd jest zobowiązany przede wszystkim sprawdzić zaistnienie wszystkich warunków

dopuszczalności takiego wniosku. Jednym z nich jest zgodność zgłoszonych w nim

uzgodnień co do oceny prawno - karnej zarzucanego oskarżonemu czynu, wymiaru

kary bądź środków karnych, z obowiązującymi przepisami prawa karnego

materialnego. W przedmiotowej sprawie Sąd Rejonowy w Nysie dokonując kontroli

powinien był ustalić, że treść uzgodnionego pomiędzy stronami wniosku z art. 335 §

1 k.p.k. nie respektowała obowiązujących regulacji prawnych, a konkretnie pominięto

treść art. 41 § 1b k.k., zgodnie z którym w razie skazania w warunkach powrotu do

przestępstwa sprawcy na karę pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo

przeciwko m.in. przeciwko wolności seksualnej lub obyczajności na szkodę

małoletniego, sąd orzeka zakaz zajmowania wszelkich lub określonych stanowisk

dożywotnio. Tymczasem w niniejszej sprawie dwa jednostkowe zakazy z art. 41 § 1a

k.k. zostały orzeczone na okres trzech lat a łącznie na cztery lata. Dostrzeżenie

wskazanej rozbieżności przez Sąd Rejonowy w Nysie powinno było skutkować

I KK 370/25

3

zwrotem sprawy prokuratorowi a w razie nieuwzględnienia wniosku wskazanego w

art. 335 § 2 k.k. sprawa podlegała rozpoznaniu na zasadach ogólnych (art. 343 § 7

k.p.k.).

Stwierdzenie zaistnienia wskazanego w kasacji uchybienia spowodowało

konieczność uchylenia zaskarżonego kasacją wyroku i przekazaniem sprawy do

ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.

Jerzy Grubba Michał Laskowski Barbara Skoczkowska

[WB]

[r.g.]