Zmiana zeznań współsprawcy nie podważyła skazania za oszustwa. SN oddalił kasację

Sąd Okręgowy w Poznaniu, po rozpoznaniu apelacji obrońcy, wyrokiem z 18

czerwca 2025 r., zmienił wyrok Sądu Rejonowego w Pile z 12 lutego 2025 r. i

ostatecznie J.W. został uznany za winnego popełnienia dwóch przestępnych

zachowań: ciągu przestępstw z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. i za to

wymierzono mu karę 2 lat i 10 miesięcy pozbawienia wolności oraz występku z art.

I KK 412/25

2

62 ust. 1 Ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i za to wymierzono mu karę 8

miesięcy pozbawienia wolności i orzeczono karę łączną 3 lat i 2 miesięcy

pozbawienia wolności oraz świadczenie pieniężne z art. 70 ust. 4a Ustawy o

przeciwdziałaniu narkomanii oraz solidarne naprawienie szkody z art. 46 § 1 k.k.

W kasacji od wyroku Sądu Okręgowego obrońca wskazał rażące i mające

istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie art. 433 § 2 k.p.k. polegające na

przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów i uznaniu zeznań świadka za

niewiarygodne oraz przyjęciu, że J.W. był zleceniodawcą popełnionych oszustw i

wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazaniu sprawy do ponownego

rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.

W odpowiedzi na kasację oskarżyciel publiczny wniósł o uznanie kasacji za

oczywiście bezzasadną.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja okazała się oczywiście bezzasadna.

Lektura nadzwyczajnego środka zaskarżenia połączona z analizą akt sprawy

prowadziła do wniosku, że Sąd odwoławczy prowadząc kontrolę instancyjną odniósł

się do każdego z podniesionych zarzutów apelacji i uczynił to w sposób

nienaganny, stosownie do m.in. art. 433 § 2 k.p.k. Na uwagę zasługiwał również

fakt, że aprobując w pełni rozstrzygnięcie Sądu pierwszoinstacyjnego Sąd ad quem

nie zmieniał ustaleń faktycznych w sprawie i nie dokonywał własnej oceny

dowodów, w związku z czym nie mógł naruszyć art. 7 k.p.k. W tej sytuacji, skoro

zarzut naruszenia art. 433 § 2 k.p.k. wysnuto czysto instrumentalnie aby uczynić

zadość standardom kasacyjnym i otworzyć skarżącemu drogę do podniesienia

niedozwolonego na obecnym etapie procedowania zarzutu z art. 438 pkt 3 k.p.k.,

zarzucenie Sądowi odwoławczemu dowolnej oceny dowodów nie mogło się

powieść.

Biorąc pod uwagę, że wszystkie bez wyjątku zarzuty nadzwyczajnego środka

zaskarżenia były przedmiotem apelacji i, co już ustalono, zostały rozpoznane w

sposób wyczerpujący na szczeblu drugoinstancyjnym, jedynie dla przypomnienia

stronie niepodważalnych faktów należało zaznaczyć, że B.S. przesłuchano

kilkakrotnie na przestrzeni od marca do grudnia 2024 r. i złożył on spójne oraz

wyczerpujące wyjaśnienia pozwalające na ustalenie stanu faktycznego w sprawie,

I KK 412/25

3

w tym szczegółowo opisał swoją rolę oraz przywódczą rolę J.W. w popełnianym

przestępczym procederze. Zasadnicza zmiana relacji podczas rozprawy 12 lutego

2025 r. była z jednej strony następstwem zapadłego już wyroku skazującego B.S.

poprzedzonego jego dobrowolnym poddaniem się karze za popełnienie tegoż

czynu z art. 286 § 1 k.k., a z drugiej strony chęcią przypodobania się J.W., o czym

sam świadek powiedział tłumacząc, że zrobiło mu się żal skazanego. Obrońca

ponownie jak w apelacji potraktował zmianę depozycji świadka jako oręż do

zbudowania zarzutów, podczas gdy nie ma wątpliwości, że była to tylko nieudolna

strategia przestępcy, który nagle chciał chronić swoją reputację w oczach

współsprawcy.

Na etapie apelacyjnym wyjaśniono też kwestię telefonu i nie pozostaje nic

innego jak powtórzyć za Sądem Okręgowym, że szary telefon, który B.S. otrzymał

od skazanego nie został zabezpieczony, wobec czego na próżno szukać połączeń

pomiędzy skazanymi oraz skazanych z ofiarami. Jednocześnie brak tego telefonu i

wykazu połączeń nie dyskredytuje całego materiału dowodowego osobowego i

rzeczowego, szczegółowo opisanego w pisemnych motywach wyroku Sądu

Rejonowego, który pozwolił na rekonstrukcję zdarzeń i pociągnięcie do

odpowiedzialności sprawców oszustw, których dopuścił się w ramach ciągu

przestępstw J.W.

Podsumowując, szczegółowa kontrola procedowania Sądu Okręgowego w

Poznaniu nie ujawniła żadnych błędów podczas prowadzenia postępowania

odwoławczego. Pisemne motywy wyroku Sądu ad quem zostały sporządzone

zgodnie z wymogami, o których mowa w art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k.,

wobec czego kasację w całej rozciągłości należało uznać za oczywiście

bezzasadną w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k.

Z powyższych powodów Sąd Najwyższy postanowił jak w dyspozytywnej

części orzeczenia, a kosztami obciążył skazanego na podstawie art. 636 § 1 k.p.k.

w zw. z art. 637a k.p.k.

[WB]

[a.ł]

I KK 412/25

4