SN nie wstrzymał wykonania 7 lat więzienia wobec S.Z. do czasu rozpoznania kasacji

Wyrokiem z dnia 26 listopada 2024 r. w sprawie IV Ka 954/23, Sąd

Okręgowy w Poznaniu częściowo zmienił wyrok Sądu Rejonowego Poznań – Stare

Miasto w Poznaniu z dnia 18 października 2022 r., sygn. akt VIII K 569/17 i

wymierzył S.Z. m.in. karę łączną 7 lat pozbawienia wolności.

Zaskarżając wyrok Sądu odwoławczego w całości, obrońca skazanego,

podnosząc w kasacji zarzuty rażącego naruszenia przepisów prawa materialnego,

tj. art. 12 § 1 k.k., a w konsekwencji naruszenia art. 439 § 1 pkt 4 k.p.k. w zw. z art.

25 § 1 pkt 2 k.p.k., obrazy prawa procesowego, tj. art. 439 § 1 pkt 1 k.p.k. w zw. z

art. 40 § 1 pkt 7 k.p.k., art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 368 § 1 k.p.k. w zw. z art. 6

Europejskiej Konwencji Praw Człowieka w zw. z art. 6 k.p.k., czy art. 433 § 2 k.p.k.,

wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz wyroku Sądu Rejonowego Poznań –

I KK 46/26

2

Stare Miasto w Poznaniu i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego

rozpoznania w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Jednocześnie wniósł o

wstrzymanie wykonania wyroku w całości.

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.

Zasadnie zauważa obrońca, iż zastosowanie instytucji z art. 532 § 1 k.p.k.

winno być uzasadnione szczególnymi i jednoznacznymi w swej wymowie

okolicznościami prowadzącymi do wniosku, że wykonanie kary przed rozpoznaniem

skargi kasacyjnej spowodowałoby dla skazanego zbyt poważne, i w zasadzie

nieodwracalne, następstwa (m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18

listopada 2003 r., IV KK 347/03, czy z dnia 20 października 2022 r., II KK 473/22).

Niejednokrotnie Sąd Najwyższy zwracał uwagę, iż tego rodzaju skutki mogą

zaistnieć wówczas, gdy już pobieżna analiza wniesionej kasacji świadczy o jej

zasadności, a tym samym o konieczności uchylenia zaskarżonego nią wyroku.

Wtedy bowiem dochodzi do odbywania przez skazanego kary, która ze względu na

charakter zaistniałych uchybień, nie powinna być wykonywana.

Mimo przekonania autora kasacji, że „już pobieżna analiza zarzutów

kasacyjnych, w zestawieniu z niedostrzeżeniem przez Sąd odwoławczy licznych

wad rozstrzygnięcia Sądu I instancji, stanowiących m.in. bezwzględne przyczyny

odwoławcze, pozwala na stwierdzenie, że podniesione zarzuty prima facie zdają się

być z dużym prawdopodobieństwem zasadne. Również charakter podniesionych

zarzutów umożliwi przeprowadzenie ich rzetelnej, wstępnej oceny bez

szczegółowego analizowania zaistniałego w sprawie stanu faktycznego” (k – 35

kasacji), Sąd Najwyższy dokonując wstępnej kontroli nadzwyczajnego środka

zaskarżenia wniesionego przez trzech obrońców, nie znalazł podstaw do

jednoznacznego uznania stawianych zarzutów za oczywiście zasadne, co dotyczy

także tych, które zalicza się do kategorii bezwzględnych przyczyn odwoławczych.

Podnoszone przez obrońcę okoliczności nie mają w swojej wymowie takiego

charakteru, który jednoznacznie prowadziłby do wniosku, iż wykonanie orzeczonej

wobec skazanego S.Z. kary rodziłoby nieodwracalne i zbyt poważne dla niego

następstwa. Jednocześnie pamiętać należy, że przyjęte stanowisko nie przesądza

I KK 46/26

3

o ostatecznych rozstrzygnięciu sprawy, które musi być poprzedzone pogłębioną

analizą i oceną podniesionych zarzutów.

Sąd Najwyższy, nie przesądzając ostatecznego rozstrzygnięcia kwestii

zasadności kasacji obrońcy adw. P.K., a także pozostałych obrońców, doszedł do

przekonania, iż nie zachodzą wystarczające podstawy do zastosowania instytucja

wstrzymania wykonania orzeczenia w trybie przepisu art. 532 § 1 k.p.k., w związku

z powyższym orzekł jak na wstępie.

[WB]

[r.g.]