Brak obrońcy na dwóch rozprawach nie wystarczył do wstrzymania kary 12 lat

Treść orzeczenia

I KK 486/25

POSTANOWIENIE

Dnia 29 stycznia 2026 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Michał Laskowski

w sprawie R.Ś.

skazanego za popełnienie przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. i in

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron (art. 532 § 3

k.p.k.),

w dniu 29 stycznia 2026 r., wniosku obrońcy oraz skazanego

o wstrzymanie wykonania

wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu

z dnia 9 kwietnia 2025 r., sygn. akt II AKa 77/23

zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego we Wrocławiu

z dnia 13 lipca 2022 r., sygn. akt III K 270/18

postanowił:

oddalić wnioski.

Obrońca R.Ś. wniósł kasację od prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego

we Wrocławiu z 9 kwietnia 2025 r. Mocą tego orzeczenia zmieniono wyrok Sądu

Okręgowego we Wrocławiu z 13 lipca 2022 r. i ostatecznie skazano R.Ś. w

następujący sposób: za popełnienie dwóch przestępstw z art. 286 § 1 k.k. w zw. z

art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k., przy czym jedno popełnione w zw. z art.

297 § 1 k.k. – na dwie kary 5 lat pozbawienia wolności i grzywnę; za popełnienie

przestępstwa z art. 301 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. – na karę 3 lat pozbawienia

I KK 486/25

2

wolności; za popełnienie przestępstwa z art. 302 § 1 k.k. w zb. z art. 300 § 1 i 3 k.k.

– na karę 2 lat pozbawienia wolności; za popełnienie przestępstwa z art. 299 § 1 i

5 w zw. z art. 12 k.k. – na karę 3 lat pozbawienia wolności i za popełnienie

przestępstwa z art. 183 ust. 1 ustawy o obrocie instrumentami finansowym – na

karę 2 lat pozbawienia wolności oraz grzywnę i orzeczono wobec niego karę łączną

12 lat i grzywnę oraz zakaz z art. 41 § 2 k.k. oraz dwa środki kompensacyjne z art.

46 § 1 k.k.

Do Sądu Najwyższego, niezależnie od kasacji, wpłynęły dwa wnioski o

wstrzymanie wykonania orzeczenia: obrońcy i skazanego.

Stwierdzić należało, że wnioski nie zasługiwały na uwzględnienie.

Instytucja wstrzymania wykonania wyroku ma charakter wyjątkowy, dlatego

potrzeby zastosowania wstrzymania wykonania kary nie może uzasadniać sama

czynność procesowa - wniesienie kasacji. Potrzeba ta aktualizuje się dopiero

wówczas, gdy charakter zarzutów kasacyjnych wskazuje na ich oczywistą

zasadność, a nadto wystąpiły szczególne, wyjątkowe okoliczności pozwalające

przyjąć, iż wykonanie orzeczenia mogłoby spowodować nieodwracalne,

niekorzystne dla skazanego skutki. Analizując treść poszczególnych podniesionych

w kasacji zarzutów, w kontekście treści uzasadnienia zaskarżonego nimi wyroku

Sądu odwoławczego, nie można obecnie - niezależnie od przyszłego

rozstrzygnięcia w przedmiocie zasadności kasacji - przyjąć, że bardzo istotne

względy przemawiają za ich oczywistą zasadnością. Tego stanu rzeczy nie zmienia

fakt powołania w kasacji bezwzględnej przyczyny odwoławczej, którą w niniejszej

sprawie jest art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k. Sama deklaracja, że na etapie kontroli

odwoławczej doszło do przeoczenia uchybienia polegającego na tym,

że ,,oskarżony w postępowaniu sądowym na rozprawach w dniach 21 kwietnia

2021 r. i 5 maja 2021 r. nie miał obrońcy podczas gdy zachodził wypadek z art. 79

§ 1 pkt 4 k.p.k.”, nie mogła odnieść oczekiwanego przez wnioskodawców efektu w

postaci przesądzenia z góry zasadności zarzutu z pkt III ppkt 1 kasacji obrońcy i co

za tym miałoby iść uruchomienia instytucji z art. 532 k.p.k., albowiem

przeprowadzona na obecnym etapie analiza tego uchybienia prowadziła do

wniosku, że Sąd odwoławczy odniósł się do przedmiotowego uchybienia (k. 53). Na

I KK 486/25

3

obecnym etapie postępowania, którego meritum nie jest wszak rozpatrzenie kasacji,

dość jedynie powiedzieć, że obligatoryjna obrona istniała w terminach rozpraw 21

kwietnia i 5 maja 2021 r. i czynności procesowe przeprowadzone wtedy zostały

powtórzone 11 maja i 13 czerwca 2022 r. w obecności obrońcy, a więc zaistniałe

uchybienie zostało sanowane, co, wbrew wywodom obrońcy, w sposób

wyczerpujący opisał Sąd Apelacyjny we Wrocławiu.

Wobec powyższych argumentów wnioski należało uznać za niezasadne.

[WB]

[a.ł]