Prokurator chciał wyłączyć sędziego SN za tryb jego powołania. Wniosek bez rozpoznania

Pismem z dnia 17 lutego 2026 r. (złożonym w Sądzie Najwyższym w dniu 18

lutego 2026 roku), z podaniem podstaw prawnych w postaci art. 42 § 1 k.p.k. i art.

45 § 1 k.p.k. oraz art. 40 § 1 pkt 1 k.p.k. i art. 41 § 1 k.p.k. per analogiam,

prokurator Prokuratury Okręgowej delegowany do Prokuratury Krajowej wniósł o

„wyłączenie (wykluczenie)” sędziego Sądu Najwyższego Adama Rocha od

„rozpoznawania sprawy” o sygn. IV KK 511/25 oraz o wyznaczenie do

rozpoznawania kasacji składu orzekającego stanowiącego sąd ustanowiony

ustawą, niezawisły i bezstronny. Pierwotną podstawą sformułowanego żądania jest

kwestia trybu objęcia pełnionego urzędu sędziego Sądu Najwyższego przy udziale

Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej przepisami ustawy z dnia 8 grudnia

I KK 504/25

2

2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych

ustaw. Wnioskujący przywołał także wybrane orzeczenia Sądu Najwyższego oraz

trybunałów międzynarodowych odnoszące się do okoliczności powołania sędziów

podnosząc, że udział sędziego objętego wnioskiem w składzie orzekającym

powoduje, że skład ten nie spełnia wymogów sądu ustanowionego ustawą,

bezstronnego i niezawisłego – określonych w art. 19 ust. 1 akapit drugi Traktatu o

Unii Europejskiej, art. 47 Karty Praw Podstawowych UE w zw. z art. 6

ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej

w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmienionej następnie protokołami nr 3, 5 i 8 oraz

uzupełnionej protokołem nr 2 (Dz.U. z 1993 r., Nr 61, poz. 284 ze zm.) oraz w art.

45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Prokurator nie wskazał przy tym

żadnych zindywidualizowanych w kontekście rozpoznawanej sprawy okoliczności,

które miałyby wpływać na bezstronność wyznaczonego członka składu

orzekającego.

Zgodnie z treścią zarządzenia Prezesa Sądu Najwyższego kierującego

pracą Izby Karnej z dnia 25 listopada 2025 r., Nr 21/2025, wniosek ten przekazany

został wyznaczonemu w sprawie składowi Sądu Najwyższego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Złożony w niniejszej sprawie wniosek należy uznać za niedopuszczalny z

mocy ustawy, co skutkować musi pozostawieniem go bez rozpoznania.

Na wstępie zaznaczyć należy, że Sąd Najwyższy był władny wydać

postanowienie odnośnie do wniosku o wyłączenie z udziałem sędziego, którego

dotyczy wniosek. Wynikający bowiem z art. 42 § 3 k.p.k. obowiązek powstrzymania

się sędziego od udziału w sprawie ma zastosowanie i uzasadnienie tylko wtedy,

gdy wniosek o jego wyłączenie w ogóle podlega rozpoznaniu. Natomiast, gdy

zachodzi podstawa do pozostawienia wniosku bez rozpoznania, nie ma żadnych

podstaw do przyjęcia, iż sędzia, którego ten wniosek dotyczy, nie może brać

udziału w wydaniu takiego orzeczenia (zob. postanowienie SN z 21 lipca 2011 r., I

KZP 6/11, OSNKW 2011, nr 8, poz. 66; postanowienie SN z 14 stycznia 2026 r., II

KB 118/25; postanowienie SN z 15 stycznia 2026 r., I KK 424/25; postanowienie

I KK 504/25

3

SN z 21 stycznia 2026 r., I KZP 4/25; D. Wysocki, Glosa (do postanowienia SN z 21

lipca 2011 r., I KZP 6/11), OSP 2012, z. 3, s. 207-209; J. Kosonoga [w:] Kodeks

postępowania karnego. Tom I. Komentarz do art. 1-166, red. R. A. Stefański, S.

Zabłocki, Lex 2017, art. 41, teza 73-74; M. Rogacka-Rzewnicka [w:] Kodeks

postępowania karnego. Komentarz do wybranych przepisów, red. D. Szumiło-

Kulczycka, Lex 2022, art. 41, teza 3; H. Paluszkiewicz [w:] Kodeks postępowania

karnego. Komentarz, red. K. Dudka, wyd. 3, Warszawa 2023, art. 41, teza 11; D.

Świecki [w:] Kodeks postępowania karnego. Tom I. Komentarz aktualizowany, red.

D. Świecki, Lex 2025, art. 41, teza 18-19; W. Jasiński [w:] Kodeks postępowania

karnego. Komentarz, red. J. Skorupka, wyd. 7, Legalis 2026, art. 41, Nb 20 wraz z

powołaną dalszą literaturą).

Analizując stronę formalną pisma prokuratora i jego argumentację, Sąd

Najwyższy musi zwrócić uwagę, że przedstawione przezeń okoliczności nie mogą

zostać rozpoznane, wbrew stanowisku wnioskodawcy, w trybie art. 41 § 1 k.p.k.

Powyższe stanowisko jasno wynika z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 4 marca

2020 r., sygn. akt P 22/19, gdzie wskazano, iż art. 41 § 1 w związku z art. 42 § 1

ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2020 r.

poz. 30), w zakresie, w jakim dopuszcza rozpoznanie wniosku o wyłączenie

sędziego z powodu wadliwości powołania sędziego przez Prezydenta

Rzeczypospolitej Polskiej na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa, w skład której

wchodzą sędziowie wybrani na podstawie art. 9a ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o

Krajowej Radzie Sądownictwa (Dz. U. z 2019 r. poz. 84, 609, 730 i 914 oraz z 2020

r. poz. 190), jest niezgodny z art. 179 w związku z art. 144 ust. 3 pkt 17 Konstytucji

Rzeczypospolitej Polskiej.

Niezależnie od powyższego, w orzecznictwie Sądu Najwyższego słusznie

podkreśla się również, że wątpliwość co do bezstronności sędziego nie może być

wywodzona z samych kwestii ustrojowych związanych z jego powołaniem i to

niezależnie od tego w jakim okresie i z jakimi ułomnościami w procedurze

nominacyjnej doszło do tego powołania (zob. m. in. postanowienie SN z 21 czerwca

2023 r., IV KK 460/19; postanowienie SN z 31 października 2023 r., V KK 358/23).

Podnoszone zarzuty nie mogą mieć bowiem charakteru abstrakcyjnego i odnosić

I KK 504/25

4

się do całych grup powołanych sędziów (postanowienie SN z 10 sierpnia 2023 r., V

KK 162/22).

Także z brzmienia art. 29 § 4 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie

Najwyższym, dodanego ustawą z dnia 9 czerwca 2022 r. o zmianie ustawy o

Sądzie Najwyższym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2022 r., poz. 1259)

wynika, że okoliczności towarzyszące powołaniu sędziego Sądu Najwyższego nie

mogą stanowić wyłącznej podstawy do podważenia orzeczenia wydanego z

udziałem tego sędziego lub kwestionowania jego niezawisłości i bezstronności.

Zresztą, skoro ustawa ta w sposób szczególny reguluje badanie kwestii

bezstronności sędziego w kontekście okoliczności towarzyszących powołaniu

sędziego oraz jego postępowania po powołaniu (art. 29), to w tym zakresie stanowi

ona lex specialis w stosunku do art. 41 § 1 k.p.k., wyłączając możliwość badania

określonych w niej przesłanek w ogólnej procedurze (por. postanowienie SN z 26

stycznia 2023 r., V KK 485/21). W każdym postępowaniu sądowym, również w

postępowaniu karnym, obowiązuje przy tym zasada niekonkurencyjności środków

ochrony prawnej. Zgodnie z nią podmiotowi znajdującemu się w określonej sytuacji

procesowej przysługuje tylko jeden – stosowny – środek prawny. Ustawodawca

przewidział dwie podobne instytucje prawne (z odesłaniem w przypadku instytucji

testu niezawisłości i bezstronności do odpowiedniego stosowania przepisów

o wyłączeniu sędziego), które w prewencyjny sposób umożliwiają kontrolę

bezstronności sędziego. Z uwagi jednak na to, że instytucje te różnią się zarówno

zakresem przedmiotowym, jak i procedurą stosowania, powinny być one stosowane

w odmiennych okolicznościach, w żadnym zaś razie nie powinny być stosowane

zamiennie (zob. szerzej uchwałę siedmiu sędziów NSA z 3 kwietnia 2023 r., I FPS

3/22, ONSAiWSA 2023, nr 4, poz. 52; tak też np. postanowienia SN: z 26 stycznia

2023 r., V KK 485/21; z 20 listopada 2024 r., I NB 11/23; z 19 marca 2025 r., III CB

64/24; z 18 września 2025 r., II KB 49/25 i z 7 stycznia 2026 r., I KS 7/25).

Konsekwencją tego stanu rzeczy jest konieczność uznania, iż procedowanie

w trybie art. 41 § 1 k.p.k. w sytuacji, gdy z treści wniosku o wyłączenie sędziego

wynika, że dotyczy on wyłącznie kwestii przewidzianych w art. 29 § 5 ustawy o

Sądzie Najwyższym jest niedopuszczalne, a tak właśnie jest w niniejszej sprawie.

Podstawę aktualnie weryfikowanego wniosku stanowią bowiem wyłącznie

I KK 504/25

5

okoliczności dotyczące powołania sędziów. O składzie Sądu Najwyższego

rozpoznającym przedmiotową sprawę prokuratora został powiadomiony w dniu 29

grudnia 2025 roku, pomimo tego ze złożeniem analizowanego wniosku wstrzymał

się do chwili wyznaczenia posiedzenia w sprawie.

Dostrzec należy, że prokurator konsekwentnie pomija w swojej argumentacji

wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 kwietnia 2020 r., U 2/20. Sąd

Najwyższy dostrzega liczne próby wyrugowania części sędziów z czynności

immanentnie związanych z istotą pełnienia służby sędziowskiej poprzez

prawotwórczą wykładnię art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., sprowadzającą się w istocie do

kontroli procesu i aktu powołania na urząd sędziego, dokonywanych w toku

postępowania, w którym dany sędzia orzekał lub ma orzekać. Taki charakter ma

właśnie przywoływana uchwała składu połączonych izb Sądu Najwyższego.

Wniosek

ten

znajduje

zresztą

pełne

potwierdzenie

w przywołanym wyżej wyroku TK z dnia 20 kwietnia 2020 r., w którym orzeczono,

że uchwała ta jest niezgodna z:

1. art. 179, art. 144 ust. 3 pkt 17, art. 183 ust. 1, art. 45 ust. 1, art. 8 ust. 1, art. 7 i

art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej,

2. art. 2 i art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej,

3. art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności,

sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmienionej następnie

Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnionej Protokołem nr 2.

Nie można przy tym bez jawnego i rażącego pogwałcenia normy art. 190 ust.

1 Konstytucji, podzielić tezy, że ww. wyrok Trybunału Konstytucyjnego jest tzw.

wyrokiem nieistniejącym (por. argumentacja zawarta w uzasadnieniu postanowienia

Sądu Najwyższego z dnia 3 listopada 2021 r., sygn. IV KO 86/21, s. 12-18).

Wskazana uchwała trzech połączonych izb Sądu Najwyższego utraciła więc swój

walor normatywny i nie wywiera skutku, o którym mowa w art. 87 § 1 ustawy z dnia

8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym. Można ją natomiast traktować jako jeden z

wyrażanych przez judykaturę poglądów prawnych, co też w rzeczywistości

niejednokrotnie ma miejsce (tak m. in. postanowienia Sądu Najwyższego z dni: 28

lutego 2023 r., III KK 23/23; 7 grudnia 2023 r., I KK 162/23; 13 czerwca 2024 r., II

KO 36/24, OSNK 2024/9/47; 1 października 2024 r., I USK 184/24; 14 października

I KK 504/25

6

2024 r., I ZO 91/23 czy 29 października 2024 r., II USK 352/23; 4 marca 2025 r., III

KS 45/24).

Zasada prawna mająca zaś wynikać z przywołanej w piśmie prokuratora

uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 24 września 2025 roku,

sygn. III PZP 1/25, nie obowiązuje, albowiem Sąd Najwyższy w składzie

połączonych Izb: Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych oraz Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych uchwałą z 3 grudnia 2025 roku, I NZP 7/25 od niej

odstąpił.

Odnosząc się wreszcie do uwag prokuratora dotyczących ustrojowych

uregulowań dotyczących Krajowej Rady Sądownictwa, to zwrócić należy w tym

miejscu uwagę, iż w wyroku z 15 grudnia 1999 r., P 6/99 (OTK ZU 1999, nr 7, poz.

164), Trybunał Konstytucyjny wskazał, że KRS jest swoistym, samodzielnym,

centralnym organem państwowym, którego funkcje powiązane są z władzą

sądowniczą, zgodnie z art. 186 ust. 1 Konstytucji stojąc na straży niezależności

sądów i niezawisłości sędziów. Zarówno funkcje, jak i prawne środki działania, nie

pozwalają jednak utożsamiać Krajowej Rady Sądownictwa z sądami i trybunałami.

Pozycja ustrojowa KRS, jej zadania i kompetencje nie obligują do stosowania

wobec Rady takich samych gwarancji jak wobec konstytucyjnych organów władzy

sądowniczej sensu stricto. Odnosząc się do rzeczywistej roli i funkcji przypisanych

w polskim systemie prawnym Krajowej Radzie Sądownictwa, w wyroku z 19 lipca

2005 r., K 28/04 (OTK-A 2005, nr 7, poz. 81), Trybunał Konstytucyjny wskazał, iż

„charakter ustrojowy KRS od początku był sprawą dyskutowaną w doktrynie (por. T.

Ereciński, J. Gudowski, J. Iwulski, J. Gudowski (red.), Komentarz do Prawa o

ustroju sądów powszechnych i ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa, Warszawa

2002, s. 510-512). Wejście w życie Konstytucji z 1997 r. nie doprowadziło do

ujednolicenia poglądów. Przyjmuje się, że Krajowa Rada Sądownictwa jest

„organem kolegialnym o szczególnym charakterze, uplasowanym, rzec można,

między władzami”. W jej skład wchodzą bowiem przedstawiciele wszystkich trzech

władz, ale z wyraźną przewagą czynnika sędziowskiego. Przesądza to o bliższym

związku KRS z władzą sądowniczą, ale obecność przedstawicieli legislatywy

i egzekutywy nie pozwala na traktowanie Rady jako organu władzy sądowniczej

(L. Garlicki, Polskie prawo konstytucyjne. Zarys wykładu, Warszawa 2003, s. 363-

I KK 504/25

7

363). „Pozostaje zatem uznać KRS za organ sui generis, działający w sferze

szeroko rozumianej administracji publicznej” (P. Sarnecki, Prawo konstytucyjne RP,

Warszawa 2002, s. 337).

Choć już jedynie na marginesie, to celowe jest nadto zwrócenie uwagi na to,

że w uzasadnieniu pisma prokurator powołał się na oczywiście nieprawdziwe

okoliczności, mające stanowić wsparcie dla przedstawionej argumentacji.

Przykładem tego jest stwierdzenie, że Adam Roch został powołany do Izby

Dyscyplinarnej. Podstawowa umiejętność odszukania jawnego przecież aktu

powołania, zamieszczonego i publicznie dostępnego w Dzienniku Urzędowym RP

Monitor Polski (można także sięgnąć do literatury: A. Roch, Czy w Sądzie

Najwyższym istotnie stworzono sąd wyjątkowy w rozumieniu art. 175 ust. 2

Konstytucji RP? – polemika, Palestra 7-8/2020, s. 195-196) z pewnością

pozwoliłaby na trafną konstatację, że nastąpiło ono do pełnienia urzędu na

stanowisku sędziego Sądu Najwyższego, a nie na stanowiska w określonej izbie

tego sądu.

Odnosząc się natomiast do poruszonego we wniosku aspektu

konwencyjnego, to przypomnieć należy, iż strona procesu, jednostka nie posiada

prawa wyboru sądu, który orzekałby w jej sprawie, gdyż właściwość sądu określa

ustawa (orzeczenie Posokhov v. Rosja z 4 marca 2003 r., skarga nr 63486/00, §

37). Celem określonego w art. 6 ust. 1 EKPCz sformułowania „ustanowiony ustawą”

jest zapewnienie, aby organizacja systemu sądowniczego nie zależała od

czyjejkolwiek uznaniowości, ale była regulowana przez prawo wywodzące się z

parlamentu. Wymóg legalności sądu z definicji obejmuje jego skład, dlatego zwrot

„ustanowiony ustawą” odnosi się nie tylko do podstawy prawnej samego istnienia

„sądu”, ale również przestrzegania przezeń konkretnych regulacji odnoszących się

do jego funkcjonowania oraz składu orzekającego w konkretnej sprawie (wyrok

ETPCz w sprawie Sokurenko i Strygun przeciwko Ukrainie, skargi 29458/04 i

29465/04). Również TSUE w wyroku z 9 lipca 2020 r.,

C-272/19, VQ przeciwko Land Hessen, w pkt 54, wskazał, iż sam fakt, że władze

wykonawcze lub ustawodawcze uczestniczą w procesie mianowania sędziego, nie

może prowadzić do powstania zależności sędziego od tych władz, ani do

wzbudzenia wątpliwości co do jego bezstronności, jeżeli po mianowaniu

I KK 504/25

8

zainteresowany nie podlega żadnej presji i nie otrzymuje instrukcji w ramach

wykonywania swoich obowiązków.

Reasumując zatem, zgodnie z art. 41 § 1 k.p.k. sędzia ulega wyłączeniu,

jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną

wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie. Żadnych zaś tego rodzaju

okoliczności prokurator nie przedstawił.

Wobec zatem oczywistego braku możliwości merytorycznego rozpoznania

wniosku o wyłączenie sędziego, uwzględniając także treść zarządzenia Prezesa

Sądu Najwyższego kierującego pracą Izby Karnej z dnia 25 listopada 2025 r., Nr

21/2025, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.

W kontekście natomiast sformułowanego w ostatnim akapicie pisma

prokuratora postulatu „o zaprzestanie dalszego wyznaczania – do rozpoznania

kasacji składów orzekających niespełniających wymogów sądu ustanowionego

ustawą, bezstronnego i niezależnego, a zatem takich, w skład których wchodziłyby

osoby, które w SN znalazły się w następstwie wadliwej procedury przed

niespełniającą wymogów konstytucyjnych KRS”, pismo w tej części należy

przedstawić Prezesowi Sądu Najwyższego kierującemu pracą Izby Karnej, do

dalszych decyzji administracyjno-zarządczych.

[J.J.]

[a.ł]