Sąd Najwyższy oddalił kasację obrońcy skazanego za usiłowanie zgwałcenia

Kasacja wniesiona w imieniu skazanego jest bezzasadna w stopniu

oczywistym.

Na wstępie zauważenia wymaga, że skarżący zaskarżył wyrok Sądu

Odwoławczego „utrzymujący w mocy wyrok sądu pierwszej instancji co do czynu

opisanego w pkt II wyroku”, a tym samym co do czynu z art. 193§1 k.k.

Jednocześnie jednak, formułując zarzuty kasacyjne, skarżący wprost odwołuje się

do okoliczności związanych z przypisanym skazanemu przestępstwem usiłowania

zgwałcenia.

I KK 70/26

2

Podkreślenia więc wymaga, że Sąd Najwyższy, rozpoznając nadzwyczajny

środek zaskarżenia, związany jest nie tylko granicami stawianych zarzutów, ale

także granicami zaskarżenia (art. 536 k.p.k.). Wobec powyższego rozpoznanie

kasacji nastąpić mogło jedynie we wskazanym wyżej zakresie.

Przechodząc do meritum, w pierwszym zarzucie kasacji skarżący wskazał na

naruszenie przez Sąd Odwoławczy art. 433§2 k.p.k., które polegać miało na

nienależytym i powierzchownym rozpatrzeniu zarzutów apelacyjnych dotyczących

oceny materiału dowodowego, a to poprzez brak wymaganego rzetelnego

i merytorycznego ustosunkowania się do każdego z nich. Zdaniem obrony,

w uzasadnieniu wyroku sądu odwoławczego brakuje konkretnego wykazania,

na jakich podstawach faktycznych przyjął on, że ocena materiału dowodowego

dokonana przez sąd pierwszej instancji była prawidłowa.

Analiza motywów pisemnych orzeczenia Sądu II instancji nie potwierdza

jednak zarzutu skarżącego. Sąd ten odniósł się bowiem do wszystkich zarzutów

apelacji obrońcy, czyniąc to w sposób wyczerpujący i rzetelny. Sąd dokonując

kontroli odwoławczej w omawianej przestrzeni miał na uwadze zarówno zeznania

pokrzywdzonej, zeznania świadka N.Ś., wyjaśnienia skazanego, jak również treść

zarejestrowanego nagrania dźwiękowego.

W uzasadnieniu kasacji obrona nie wykazała konkretnych uchybień po

stronie Sądu. Co więcej, już sama treść zarzutu, a konkretnie stwierdzenie, że

„gdyby sąd odwoławczy prawidłowo i wnikliwie przeanalizował materiał dowodowy

pod kątem zarzutów apelacyjnych, moglibyśmy mieć do czynienia z odmiennym

- bardziej przychylnym oskarżonemu - rozstrzygnięciem. Brak takiej analizy

mógł w sposób istotny wpłynąć na treść wyroku sądu odwoławczego”. Skarżący nie

kryje zatem faktu, że prezentowana przez niego wersja wydarzeń była jedynie

potencjalnie możliwa, co tylko uwidacznia, że zamiast wykazać nieprawidłowości

proceduralne w toku kontroli instancyjnej, zdecydował się zaprezentować odmienne

oceny poczynione w oparciu o ten sam materiał dowodowy, wchodząc tym samym

w polemikę z poczynionymi w sprawie ocenami i ustaleniami.

I KK 70/26

3

Nie może również umknąć z pola widzenia to, że lakoniczne uzasadnienie

kasacji de facto odnosi się do przypisanego skazanemu przestępstwa usiłowania

doprowadzania pokrzywdzonej do obcowania płciowego, co stoi w sprzeczności

z zakreślonym kasacją zakresem zaskarżenia orzeczenia Sądu II instancji.

Takie postępowanie obrony, tj. brak rzeczowego uzasadnienia stawianego

zarzutu kasacyjnego i brak konsekwencji, nie mogły doprowadzić skarżącego do

oczekiwanych efektów.

Podobnie ocenić należało pozostałe dwa zarzuty kasacyjne. Skarżący

wskazał w nich na naruszenie przez Sąd Odwoławczy art. 7 k.p.k. (pkt 2) oraz art.

5§2 k.p.k. (pkt 3). Rzecz jednak w tym, że Sąd Okręgowy nie mógł tych przepisów

naruszyć, bowiem samodzielnie ich nie stosował. Dokonał on kontroli instancyjnej

wyroku Sądu I instancji i ograniczył się do utrzymania go w mocy. Uznać trzeba, że

omawiane zarzuty mają charakter zarzutów, które mogły być skierowane jedynie do

orzeczenia Sądu Rejonowego.

Co do zasady zarzut naruszenia art. 7 k.p.k. podnoszony może być

w postępowaniu kasacyjnym tylko wówczas, gdy sąd odwoławczy czynił

samodzielne ustalenia faktyczne – taka zaś sytuacja, jak już wskazano, nie miała

miejsca w niniejszej sprawie. Z kolei art. 5§2 k.p.k. dotyczy wątpliwości, które ma i

nie jest w stanie rozstrzygnąć sąd rozpoznający sprawę, nie zaś wątpliwości którejś

ze stron co do prawidłowości rozstrzygnięcia dokonanego przez ten sąd.

Przypomnieć także wypada, że równoczesne stawianie zarzutów naruszenia

art. 5 § 2 k.p.k. i art. 7 k.p.k. jest niewłaściwe. O naruszeniu przepisu art. 5§2 k.p.k.

można mówić dopiero wówczas, gdy mimo przeprowadzenia wyczerpującego

postępowania dowodowego i poddania ujawnionych w sprawie dowodów ocenie

w zgodzie z regułami ustanowionymi w art. 7 k.p.k., nadal istnieć będą wątpliwości.

Sytuacja ta nie jest tożsama z przypadkiem, w którym z materiału dowodowego

wynikają różne wersje przebiegu wydarzeń, bowiem w tym drugim wypadku

ewentualne usunięcie powstałych niejasności możliwe będzie za pomocą

swobodnej oceny dowodów, co nie jest możliwe w pierwszej opisanej sytuacji.

I KK 70/26

4

Z tych wszystkich przyczyn wywiedzioną kasację należało uznać za

bezzasadną w stopniu oczywistym. Autor kasacji nie wykazał, by Sąd Odwoławczy

dopuścił się uchybienia o charakterze rażącego naruszenia prawa, które mogło

mieć istotny wpływ na treść orzeczenia i które winno skutkować orzeczeniem o

charakterze kasatoryjnym.

Skazanego, uwzględniając jego sytuację materialną, zwolniono od

ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego.

[WB]

[r.g.]