Udostępnienie lokalu pod nielegalne kasyno. SN oddalił skargę obrońcy oskarżonego

Skarga złożona w imieniu oskarżonego nie jest zasadna.

Zgodnie z treścią art. 437§2 k.p.k. uchylenie orzeczenia i przekazanie

sprawy do ponownego rozpoznania może nastąpić wyłącznie w wypadkach

wskazanych w art. 439§1 k.p.k., art. 454 k.p.k. lub jeśli jest konieczne

przeprowadzenie na nowo przewodu w całości.

Powiązanie tego przepisu z treścią art. 539a§3 k.p.k., w którym wymieniono

podstawy tego środka zaskarżenia, jednoznacznie wskazuje, że Sąd Najwyższy

I KS 43/25

2

rozpoznając skargę na wyrok sądu odwoławczego ogranicza się wyłącznie do

badania, czy w sprawie, na etapie postępowania przed sądem I lub II instancji,

zachodzi tzw. bezwzględna przyczyna odwoławcza, albo doszło do uchylenia

wyroku mimo braku formalnych przeszkód określonych w art. 454 k.p.k. lub też

konieczne jest przeprowadzenie na nowo w całości przewodu sądowego (vide:

uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 25 stycznia 2018r.,

sygn. akt I KZP 13/17 oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 lutego

2017r., sygn. akt IV KS 6/16). Z powyższego wynika również, że uzasadnienie

wyroku sądu odwoławczego winno jednoznacznie wskazywać, która z przesłanek

określonych w art. 437§2 k.p.k. była podstawą uchylenia wyroku sądu I instancji i

przekazania sprawy temu sądowi do ponownego rozpoznania.

Z uzasadnienia zaskarżonego skargą wyroku jednoznacznie wynika, że Sąd

Okręgowy podzielił argumentację zaprezentowaną w apelacjach Prokuratury,

jak i Naczelnika Dolnośląskiego Urzędu Celno-Skarbowego.

W ocenie Sądu Odwoławczego zgromadzony materiał dowodowy nie

potwierdza słuszności przyjęcia przez Sąd I instancji, że oskarżony nie dopuścił się

zarzuconego mu czynu. Stąd podstawą do uchylenia zaskarżonego wyroku była

zasada ne peius wyrażona w art. 454 k.p.k. Sąd ten jednoznacznie podał, że w jego

ocenie: „nie może być wątpliwości, iż oskarżony B. T. obejmował świadomością

wszystkie znamiona strony przedmiotowej przestępstwa (…). Zamiarem umyślnym

obejmował wszystkie elementy dotyczące pomocnictwa, a więc nie tylko prawną

charakterystykę czynu zabronionego, ale i zamiar ułatwienia innej osobie

popełnienia czynu zabronionego poprzez udostępnienie miejsca do organizowania i

prowadzenia gier o charakterze hazardowym – w rzeczywistości nielegalnego

kasyna”. Pogląd ten dostatecznie umotywowano w sposób wskazujący, że w

ocenie tego Sądu prawidłowa ocena dowodów zgromadzonych w niniejszej sprawie

powinna doprowadzić do wydania wyroku skazującego.

Sądu Okręgowy też jednoznacznie wskazał, że do uchylenia zaskarżonego

wyroku doszło na podstawie art. 454§1 k.p.k.

Sąd Najwyższy rozpoznający sprawę w postępowaniu skargowym nie jest

sądem III instancji. Stąd jego rolą nie jest przedstawienie własnych ocen w sprawie,

a jedynie badanie, czy zaistniały warunki do wydania przez sąd odwoławczy wyroku

I KS 43/25

3

kasatoryjnego. Sąd ten takie argumenty niewątpliwie przedstawił, co przemawia za

prawidłowością jego rozstrzygnięcia.

W świetle powyższego skarga nie została uznana za zasadną.

Z przytoczonych wyżej względów, Sąd Najwyższy orzekł jak w części

dyspozytywnej postanowienia.

[J.J.]

[a.ł]