Potwierdzenie nadania przeczyło datom w zażaleniu. SN utrzymał odmowę przyjęcia kasacji

Postanowieniem Sądu I instancji z dnia 11 lipca 2024r. (sygn. akt VII K

80/24) postępowanie przeciwko A.W., R.W. i M.K. o czyny z art. 158 § 1

k.k. i in. zostało umorzone na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k., które to

orzeczenie następnie Sąd Okręgowy we Wrocławiu w dniu 2 września 2024 r.

(sygn. akt IV Kz 669/24) utrzymał w mocy. Od tego postanowienia pismo

zatytułowane „kasacja” wniosła w dniu 4 września 2025 r. oskarżycielka posiłkowa.

Zastępca Przewodniczącego IV Wydziału Karnego-Odwoławczego Sądu

Okręgowego we Wrocławiu zarządzeniem z dnia 15 września 2025 r., sygn. akt IV

I KZ 66/25

2

WKK 32/25, działając na podstawie art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k.

oraz art. 523 § 2 k.p.k., odmówił przyjęcia kasacji wniesionej przez oskarżycielkę

subsydiarną L.L. od postanowienia Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 2

września 2024 r. (sygn. akt IV Kz 669/24). W uzasadnieniu wskazanego

zarządzenia podniesiono, iż wywiedziona kasacja jest niedopuszczalna z mocy

ustawy. Zwrócono uwagę, że zaskarżone postanowienie Sądu Okręgowego nie

należy do kategorii orzeczeń, od których strona może skutecznie wnieść

nadzwyczajny środek zaskarżenia w świetle ograniczeń wynikających z art. 519

k.p.k. oraz art. 523 § 2 k.p.k., które limitują dopuszczalność kasacji stron jedynie do

prawomocnych wyroków sądów odwoławczych kończących postępowanie oraz

prawomocnych postanowień sądu odwoławczego o umorzeniu postępowania i

zastosowaniu środka zabezpieczającego.

Na powyższe zarządzenie oskarżycielka subsydiarna wniosła zażalenie,

które nadała w placówce pocztowej w dniu 13 października 2025 r.

Przewodniczący IV Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego we

Wrocławiu zarządzeniem z dnia 23 października 2025 r. (sygn. akt IV WKK 32/25),

na podstawie art. 429 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 3 k.p.k., odmówił przyjęcia

przedmiotowego zażalenia. W uzasadnieniu organ kontrolny wskazał, że odpis

zaskarżonego zarządzenia z dnia 15 września 2025 r. wraz z pouczeniem został

doręczony skarżącej w dniu 3 października 2025 r., co oznacza, iż siedmiodniowy

termin zawity do wniesienia zażalenia upłynął bezskutecznie z dniem 10

października 2025 r. Złożenie środka zaskarżenia dopiero w dniu 13 października

2025 r. nastąpiło zatem z uchybieniem ustawowego terminu, co obligowało sąd do

wydania decyzji o odmowie jego przyjęcia.

Skarżąca, powołując się na przepisy art. 427 k.p.k. oraz art. 438 pkt 1 i 2

k.p.k., zarzuciła zaskarżonemu rozstrzygnięciu błąd w ustaleniach faktycznych

przyjętych za jego podstawę. W ocenie skarżącej Sąd błędnie przyjął, iż zażalenie

zostało wniesione w dniu 13 października 2025 r., podczas gdy w rzeczywistości

nadanie pisma w placówce pocztowej nastąpiło w dniu 10 października 2025 r., a

zatem z zachowaniem 7-dniowego terminu od daty doręczenia odpisu zarządzenia.

I KZ 66/25

3

W uzasadnieniu środka odwoławczego pokrzywdzona podniosła dodatkowo

zarzuty pod adresem pracownika Poczty Polskiej. Wskazała na naruszenie

procedur dotyczących doręczania korespondencji (art. 44 § 1 k.p.a. w zw. z

przepisami o doręczeniach), podnosząc, iż:

1. odmówiono jej wydania przesyłki w czternastym dniu od momentu

pozostawienia pierwszego awiza,

2. została wprowadzona w błąd przez pracownika operatora wyznaczonego co

do ostatecznego terminu odbioru przesyłki poleconej.

W konkluzji skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego zarządzenia i

przyjęcie zażalenia do merytorycznego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył co następuje.

Zażalenie nie jest zasadne.

Po pierwsze – przyznać należy rację Zastępcy Przewodniczącego IV

Wydziału Karnego-Odwoławczego Sądu Okręgowego we Wrocławiu, że w

niniejszej sprawie wniesienie kasacji było niedopuszczalne. Po drugie – żaląca nie

przedstawiła jakiegokolwiek argumentu, który uprawdopodabniałby wskazaną przez

nią pomyłkę czy to sądu czy to Poczty Polskiej w zakresie daty nadania listu. Nie

można zatem przyjąć, że w istocie pismo został nadane w terminie, gdyż urzędowe

potwierdzenie nadania przeczy temu twierdzeniu.

Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji.

[WB]

[a.ł]