Bank kwestionował niezawisłość sędziego SN ze względu na powołanie przez KRS. Wniosek odrzucono

Pełnomocnik powoda, po otrzymaniu informacji o składzie rozpoznającym sprawę II

NSNc 119/25, wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie, że SSN A. R. nie spełnia

wymogów niezawisłości i bezstronności sędziowskiej, co uzasadnia jego

wyłączenie. Dla uzasadnienia swojego stanowiska wskazał, iż powołanie SSN A. R.

na stanowisko sędziego Sądu Najwyższego nastąpiło ramach procedury przed

Krajową Radą Sądownictwa, której niezależność była wielokrotnie kwestionowana

przez Sąd Najwyższy i Trybunał Sprawiedliwości UE.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

I NB 30/25

2

Analizując relewantne przepisy prawne należy w pierwszej kolejności

wskazać, że zgodnie z art. 42a § 3 p.u.s.p., dopuszczalne jest badanie spełnienia

przez sędziego wymogów niezawisłości i bezstronności z uwzględnieniem

okoliczności towarzyszących jego powołaniu i jego postępowania po powołaniu, na

wniosek uprawnionego, o którym mowa w 42a § 6 p.u.s.p., jeżeli w okolicznościach

danej sprawy może to doprowadzić do naruszenia standardu niezawisłości lub

bezstronności, mającego wpływ na wynik sprawy z uwzględnieniem okoliczności

dotyczących uprawnionego oraz charakteru sprawy.

Z kolei, art. 42a § 7 p.u.s.p. stanowi, że wniosek inicjujący test niezawisłości i

bezstronności sędziego powinien – pod rygorem jego odrzucenia bez wezwania do

usunięcia braków formalnych (art. 42a § 8 p.u.s.p.) – czynić zadość wymaganiom

przewidzianym dla pisma procesowego, a ponadto zawierać żądanie stwierdzenia,

że w danej sprawie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 42a § 3 p.u.s.p.

(pkt 1) oraz przytoczenie okoliczności uzasadniających żądanie wraz z dowodami

na ich poparcie (pkt 2). Co niezwykle istotne, skoro w założeniu ustawodawcy ów

wniosek ma zmierzać do stwierdzenia niespełnienia przez sędziego wymogów

(naruszenia standardu) niezawisłości i bezstronności w konkretnej sprawie,

wniosek powinien wskazywać okoliczności, do których odwołuje się art. 42a § 3

p.u.s.p., tj.: 1) towarzyszące powołaniu danego sędziego sądu powszechnego (w

szczególności ewentualnych wadliwości procedury nominacyjnej), 2) dotyczące

jego postępowania po powołaniu (przykładowo czynności jurysdykcyjne,

oświadczeń i wypowiedzi), które może wywoływać uzasadnione wątpliwości co do

spełnienia przezeń wymagań niezawisłości i bezstronności, 3) świadczące o tym,

że tak ujęty deficyt niezawisłości bezstronności może oddziaływać na wynik

konkretnej sprawy, z uwzględnieniem okoliczności dotyczących uprawnionego oraz

charakteru sprawy. Brak któregokolwiek z tych trzech elementów musi skutkować

uznaniem, że wniosek nie spełnia wymagań określonych w art. 42a § 7 p.u.s.p.

Zważyć należy, że pełnomocnik powoda nie wskazał we wniosku, jakie

okoliczności towarzyszące powołaniu sędziego A. R. do pełnienia urzędu sędziego

Sądu Najwyższego oraz dotyczące jego postępowania po powołaniu postrzega jako

naruszające standard niezawisłości i bezstronności. Wnioskodawca odwołał się

jedynie do faktu powołania sędziego A. R. na stanowisko sędziego Sądu

I NB 30/25

3

Najwyższego w ramach procedury przed Krajową Radą Sądownictwa, której

niezależność była wielokrotnie kwestionowana przez Sąd Najwyższy i Trybunał

Sprawiedliwości UE. Nie można zatem uznać, że formalnie wymaganie określone w

art. 42a § 7 p.u.s.p. zostało przez wnioskodawcę spełnione. Istotnym jest przy tym

to, że sąd badający wniosek nie może uzupełniać argumentacji przedstawionej

przez wnioskodawcę.

Ponadto, należało zauważyć, że wniosek nie zawiera trzeciego niezbędnego

elementu, tj. powiązania wątpliwości co bezstronności i niezawisłości sędziego z

okolicznościami konkretnej sprawy. Nie chodzi o to, że wnioskodawca takich

okoliczności nie wykazał, ale o fakt, że nawet ich nie wyartykułował. W treści

wniosku w żaden sposób nie wyjaśniono, jak w okolicznościach danej sprawy

wątpliwości dotyczące powołania sędziego i jego postępowania po powołaniu mogą

„doprowadzić do naruszenia standardu niezawisłości lub bezstronności, mającego

wpływ na wynik sprawy z uwzględnieniem okoliczności dotyczących uprawnionego

oraz charakteru sprawy” (art. 42a § 3 p.u.s.p.). Samo odwołanie się do okoliczności

wniesienia skargo nadzwyczajnej oraz oceny powoda, że prawo do wniesienia

skargi nadzwyczajnej w ogóle nie przysługiwało tego wymogu nie spełnia. Wniosek

był więc dotknięty nieusuwalnym brakiem i podlegał odrzuceniu na podstawie art.

42a § 8 p.u.s.p.

Stwierdzenie niedopuszczalności wniosku, który jest konieczny dla

zainicjowania postępowania, w okolicznościach niniejszej sprawy skutkować

musiało jego odrzuceniem (tak też postanowienia SN: z 30 października 2024 r., III

CB 61/24; z 20 listopada 2024 r., I NB 11/23; z 13 maja 2025 r., IV KB 35/25; z 15

kwietnia 2025 r., II KB 39/24; z 26 czerwca 2025 r., II KB 61/25; z 15 września 2025

r., II KB 3/25; z 18 września 2025 r., II KB 49/25; z 2 października 2025 r., II KB

27/24; z 2 października 2025 r., V KB 73/25, i z 8 października 2025 r., II KB 44/25).

Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji.

[r.g.]

I NB 30/25

4