Skarga na przewlekłość postępowania odrzucona, bo skarżąca nie sformułowała żądania

M. D. (dalej: „skarżąca”) pismem z 5 marca 2026 r. (data prezentaty Sądu

Apelacyjnego w Warszawie) wniosła do Sądu Apelacyjnego w Warszawie pismo

zatytułowane „Wniosek”. W piśmie tym skarżąca zwróciła się „(…) o nadzór

Prezesa [Sądu Apelacyjnego w Warszawie] nad sprawą w związku z

przewlekłością”. W uzasadnieniu wskazała, że „sprawa (…) toczy się ponad sześć

lat (…); Po ostatniej apelacji prokuratora Sąd Apelacyjny (…) zawiesił sprawę.

Wnoszę o nadzór nad sprawą i przyśpieszenie wyznaczenia terminu rozprawy”.

I NSP 101/26

2

Przewodniczący II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w Warszawie

zarzadzeniem z 5 marca 2026 r. zakwalifikował powyższe pismo jako skargę na

naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu bez

nieuzasadnionej zwłoki (skarga na przewlekłość) i przekazał ją zgodnie

z właściwością Sądowi Najwyższemu do rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na

naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu

przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i

postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023, poz.

1725, dalej: „ustawa o skardze na przewlekłość”), strona może wnieść skargę o

stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiło naruszenie jej

prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli postępowanie

zmierzające do wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie trwa

dłużej niż to konieczne dla wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych i

prawnych albo dłużej niż to konieczne do załatwienia sprawy egzekucyjnej lub innej

dotyczącej wykonania orzeczenia sądowego (przewlekłość postępowania).

Według art. 6 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość skarga powinna

zawierać: 1) żądanie stwierdzenia przewlekłości postępowania w sprawie,

której skarga dotyczy oraz 2) przytoczenie okoliczności uzasadniających żądanie.

Stosownie do art. 9 ust. 1 ustawy o skardze na przewlekłość, skargę

niespełniającą wymagań przewidzianych w art. 6 ust. 2 sąd właściwy

do jej rozpoznania odrzuca bez wzywania do uzupełnienia braków.

Mając na względzie powyższe regulacje, Sąd Najwyższy stoi na stanowisku,

że skarga spełnia tylko wówczas wymagania formalne przewidziane w art. 6 ust. 2

pkt 1 i 2 ustawy o skardze na przewlekłość, jeśli skarżący wniesie żądanie o

stwierdzenie przewlekłości postępowania w sprawie, którego skarga dotyczy, a

ponadto w uzasadnieniu skargi szczegółowo określi, w czym dopatruje się

nieuzasadnionej zwłoki w rozpoznaniu jego sprawy, tj. w sposób w miarę

precyzyjny przedstawi konkretne działania bądź zaniechania sądu rozpoznającego

I NSP 101/26

3

sprawę, które w konsekwencji doprowadziły do zwłoki (zob. postanowienia Sądu

Najwyższego z: 7 czerwca 2005 r., III SPP 103/05; 21 lutego 2007 r., III SPP 5/07).

Bez podania powyższych okoliczności nie jest możliwa merytoryczna ocena skargi.

Przekładając powyższe na realia przedmiotowej sprawy, należy podkreślić,

że skarżąca nie wysunęła żądania stwierdzenia przewlekłości postępowania. Za

żądanie takie nie można bowiem uznać sformułowania zawartego w piśmie: „o

nadzór Prezesa nad sprawą w związku z przewlekłością”. Jednocześnie skarżąca

nie przytoczyła okoliczności uzasadniających takie żądanie. Samo wskazanie

sześcioletniego okresu trwania postępowania jest w tym względzie

niewystarczające.

Z tego powodu Sąd Najwyższy uznaje, że wniesiona skarga, ze względu na

brak żądania stwierdzenia przewlekłości postępowania oraz brak przytoczenia

okoliczności uzasadniających jego stwierdzenie, musi być uznana za oczywiście

niewystarczającą dla spełnienia przesłanek ujętych w art. 6 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o

skardze na przewlekłość (por. postanowienia Sądu Najwyższego z: 15 stycznia

2008 r., III SPP 46/07; 16 kwietnia 2024 r., I NSP 211/23; 4 grudnia 2025 r.,

I NSP 519/25).

Niezależnie od powyższych rozważań, Sąd Najwyższy wskazuje, że zgodnie

z art. 17 ust. 1 ustawy o skardze na przewlekłość, skarga podlega stałej opłacie

w wysokości 200 złotych, czego skarżąca także niedopełniła.

Z tych względów Sąd Najwyższy, na podstawie art. 9 ust. 1 w zw. z art. 6 ust.

2 pkt 1 ustawy o skardze na przewlekłość, orzekł jak w sentencji postanowienia.

[r.g.]