Sąd Najwyższy odrzucił skargę M. J. na przewlekłość postępowania w sprawie RD 21/25

M. J. pismem z 8 marca 2026 r., które wpłynęło do Sądu Najwyższego 13

marca 2026 r., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę na

przewlekłość postępowania w sprawie toczącej się przed Sądem Najwyższym o

sygn. akt RD 21/25 oraz o zasądzenie kwoty nie niższej niż 6 000 zł. w celach

prewencyjnych. W dalszej części pisma zawarł także wniosek o zwolnienie od

kosztów sądowych w zakresie wpisu oraz wniosek ewentualny o wyłączenie od

rozpoznania sprawy sędziów Sądu Najwyższego w trybie art. 49 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga na przewlekłość postępowania podlegała odrzuceniu.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze

na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu

I NSP 115/26

2

przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora

i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023,

poz. 1725 ze zm., dalej: „u.s.p.p.”) strona może wnieść skargę o stwierdzenie,

że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiło naruszenie jej prawa

do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli postępowanie

zmierzające do wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie trwa

dłużej niż to konieczne dla wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych

i prawnych albo dłużej niż to konieczne do załatwienia sprawy egzekucyjnej

lub innej dotyczącej wykonania orzeczenia sądowego (przewlekłość postępowania).

W myśl dyspozycji art. 6 ust. 1-3 u.s.p.p., każdorazowa skarga

na przewlekłość postępowania musi spełniać określone wymogi przewidziane

dla pisma procesowego, w tym obligatoryjnie winna zawierać żądanie stwierdzenia

przewlekłości postępowania w sprawie, której skarga dotyczy, jak również

przytoczenie okoliczności uzasadniających żądanie. Należy podkreślić, że jest

to wymóg bezwzględny w świetle w/w ustawy. Ponadto, skarga może zawierać

żądanie wydania sądowi rozpoznającemu sprawę albo prokuratorowi

prowadzącemu lub nadzorującemu postępowania przygotowawcze zlecenie

podjęcia w wyznaczonym terminie odpowiednich czynności oraz zasądzenia

odpowiedniej sumy pieniężnej, co kwalifikowane jest jako wymóg fakultatywny.

Skarga złożona przez M. J. nie spełnia wymogów przewidzianych w treści art.

6 ust. 2 u.s.p.p., zaś w myśl dyspozycji art. 9 ust. 1 u.s.p.p. sąd właściwy do jej

rozpoznania odrzuca taką skargę bez wzywania do uzupełnienia braków.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalone jest stanowisko, że skarga

podlega rozpoznaniu, o ile spełnia wymagania formalne przewidziane w art. 6

ust. 2 pkt 2 u.s.p.p. Oznacza to, że skarżący w uzasadnieniu skargi szczegółowo

wskazać musi, w czym dopatruje się nieuzasadnionej zwłoki w rozpoznaniu

jego sprawy, tj. w sposób precyzyjny przedstawi konkretne działania

bądź zaniechania sądu rozpoznającego sprawę, które w konsekwencji

doprowadziły do zwłoki (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z 19 września

2022 r., I NSP 290/22; z 19 stycznia 2022 r., I NSP 264/21; z 10 czerwca 2020 r.,

I NSP 49/20; z 21 lutego 2007 r., III SPP 5/07; z 7 czerwca 2005 r., III SPP 103/05).

Wskazanie powyższych okoliczności jest niezbędne dla merytorycznej oceny skargi.

I NSP 115/26

3

Sąd musi wiedzieć, na jakim etapie postępowania doszło według strony

do przewlekłości, na czym ona polegała, tzn. jakie konkretnie czynności procesowe

zostały podjęte przez sąd wadliwie lub nie zostały podjęte w ogóle

(zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z 21 lipca 2020 r., I NSP 93/20; z 1 marca

2022 r., I NSP 31/22). Bez wskazania powyższych okoliczności sąd

nie jest w stanie dokonać oceny czynności sądu w oparciu o kryteria wskazane

w art. 2 ust. 2 u.s.p.p. (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 16 grudnia

2020 r., I NSP 162/20; z 19 stycznia 2022 r., I NSP 264/21).

Nie ulega wątpliwości, że uszczegółowienie zarzutów powinno nastąpić

w odniesieniu do etapu postępowania, którego skarga bezpośrednio dotyczy

i który objęty jest zakresem właściwości Sądu Najwyższego. Wymóg powyższy

nie został w niniejszej sprawie dochowany. Nie zostały wymienione uchybienia

ani wadliwości po stronie Sądu Najwyższego, które spowodowały naruszenie

prawa skarżącego do rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie. Ich brak

musi zatem zostać uznany za niedochowanie wymogu określonego w art. 6 ust. 2

pkt 2 u.s.p.p. Pismo skarżącego nie zawiera właściwego uzasadnienia, co sprawia,

że Sąd Najwyższy pozbawiony jest możliwości merytorycznego rozpoznania

wniesionej skargi.

Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy stwierdza, że wniesiona

przez M. J. skarga na przewlekłość postępowania nie spełnia wymogów

formalnych określonych w art. 6 ust. 2 pkt. 2 u.s.p.p. i na podstawie art. 9 ust. 1

u.s.p.p. podlega odrzuceniu, bowiem skargę niespełniającą tych wymagań sąd

właściwy do jej rozpoznania odrzuca bez wzywania do uzupełnienia braków.

JW.

[a.ł]