Sąd Najwyższy odrzucił skargę na przewlekłość kasacji w sprawie II KK 41/25

Pismem oznaczonym datą 9 marca 2026 r. A.P. (dalej: „Skarżący”),

działając osobiście, wniósł skargę na przewlekłość postępowania przed Sądem

Najwyższym w sprawie o sygn. II KK 41/25 wnosząc o:

1. stwierdzenie, że w postępowaniu sądowym o sygn. II KK 41/25

toczącym się przed Sądem Najwyższym nastąpiła przewlekłość;

2. zasądzenie od Skarbu Państwa – Sądu Najwyższego na rzecz

Skarżącego kwoty 20 000 zł;

3. zwolnienie z opłaty za wniesienie skargi;

4. przeprowadzenie losowania sędziów do rozpoznania skargi

z pominięciem osób powołanych w wyniku wadliwej procedury

nominacyjnej.

W treści uzasadnienia Skarżący wskazał, że w postępowaniu

przygotowawczym, sądowym i apelacyjnym decydowali sędziowie, którzy byli

I NSP 124/26

2

nominowani w wyniku wadliwej procedury, przez co nie miał możliwości prawnych

do bezstronnego rozstrzygnięcia. Wskazał, że otrzymał informację, że jego kasacja

jest zasadna i że został skazany przez Sąd, który nie jest Sądem i jak na razie nic

z tego nie wynika. Sprawa oczekuje na rozstrzygnięcie przed Sądem Najwyższym

i jest sabotowana przez wyznaczanie kolejnych sędziów, którzy byli nominowani

przez Krajową Radę Sądownictwa ukształtowaną na podstawie ustawy z dnia

8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych

innych ustaw.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze

na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu

przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora

i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz. U. 2023,

poz. 1725, dalej: „u.s.p.p.”) strona może wnieść skargę o stwierdzenie,

że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiło naruszenie jej prawa

do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli postępowanie

zmierzające do wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie trwa

dłużej niż to konieczne dla wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych

i prawnych albo dłużej niż to konieczne do załatwienia sprawy egzekucyjnej

lub innej dotyczącej wykonania orzeczenia sądowego (przewlekłość postępowania).

W myśl dyspozycji art. 6 ust. 1-3 u.s.p.p., każdorazowa skarga

na przewlekłość postępowania musi spełniać określone wymogi przewidziane

dla pisma procesowego, w tym obligatoryjnie winna zawierać żądanie stwierdzenia

przewlekłości postępowania w sprawie, której skarga dotyczy, jak również

przytoczenie okoliczności uzasadniających żądanie. Należy podkreślić, że jest

to wymóg bezwzględny w świetle w/w ustawy. Ponadto, skarga może zawierać

żądanie wydania sądowi rozpoznającemu sprawę albo prokuratorowi

prowadzącemu lub nadzorującemu postępowania przygotowawcze zlecenie

podjęcia w wyznaczonym terminie odpowiednich czynności oraz zasądzenia

odpowiedniej sumy pieniężnej, co kwalifikowane jest jako wymóg fakultatywny.

I NSP 124/26

3

W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalone jest stanowisko, że skarga

podlega rozpoznaniu, o ile spełnia wymagania formalne przewidziane w art. 6 ust. 2

pkt 2 u.s.p.p. Oznacza to, że skarżący musi w uzasadnieniu skargi szczegółowo

wskazać, w czym dopatruje się nieuzasadnionej zwłoki w rozpoznaniu jego sprawy,

tj. w sposób precyzyjny przedstawi konkretne działania bądź zaniechania sądu

rozpoznającego sprawę, które w konsekwencji doprowadziły do zwłoki

(zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z 19 września 2022 r., I NSP 290/22;

z 19 stycznia 2022 r., I NSP 264/21; z 10 czerwca 2020 r., I NSP 49/20;

z 21 lutego 2007 r., III SPP 5/07; z 7 czerwca 2005 r., III SPP 103/05). Wskazanie

powyższych okoliczności jest niezbędne dla merytorycznej oceny skargi. Sąd musi

wiedzieć, na jakim etapie postępowania doszło, według strony, do przewlekłości,

na czym ona polegała, tzn. jakie konkretnie czynności procesowe zostały podjęte

przez sąd wadliwie lub nie zostały podjęte w ogóle (zob. postanowienia

Sądu Najwyższego: z 21 lipca 2020 r., I NSP 93/20; z 1 marca 2022 r.,

I NSP 31/22). Bez wskazania powyższych okoliczności sąd nie jest w stanie

dokonać oceny czynności sądu w oparciu o kryteria wskazane w art. 2 ust. 2 u.s.p.p.

(zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 16 grudnia 2020 r., I NSP 162/20;

z 19 stycznia 2022 r. I NSP 264/21).

W niniejszej sprawie powyższy wymóg nie został dochowany. Nie zostały

wymienione uchybienia ani wadliwości po stronie Sądu Najwyższego,

które spowodowały naruszenie prawa skarżącego do rozpoznania sprawy

w rozsądnym terminie. Ich brak musi zatem zostać uznany za niedochowanie

wymogu określonego w art. 6 ust. 2 pkt 2 u.s.p.p. Pismo Skarżącego nie zawiera

właściwego uzasadnienia, co sprawia, że Sąd Najwyższy pozbawiony

jest możliwości merytorycznego rozpoznania wniesionej skargi.

Jednocześnie Sąd Najwyższy zwraca uwagę, że niezadowolenie strony

z rozstrzygnięć sądu, nie jest podstawą do złożenia skargi na przewlekłość

postępowania. Skarżący skorzystał z instytucji do tego nie przeznaczonej, błędnie

interpretując zarówno treść, jak i cel stawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze

na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu

przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora

i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki.

I NSP 124/26

4

Z uwagi na fakt, że wniesiona skarga na przewlekłość postępowania

nie spełnia wymogów formalnych określonych w art. 6 ust. 2 pkt 2 u.s.p.p,

na podstawie art. 9 ust. 1 u.s.p.p. u.s.p.p., orzeczono, jak w sentencji.

[a.ł]

Paweł Księżak