Skarga na przewlekłość w Sądzie Apelacyjnym w Szczecinie odrzucona

Pismem z 8 grudnia 2025 r. M. T. wniosła o stwierdzenie przewlekłości

postępowania przed Sądem Apelacyjnym w Szczecinie w sprawie I ACo 546/25.

Wskazała, że „[j]ak się sędziom Sądu Apelacyjnego nie podoba bezstronne

orzekanie, to niech idą na emeryturę”. Podniosła, że „[n]ie zostało wykonane

sądownictwo, bo ktoś umysłowo tego nie ogarnia (…)”. Zdaniem skarżącej,

„[z]arządzenie jeśli zostało wydane w I instancji, nawet przez Sąd Apelacyjny

zawsze podlega zaskarżeniu”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

I NSP 19/26

2

Artykuł 6 ust. 2 ustawy z 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa

strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym

lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez

nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023, poz. 1725, dalej: „ustawa o skardze

na przewlekłość”) zalicza do konstrukcyjnych elementów skargi sformułowanie

żądania i przytoczenie okoliczności uzasadniających żądanie.

„Przytoczenie okoliczności uzasadniających żądanie”, o których mowa w art.

6 ust. 2 pkt 2 ustawy o skardze na przewlekłość oznacza m. in. wskazanie

konkretnych czynności procesowych, których sąd nie podjął lub dokonał wadliwie,

powodując w ten sposób nieuzasadnioną zwłokę w postępowaniu (por. m.in.

postanowienie Sądu Najwyższego z 7 czerwca 2005 r., III SPP 95/05,

postanowienie Sądu Najwyższego z 15 stycznia 2008 r., III SPP 46/07). Wskazanie

tych okoliczności jest niezbędne dla merytorycznej oceny skargi (por. m.in.

postanowienia Sądu Najwyższego: z 7 czerwca 2005 r., III SPP 95/05; z 7 czerwca

2005 r., III SPP 113/05, z 15 stycznia 2008 r., III SPP 46/07; z 11 grudnia 2013 r.,

III SPP 256/13; z 10 czerwca 2020 r., I NSP 69/20; z 21 lipca 2020, I NSP 93/20).

W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalił się pogląd, zgodnie z którym sąd

rozpoznający skargę na przewlekłość nie ma obowiązku badania z urzędu

sprawności postępowania w sprawie, a powinien ograniczyć się jedynie do

okoliczności wskazanych przez stronę (por. uchwałę składu siedmiu sędziów Sądu

Najwyższego z 28 marca 2013 r., III SPZP 1/13).

Skargę niespełniającą tych wymagań sąd odrzuca bez wzywania

do uzupełnienia braków (art. 9 ust. 1 ustawy o skardze na przewlekłość).

Odnosząc powyższe do niniejszej skargi na przewlekłość należy stwierdzić,

że nie spełnia ona tych wymagań.

Po pierwsze, skarżąca nie wskazała konkretnie co decyduje w jej ocenie

o przewlekłości postępowania. Wprawdzie skarżąca formułuje żądanie stwierdzenia

przewlekłości przed Sądem Apelacyjnym w Szczecinie, ale jednocześnie pisze

o postępowaniu przed Sądem Okręgowym w Szczecinie i Sądem Okręgowym

w Gorzowie Wielkopolskim oraz formułuje kolejne żądania stwierdzenia

przewlekłości postępowania zarówno przed Sądem Apelacyjnym w Szczecinie,

jak i przed Sądem Okręgowym w Szczecinie. Nawet gdyby uznać, że skarga

I NSP 19/26

3

spełnia warunki konstrukcyjne to i tak Sąd Najwyższy nie mógłby jej rozpoznać. Z

art. 4 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość jednoznacznie wynika,

że Sąd Najwyższy jest właściwy wyłącznie do rozpoznania skargi dotyczącej

postępowania przed sądem apelacyjnym lub Sądem Najwyższym. Jeżeli

przedmiotem oceny miałaby być przewlekłość postępowania

przed sądem okręgowym i sądem apelacyjnym, to zgodnie z art. 4 ust. 1b ustawy o

skardze na przewlekłość „właściwy do jej rozpoznania w całości jest sąd

apelacyjny”.

Po drugie, za „okoliczności uzasadniających żądanie”, o których mowa w art.

6 ust. 2 pkt 2 ustawy o skardze na przewlekłość nie można uznać chaotycznych i

niezrozumiałych wywodów skarżącej na temat sędziów Sądu Apelacyjnego w

Szczecinie, czy podstaw zaskarżalności orzeczeń wydanych przez sąd pierwszej

instancji. Skarżąca przedstawia różne okoliczności bez logicznego związku, co

sprawia, że Sąd Najwyższy pozbawiony jest możliwości merytorycznego

rozpoznania wniesionej skargi. Rolą Sądu Najwyższego nie jest zastępowanie

skarżącej w formułowaniu podstaw skargi i ich uzasadnienia.

Mając na względzie powyższe, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.

[kf]