Skarga na przewlekłość odrzucona, bo sprawa I UZ 8/25 była już zakończona

Skargą z 3 lutego 2026 r. (data nadania skargi na poczcie; data wpływu

do Sądu Najwyższego: 6 lutego 2026 r.) na naruszenie prawa strony

do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki B.K. (dalej: skarżąca) wniosła o

stwierdzenie

przewlekłości

postępowania

prowadzonego

przed Sądem Najwyższym w sprawie I UZ 8/25.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

1. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze

na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu

przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora

i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r.,

poz. 1725, dalej: ustawa o skardze na przewlekłość postępowania) – strona może

I NSP 44/26

2

wnieść skargę o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy,

nastąpiło naruszenie jej prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki,

jeżeli postępowanie zmierzające do wydania rozstrzygnięcia kończącego

postępowanie w sprawie trwa dłużej niż to konieczne dla wyjaśnienia istotnych

okoliczności faktycznych i prawnych albo dłużej niż to konieczne do załatwienia

sprawy egzekucyjnej lub innej dotyczącej wykonania orzeczenia sądowego

(przewlekłość postępowania).

Stosownie do art. 5 ust. 1 ustawy o skardze na przewlekłość, wnosi się ją

w toku postępowania w sprawie. Z przepisu tego a contrario wynika,

że niedopuszczalne jest wniesienie skargi na przewlekłość postępowania,

które już się zakończyło. Nadrzędnym celem skargi na przewlekłość postępowania

jest bowiem zdyscyplinowanie sądu do podjęcia działań zmierzających

do zapewniania stronie realizacji prawa do sądu w zakresie rozpoznania sprawy

w rozsądnym terminie. Funkcja ta traci rację bytu w odniesieniu do postępowań już

zakończonych (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z: 7 stycznia 2020 r.,

I NSP 171/19; 6 listopada 2019 r., I NSP 150/19; 13 marca 2019 r., I NSP 51/18

oraz uchwałę Sądu Najwyższego z 28 marca 2013 r., III SPZP 1/13).

2. Postępowanie w sprawie toczącej się przed Sądem Najwyższym

w Warszawie pod sygn. akt I UZ 8/25, którego dotyczy skarga na przewlekłość

postępowania, zakończyło się wydaniem postanowienia z 24 czerwca 2025 r.,

zaś skarga w niniejszej sprawie została nadana na poczcie 3 lutego 2026 r.

Czyni to bezprzedmiotowym kwestionowanie długości postępowania. Po wydaniu

przez Sąd Najwyższy postanowienia z 24 czerwca 2025 r., uchylającego

postanowienie Sądu Okręgowego w Gliwicach z 5 listopada 2024 r., wszelkie

zastrzeżenia, uwagi czy zarzuty dotyczące ewentualnej przewlekłości dalszego

toku sprawy powinny być kierowane do sądu, przed którym postępowanie

obecnie się toczy.

3. Z uwagi na powyższe Sąd Najwyższy, na podstawie art. 373 § 1 k.p.c.

w zw. z art. 397 § 3 k.p.c. w zw. z art. 5 ust. 1 i art. 8 ust. 2 ustawy o skardze

na przewlekłość postępowania, skargę odrzucił.

I NSP 44/26

3

[K.O.]

[a.ł]