Skarga na przewlekłość postępowania ze skargi pozostawiona bez rozpoznania

Postanowieniem z 29 sierpnia 2025 r. Sąd Apelacyjny w Lublinie rozpoznał

skargę M.S. na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy

bez nieuzasadnionej zwłoki w postępowaniu przed Sądem Okręgowym w Lublinie

w sprawie XI S 8/25, V S 2/25 (k.18 akt II S 19/25).

Pismem z 29 września 2025 r. M. S. (dalej: „skarżący”) wniósł skargę na

naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez

nieuzasadnionej zwłoki w postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym w Lublinie o

sygn. II S 19/25.

Postanowieniem z 17 października 2025 r. Sąd Apelacyjny w Lublinie

w sprawie o sygn. II S 24/25 z urzędu stwierdził swoją niewłaściwość i skargę M. S.

na naruszenie prawa skazanego do rozpoznania bez nieuzasadnionej zwłoki

sprawy II S 19/25 Sądu Apelacyjnego w Lublinie przekazał do rozpoznania Sądowi

Najwyższemu.

I NSP 483/25

2

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skargę należało pozostawić bez rozpoznania.

Zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 Ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze

na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu

przygotowawczym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym

bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023, poz. 1725;

dalej: „ustawa o skardze na przewlekłość”), strona może wnieść skargę

o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiło naruszenie

jej prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli postępowanie

zmierzające do wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie trwa

dłużej niż to konieczne dla wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych

i prawnych albo dłużej niż to konieczne do załatwienia sprawy egzekucyjnej

lub innej dotyczącej wykonania orzeczenia sądowego.

Katalog postępowań, w których stronom przysługuje uprawnienie

do wniesienia skargi na przewlekłość, ma charakter zamknięty i został określony

w art. 3 ustawy o skardze na przewlekłość. Powołany przepis, którego brzmienie

jest jednoznaczne i nie budzi żadnych wątpliwości interpretacyjnych, nie przewiduje

przy tym możliwości wniesienia skargi na przewlekłość postępowania

w postępowaniu ze skargi na przewlekłość postępowania. Zgodnie z utrwalonym

orzecznictwem Sądu Najwyższego taka skarga jest niedopuszczalna

(por. postanowienie Sądu Najwyższego z 14 marca 2024, I NSP 40/24,

postanowienie Sądu Najwyższego z 3 września 2024 r. I NSP 302/24).

W niniejszej sprawie skarżący wniósł skargę na naruszenie prawa strony

do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki w postępowaniu przed Sądem

Apelacyjnym w Lublinie w sprawie o sygn. II S 19/25, a więc w postępowaniu

nie znajdującym się w katalogu z art. 3 ustawy o skardze na przewlekłość.

Już tylko z tego powodu skargę należało pozostawić bez rozpoznania.

Poza tym należy wskazać, że zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o skardze

na przewlekłość, niezbędnym warunkiem dopuszczalności skargi o stwierdzenie

przewlekłości postępowania jest wniesienie jej w toku postępowania.

I NSP 483/25

3

Przepisy ustawy o skardze na przewlekłość nie przewidują możliwości wniesienia

skargi na przewlekłość w postępowaniu wpadkowym.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalony pozostaje pogląd,

że przez „tok postępowania w sprawie” w znaczeniu przyjętym w art. 2 ust. 1 i art. 5

ust. 1 ustawy, należy rozumieć „postępowanie co do istoty sprawy”

(por. postanowienia Sądu Najwyższego: z 15 listopada 2012 r., KSP 15/12;

z 24 września 2014 r., III SPP 206/14; z 13 listopada 2014 r., III SPP 227/14;

z 16 czerwca 2015 r., III SPP 12/15; z 10 stycznia 2017 r., III SPP 65/16;

z 18 czerwca 2021 r., I NSP 39/21; z 6 września 2023 r., I NSP 10/23).

Na gruncie niniejszej sprawy skarga została wniesiona miesiąc

po prawomocnym zakończeniu postępowania w sprawie II S 19/25.

W związku z tym skarga także z tego powodu skarga podlegała pozostawieniu

bez rozpoznania.

W związku z tym wniesiona skarga jest niedopuszczalna z mocy ustawy

i stosownie do art. 430 § 1 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k. w zw. z art. 8 ust. 2

ustawy o skardze na przewlekłość postępowania, należało pozostawić ją

bez rozpoznania.

Z powyższych względów, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.

[a.ł]