Apelacja z ZUS czekała ponad dwa lata bez terminu rozprawy. Skarżący dostał 2000 zł

Pismem oznaczonym datą 3 listopada 2025 r. Z.J. (dalej: Skarżący)

reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika adw. Z.K. wniósł skargę

na przewlekłość postępowania, wnosząc o:

1. stwierdzenie, że w postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym w Krakowie

sygn. III AUa 141/24 nastąpiła przewlekłość postępowania;

2. wydanie Sądowi rozpoznającemu sprawę zaleceń do podjęcia w

wyznaczonym terminie odpowiednich czynności zmierzających do możliwie

najszybszego

zakończenia

postępowania

przed

sądem,

w tym niezwłocznego wyznaczenia terminu rozprawy;

3. przyznanie Skarżącemu sumy pieniężnej w wysokości 5 000 zł;

4. zasądzenie od Skarbu Państwa – Sądu Apelacyjnego w Krakowie na rzecz

Skarżącego kosztów tego postępowania, według nom przypisanych.

W treści uzasadnienia wskazano, że apelacja ubezpieczonego z 13 stycznia

2024 r. od wyroku Sądu Okręgowego w Kielcach V Wydziału Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych z dnia 11 grudnia 2023 r. sygn. V U 2294/21 wpłynęła do Sądu

Apelacyjnego w Krakowie 31 stycznia 2024 r. Odpis apelacji został wysłany do

organu rentowego 9 lutego 2024 r. Innych czynności nie podjęto. Sprawa trwa już

prawie dwa lata, a nawet nie wyznaczono terminu rozprawy. Wskazano, że

Skarżący jest osobą trwale niezdolną do pracy. Ze względu na liczne schorzenia i

przebyte zabiegi operacyjne zmuszony jest ponosić opłaty za korzystanie z

prywatnych porad lekarskich, a ze względu na niskie świadczenie rentowe jakie

pobiera, zmuszony jest ograniczać wydatki na: opłaty, wyżywienie, ubrania, itd. Z

tego względu żądanie przyznania kwoty 5 000 zł jest w pełni uzasadnione.

W piśmie z 17 listopada 2025 r., które wpłynęło z Sądu Apelacyjnego w

Krakowie, wniesiono o oddalenie skargi, a w przypadku jej uznania o przyjęcie

mniejszej kwoty odszkodowania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

I NSP 515/25

3

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na

naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu

przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora

i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (t.j. Dz. U. 2023, poz. 1725;

dalej: „ustawa o skardze na przewlekłość”), strona może wnieść skargę o

stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiło naruszenie jej

prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli postępowanie

zmierzające do wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie trwa

dłużej niż to konieczne dla wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych i

prawnych albo dłużej niż to konieczne do załatwienia sprawy egzekucyjnej lub innej

dotyczącej wykonania orzeczenia sądowego (przewlekłość postępowania).

Dla stwierdzenia, czy w sprawie doszło do przewlekłości postępowania,

należy w szczególności ocenić terminowość i prawidłowość czynności podjętych

przez sąd w celu wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie

albo czynności podjętych przez prokuratora prowadzącego lub nadzorującego

postępowanie przygotowawcze w celu zakończenia postępowania

przygotowawczego lub czynności podjętych przez sąd lub komornika sądowego w

celu przeprowadzenia i zakończenia sprawy egzekucyjnej albo innej sprawy

dotyczącej wykonania orzeczenia sądowego. Dokonując tej oceny, uwzględnia się

łączny dotychczasowy czas postępowania od jego wszczęcia do chwili rozpoznania

skargi, niezależnie od tego, na jakim etapie skarga została wniesiona, a także

charakter sprawy, stopień faktycznej i prawnej jej zawiłości, znaczenie dla strony,

która wniosła skargę, rozstrzygniętych w niej zagadnień oraz zachowanie się stron,

a w szczególności strony, która zarzuciła przewlekłość postępowania

(art. 2 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość).

O przewlekłości postępowania można mówić zarówno wtedy, gdy sąd nie

podejmuje żadnych czynności, jak i wtedy, gdy je podejmuje, ale są one

nieprawidłowe i w ich następstwie dochodzi do zwłoki w rozpatrzeniu sprawy

(postanowienie Sądu Najwyższego z 24 lutego 2016 r., III SPP 53/15). Ustawa o

skardze na przewlekłość nie określa wprost, jaki okres oczekiwania na rozpoznanie

sprawy należy uznać za nieuzasadnioną zwłokę. W dotychczasowym orzecznictwie

I NSP 515/25

4

Sądu Najwyższego przyjmowano, że o przewlekłości postępowania apelacyjnego

można zasadniczo mówić w przypadku bezczynności sądu drugiej instancji

polegającej na niewyznaczeniu rozprawy apelacyjnej, która trwa co najmniej 12

miesięcy (postanowienia Sądu Najwyższego: z 12 maja 2005 r., III SPP 96/05; z 16

marca 2006 r., III SPP 10/06 oraz z 21 marca 2006 r., III SPP 13/06).

Z analizy akt sprawy wynika, że przedmiotowe postępowanie zostało

zainicjowane odwołaniem Skarżącego od decyzji Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych Oddział w K., które wpłynęło do Sądu Okręgowego w Kielcach 10

grudnia 2021 r. Sąd I instancji wydał wyrok 11 grudnia 2023 r. Od powyższego

wyroku apelację złożył Skarżący, która wpłynęła do Sądu Okręgowego w Kielcach

18 stycznia 2024 r. i wraz z aktami została przekazana do Sądu Apelacyjnego w

Krakowie 31 stycznia 2024 r. Tego samego dnia przeprowadzono losowanie

sędziego referenta. Zarządzeniem z 7 lutego 2024 r. odpis apelacji odwołującego

się przesłano do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K. i poinformowano

o składzie wyznaczonym do rozpoznania apelacji. Zarządzeniem z 7 listopada 2025

r. wyznaczono termin rozprawy na 15 stycznia 2026 r. Sąd Apelacyjny w Krakowie

15 stycznia 2026 r. wydał wyrok w sprawie.

W świetle przytoczonego wyżej, utrwalonego orzecznictwa Sądu

Najwyższego oraz okoliczności faktycznych sprawy, nie ulega wątpliwości, iż w

sprawie toczącej się przed Sądem Apelacyjnym w Krakowie wystąpiła przewlekłość

postępowania. Sąd Apelacyjny od 7 lutego 2024 r. do 15 stycznia 2026 r., nie

podejmował jakichkolwiek czynności zmierzających do rozpoznania sprawy, a

bezczynność Sądu wynosiła ponad 23 miesiące.

Należy zwrócić uwagę, że sprawy z zakresu ubezpieczeń społecznych

powinny być rozpoznawane ze szczególną pilnością (postanowienia Sądu

Najwyższego z 8 marca 2005 r., III SPP 34/05; z 4 kwietnia 2017 r., III SPP 13/17).

Art. 471 k.p.c. nakłada obowiązek, by termin posiedzenia, na którym sprawa ma

zostać rozpoznana, przypadł nie później niż miesiąc od dnia zakończenia

posiedzenia przygotowawczego, a jeżeli go nie przeprowadzono – nie później niż

sześć miesięcy od dnia złożenia odpowiedzi na pozew. Z mocy art. 391 § 1 k.p.c.

przepisy te mają odpowiednie zastosowanie do postępowania przed sądem drugiej

instancji.

I NSP 515/25

5

Powyższe ustalenia przesądzają o zasadności skargi i skutkują przyjęciem,

że w zaskarżonym postępowaniu zaszła przewlekłość procedowania.

Sąd Najwyższy stwierdza, że wskazywane przez Prezesa Sądu

Apelacyjnego w Krakowie przyczyny długiego oczekiwania na rozpoznanie sprawy

apelacyjnej, odnoszące się do znacznego wpływu spraw oraz braków kadrowych,

nie uzasadniają zaistniałej zwłoki w rozpoznaniu spornego postępowania

apelacyjnego. Nie budzi wątpliwości, że przewlekłość postępowania jest kategorią

obiektywną, a obowiązkiem państwa jest zagwarantowanie, by sprawy osób

podległych jego jurysdykcji toczyły się bez zbędnej zwłoki. Obowiązkiem Państwa

jest zatem zapewnienie takiego sposobu funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości,

aby rozstrzygnięcie sprawy nie trwało dłużej niż to jest konieczne (postanowienia

Sądu Najwyższego z: 21 marca 2006 r., III SPP 13/06; 21 kwietnia 2021 r., I NSP

20/21). Dla strony czy też uczestnika postępowania nie ma znaczenia, gdzie tkwi

źródło przewlekłości postępowania: czy w zaniedbaniach i opieszałości sądu,

przepracowaniu czy objętości referatu sędziego, czy też w państwie, które nie

przyjęło odpowiednich rozwiązań w celu zapobieżenia systemowej przewlekłości

postępowań. Zła organizacja wymiaru sprawiedliwości, brak odpowiedniego

budżetu czy też zbyt duża ilość spraw przypadająca na jednego sędziego nie

powinny obciążać uczestników postępowania. Prawem strony każdego

postępowania jest bowiem zgodnie z art. 6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka,

aby odbyło się ono w rozsądnym terminie (postanowienie Sądu Najwyższego z 21

kwietnia 2021 r., I NSP 20/21). Odpowiedzialność za przewlekłe prowadzenie

postępowania spoczywa na Państwie, nawet wówczas, gdy nie sposób

odpowiedzialności za taki stan rzeczy przypisać – jak ma to miejsce w niniejszej

sprawie – konkretnemu sędziemu kierującemu postępowaniem, czy sędziemu

pełniącemu obowiązki administracyjne w zakresie organizacji pracy sądu lub

wydziału. Przewlekłość postępowania w niniejszej sprawie wynika bowiem z

systemowej wadliwości organizacji funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości.

Należy też stwierdzić, że wskazywane przez Prezesa Sądu Apelacyjnego w

Krakowie przyczyny długiego oczekiwania na rozpoznanie sprawy apelacyjnej,

odnoszące się do znacznego wpływu spraw oraz braków kadrowych, choć

wyjaśniają powody zwłoki, to jednak jej nie usprawiedliwiają.

I NSP 515/25

6

Warunkiem rozpoznania skargi na przewlekłość postępowania, stosownie do

art. 5 ust. 1 ustawy o skardze o skardze na przewlekłość, jest jej wniesienie w toku

postępowania. W przedmiotowej sprawie Skarżący wniósł skargę 7 listopada 2025

r., a postępowanie zakończyło się prawomocnie 15 stycznia 2026 r. Wydanie

orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie, w której wniesiona została skarga

na przewlekłość postępowania sądowego, nie powoduje zbędności

(bezprzedmiotowości) rozstrzygnięcia o zasadności skargi.

Uwzględniając skargę, wobec sformułowania przez Skarżącego stosownego

żądania, Sąd Najwyższy miał obowiązek przyznać od Skarbu Państwa sumę

pieniężną, o której mowa w art. 12 ust. 4 ustawy o skardze na przewlekłość.

Wskazany przepis określa granice rzeczonej rekompensaty (2 000 – 20 000 zł), a

także stanowi, że wysokość sumy pieniężnej, we wskazanych granicach,

wynosi nie mniej niż 500 zł za każdy rok dotychczasowego trwania postępowania,

niezależnie od tego, ilu etapów postępowania dotyczy stwierdzona przewlekłość

postępowania.

Skoro postępowanie sądowe w niniejszej sprawie rozpoczęło się 10 grudnia

2021 r. (prezentata Sądu Okręgowego) i zakończyło się 15 stycznia 2026 r.,

to przyjmując kwotę 500 zł za każdy rok trwania postępowania oraz uwzględniając

specyfikę niniejszej sprawy, Sąd Najwyższy przyznał Skarżącemu sumę pieniężną

w wysokości 2 000 zł za okres od 10 grudnia 2021 r. do 15 stycznia 2026 r.

Jednocześnie, Sąd Najwyższy nie znalazł podstaw do przyznania

Skarżącemu pełnej żądanej przez niego kwoty w wysokości 5 000 zł. Sąd w

sprawie nie stwierdził żadnych szczególnych przesłanek za tym przemawiających.

Ze względu na rozpoznanie apelacji co do istoty sprawy 15 stycznia 2026 r.,

wnioski Skarżącego o wydanie Sądowi rozpoznającemu sprawę zaleceń do

podjęcia w wyznaczonym terminie odpowiednich czynności zmierzających do

możliwie najszybszego zakończenia postępowania przed sądem, w tym

niezwłocznego wyznaczenia terminu rozprawy są bezprzedmiotowe.

Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy, na podstawie art. 12 ust. 2 i

4 ustawy o skardze na przewlekłość, orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji postanowienia.

O kosztach zastępstwa procesowego (wynagrodzenie pełnomocnika w

wysokości 240 zł), Sąd Najwyższy w pkt 3 postanowienia orzekł na podstawie art.

I NSP 515/25

7

98 § 1, 11 i 3 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. i art. 8 ust. 2 ustawy o skardze

na przewlekłość w zw. Z § 14 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia

22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie

(t.j. Dz.U. 2023, poz. 1964 ze zm.).

Paweł Księżak Joanna Lemańska Maria Szczepaniec

[AP]

[r.g.]