Skargę klientów banku na przewlekłość przekazano Sądowi Apelacyjnemu w Warszawie

Pismem z 21 listopada 2025 r. D. L. i R. L., reprezentowani przez

profesjonalnego pełnomocnika, na podstawie art. 4 ust. 1a i 1b, art. 5 ust. 2 i art. 12

ust. 4 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do

rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub

nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej

zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023, poz. 1725, dalej: „ustawa o skardze na

przewlekłość”), wnieśli do Sądu Apelacyjnego w Warszawie skargę na przewlekłość

postępowania w sprawie VI ACa 3685/23.

I NSP 537/25

2

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skargę należało przekazać do rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu

w Warszawie.

Zgodnie z art. 4 ust. 1b ustawy o skardze na przewlekłość, „[j]eżeli skarga

dotyczy przewlekłości postępowania przed sądem okręgowym i sądem

apelacyjnym – właściwy do jej rozpoznania w całości jest sąd apelacyjny”.

Natomiast Sąd Najwyższy jest właściwy do rozpoznania skargi na przewlekłość

postępowania przed sądem apelacyjnym lub Sądem Najwyższym

(art. 4 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość).

Przepisy wyznaczające właściwość rzeczową Sądu Najwyższego do

rozpatrywania skarg na przewlekłość postępowania jako normy o charakterze

kompetencyjnym, powinny być interpretowane ściśle i literalnie (zob. postanowienia

Sądu Najwyższego: z 19 grudnia 2019 r., I NSP 175/19; z 24 października 2024 r.,

I NSP 333/24; z 18 grudnia 2024 r., I NSP 401/24).

Analiza wskazanej w skardze na przewlekłość podstawy prawnej żądania,

jak również uzasadnienia skargi i podnoszonych w niej okoliczności wskazuje,

że skarżący kwestionują sprawność postępowania zarówno przed sądem pierwszej,

jak i drugiej instancji. Z uwagi na fakt, że skarga dotyczy przewlekłości

postępowania prowadzonego przed Sądem Okręgowym w Warszawie o sygn. akt

XXVIII C 1862/21, jak i przed Sądem Apelacyjnym w Warszawie w sprawie o sygn.

VI ACa 3685/23, właściwym do jej rozpoznania jest Sąd Apelacyjny w Warszawie.

Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy na podstawie art. 200 § 2 k.p.c.

w związku z art. 391 § 1 k.p.c. w związku z art. 39821 k.p.c. w związku z art. 397

§ 3 k.p.c. w związku art. 8 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość orzekł,

jak w sentencji.

[kf]

[r.g.]

I NSP 537/25

3