Skarga na przewlekłość w sprawie umowy z 2006 r. odrzucona, bo nie zawierała żądania

Pismem oznaczonym datą 10 grudnia 2025 r. T. T.W. i K.W. (dalej:

„Skarżący”) złożyli skargę na opieszałość, przewlekłość postępowania Sądu

Apelacyjnego w Lublinie kończącego procedowanie umowy z 12 października

2006 r. z naruszeniem przepisów ustaw i Konstytucji RP i zarzucając:

1. „błędną ocenę materiału dowodowego przez pomijanie prawomocnych

wyroków załączonych do zażalenia powoda z dnia 9 czerwca 2025 r. -

odrzucenie sprzeciwu od Nakazu Zapłaty na podstawie art. 199 § 1

pkt 2 k.p.c. jest obowiązujące co Sądy pominęły.

2. błędne zastosowanie wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie Wydział

Gospodarczy IX GC 247/09 z dnia 16.12.2009 r. po zmianie okoliczności

wyrokami przy zażaleniu powoda z dnia 09.06.2025 r.” i wnieśli o:

3. uchylenie Zarządzenia skarżonego w całości;

I NSP 578/25

2

4. uznanie Nakazu Zapłaty z dnia 13 lipca 2017 r. sygn. I Nc 738/17 z mocą

wyroku i nadania klauzuli wykonalności;

5. zasądzenie kosztów postępowań poniesionych od dnia pierwszego wyroku,

dotyczących orzeczeń, które zapadły w związku z umową z dnia

12 października 2006 r. w związku z opieszałym, przewlekłym stosowaniem

właściwych ustaw.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze

na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu

przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora

i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (t.j. Dz. U. 2023, poz. 1725,

dalej: „u.s.p.p.”) strona może wnieść skargę o stwierdzenie, że w postępowaniu,

którego skarga dotyczy, nastąpiło naruszenie jej prawa do rozpoznania sprawy

bez nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli postępowanie zmierzające do wydania

rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie trwa dłużej niż to konieczne

dla wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych i prawnych albo dłużej

niż to konieczne do załatwienia sprawy egzekucyjnej lub innej dotyczącej

wykonania orzeczenia sądowego (przewlekłość postępowania).

W myśl dyspozycji art. 6 ust. 1-3 u.s.p.p., każdorazowa skarga

na przewlekłość postępowania musi spełniać określone wymogi przewidziane

dla pisma procesowego, w tym obligatoryjnie winna zawierać żądanie stwierdzenia

przewlekłości postępowania w sprawie, której skarga dotyczy, jak również

przytoczenie okoliczności uzasadniających żądanie. Należy podkreślić,

że jest to wymóg bezwzględny w świetle w/w ustawy. Ponadto, skarga może

zawierać żądanie wydania sądowi rozpoznającemu sprawę albo prokuratorowi

prowadzącemu lub nadzorującemu postępowania przygotowawcze zlecenie

podjęcia w wyznaczonym terminie odpowiednich czynności oraz zasądzenia

odpowiedniej sumy pieniężnej, co kwalifikowane jest jako wymóg fakultatywny.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalone jest stanowisko, że skarga

podlega rozpoznaniu, o ile spełnia wymagania formalne przewidziane w art. 6

I NSP 578/25

3

ust. 2 u.s.p.p. Oznacza to, że skarżący w uzasadnieniu skargi musi szczegółowo

wskazać żądanie stwierdzenia przewlekłości postępowania, a także w czym

dopatruje się nieuzasadnionej zwłoki w rozpoznaniu jego sprawy, tj. w sposób

precyzyjny przedstawić konkretne działania bądź zaniechania sądu rozpoznającego

sprawę, które w konsekwencji doprowadziły do zwłoki (zob. postanowienia

Sądu Najwyższego: z 19 września 2022 r., I NSP 290/22; z 19 stycznia 2022 r.,

I NSP 264/21; z 10 czerwca 2020 r., I NSP 49/20; z 21 lutego 2007 r., III SPP 5/07;

z 7 czerwca 2005 r., III SPP 103/05). Wskazanie powyższych okoliczności

jest niezbędne dla merytorycznej oceny skargi. Sąd musi wiedzieć, na jakim etapie

postępowania doszło według strony do przewlekłości, na czym ona polegała,

tzn. jakie konkretnie czynności procesowe zostały podjęte przez sąd wadliwie

lub nie zostały podjęte w ogóle (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z 21 lipca

2020 r., I NSP 93/20; z 1 marca 2022 r., I NSP 31/22). Bez wskazania powyższych

okoliczności sąd nie jest w stanie dokonać oceny czynności sądu w oparciu

o kryteria wskazane w art. 2 ust. 2 u.s.p.p. (zob. postanowienia Sądu Najwyższego:

z 16 grudnia 2020 r., I NSP 162/20; z 19 stycznia 2022 r. I NSP 264/21).

W niniejszej sprawie powyższe wymogi nie zostały dochowane.

Skarga nie zawiera żądania stwierdzenia przewlekłości postępowania.

Jednocześnie, nie zostały wymienione uchybienia ani wadliwości po stronie Sądu

Apelacyjnego, które spowodowały naruszenie prawa Skarżących do rozpoznania

sprawy w rozsądnym terminie. Ich brak musi zatem zostać uznany

za niedochowanie wymogów określonych w art. 6 ust. 2 u.s.p.p.

Odnosząc się do sformułowanych przez Skarżących zarzutów i wniosków,

Sąd Najwyższy stwierdza, że w trybie rozpoznawania skargi na przewlekłość

postępowania nie może być poddana ocenie prawidłowość wydanego w toku

postępowania postanowienia lub zarządzenia. Stwierdzenie przewlekłości

postępowania ma na celu przyśpieszenie postępowania przez zdyscyplinowanie

sądu niższej instancji do podjęcia czynności. Niezadowolenie strony

z rozstrzygnięć sądu, nie jest podstawą do złożenia skargi na przewlekłość

postępowania. Skarżący skorzystali z instytucji do tego nie przeznaczonej, błędnie

interpretując zarówno treść jak i cel stawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze

na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu

I NSP 578/25

4

przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora

i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki.

Niniejsza skarga obarczona jest również brakiem fiskalnym.

Zgodnie z art. 17 u.s.p.p. skarga podlega opłacie stałej w wysokości 200 zł.,

a jeśli skargę wniosło kilka osób, każda z nich uiszcza opłatę oddzielnie.

Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy stwierdził, że wniesiona

przez Skarżących skarga na przewlekłość postępowania nie spełnia wymogów

formalnych określonych w art. 6 ust. 2 u.s.p.p. i na podstawie art. 9 ust. 1 u.s.p.p.

orzekł jak w sentencji, bowiem w myśl w/w przepisu ustawy o skardze

na przewlekłość postępowania, skargę niespełniającą tych wymagań sąd właściwy

do jej rozpoznania odrzuca bez wzywania do uzupełnienia braków.

[AP]

[a.ł]