Sąd Najwyższy odrzucił skargę na przewlekłość, bo wpłynęła po prawomocnym wyroku

Pismem z 30 grudnia 2025 r. (data stempla pocztowego), J. G., w imieniu

własnym wniósł „skargę na przewlekłość wydania uzasadnienia do wyroku Sądu

Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 29 września syg. akt I AGa 264/22”, domagając

się stwierdzenia „przewlekłości wydania uzasadnienia wniosek o uzasadnienie

złożony dnia 7 październik 2025”.

W uzasadnieniu podniesiono, że w dniu 29 września 2025 Sąd Apelacyjny

w Gdańsku wydał wyrok w sprawie sygn. akt I AGa 264/22 . W dniu 7 października

I NSP 98/26

2

wpłynął wniosek do Sądu Apelacyjnego w Gdańsku o uzasadnienie wyroku który

to złożyła strona pozwana . Z uwagi na to, że do dnia złożenia skargi Skarżący

nie otrzymał przedmiotowego uzasadnienia wyroku, a od złożenia wniosku upłynęły

już 3 miesiące.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skargę należało odrzucić.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze

na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu

przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora

i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023,

poz. 1725, dalej: „ustawa o skardze na przewlekłość”), warunkiem dopuszczalności

skargi o stwierdzenie przewlekłości postępowania jest wniesienie jej „w toku

postępowania w sprawie”.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalony jest pogląd, że skarga

na przewlekłość postępowania wniesiona już po jego prawomocnym zakończeniu

nie może odnieść skutku i nie jest dopuszczalna, chyba że dotyczy postępowania

przed Sądem Najwyższym (zob. uchwała siedmiu sędziów Sądu Najwyższego

z 28 marca 2013 r., III SPZP 1/13; postanowienia Sądu Najwyższego:

z 12 sierpnia 2014 r., III SPP 159/14, z 10 czerwca 2014 r., III SPP 110/14;

z 3 września 2019 r., I NSP 73/19; z 12 października 2023 r., I NSP 154/23;

z 26 listopada 2024 r., I NSP 402/24). Skarga, której przedmiotem są czynności

podejmowane po prawomocnym zakończeniu postępowania w sprawie,

tj. sporządzenie uzasadnienia i doręczenie odpisu wyroku sądu drugiej instancji

wraz z uzasadnieniem, jest niedopuszczalna (zob. m.in. postanowienia

Sądu Najwyższego: z 24 września 2014 r., III SPP 205/14; z 15 grudnia 2015 r.,

III SPP 28/15; z 26 listopada 2024 r., I NSP 402/24). Bezsporne jest,

że postępowanie w sprawie I AGa 264/22 zostało prawomocnie zakończone

z dniem 29 września 2025 r., tj. z chwilą wydania przez Sąd Apelacyjny w Gdańsku

wyroku (k. 926 akt sprawy I AGa 264/22). Tym samym skarga na przewlekłość

I NSP 98/26

3

postępowania w sprawie I AGa 264/22, jako wniesiona po uprawomocnieniu się

wyroku sądu drugiej instancji, jest niedopuszczalna i podlegała odrzuceniu.

Z tych też względów, skarga J. G. na naruszenie prawa strony do

rozpoznania sprawy w postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym w Gdańsku w

sprawie o sygn. I AGa 264/22, z uwagi na jej niedopuszczalność podlegała

odrzuceniu.

Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy orzekł jak w pkt 1 sentencji

na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 8 ust. 2

ustawy o skardze na przewlekłość postępowania.

Podstawę orzeczenia o kosztach sądowych w pkt 2 sentencji – uiszczonej

przez skarżącego J. G. opłaty od skargi w kwocie 200 zł – stanowi art. 17 ust. 3

ustawy o skardze na przewlekłość, zgodnie z którym uwzględniając lub odrzucając

skargę, sąd z urzędu zwraca uiszczoną od niej opłatę.

Grzegorz Żmij

[KF]

[a.ł]