Sąd Najwyższy odrzucił skargę o wznowienie, bo skarżący wniósł ją osobiście

Pismem z dnia 13 marca 2025 r. I.M. (dalej: skarżący) złożył skargę o

wznowienie postępowania, które toczyło się przed Sądem Najwyższym, I NWW

63/22.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga o wznowienie postępowania zakończonego zarządzeniem

Sądu Najwyższego z 26 lipca 2022 r., I NWW 63/22 podlegała odrzuceniu.

Główną przyczyną odrzucenia skargi było niespełnienie obowiązku

określonego w art. 871 k.p.c., tj. działania przez profesjonalnego pełnomocnika.

Zgodnie z powołanym przepisem w postępowaniu przed Sądem Najwyższym

obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych. W świetle

art. 89 § 1 k.p.c. pełnomocnik jest obowiązany przy pierwszej czynności procesowej

I NWW 49/25

2

dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny

odpis pełnomocnictwa wraz z odpisem dla strony przeciwnej. W niniejszej sprawie

skarżący wniósł środek zaskarżenia osobiście, a więc z naruszeniem obowiązku

określonego w treści art. 871 k.p.c.

Należy mieć na względzie, że nawet w przypadku wniesienia skargi zgodnie

z wymaganiem określonym w art. 871 k.p.c. podlegałaby ona odrzuceniu, gdyż

skarga o wznowienie postępowania została wniesiona w postępowaniu

zakończonym prawomocnym zarządzeniem.

Wznowienia postępowania można żądać w postępowaniu, które zostało

zakończone prawomocnym wyrokiem, również zaocznym, a także nakazem zapłaty

w postępowaniu nakazowym lub upominawczym (art. 399 § 1 w zw. z art. 3531

k.p.c.) oraz postanowieniem co do istoty sprawy wydanym w postępowaniu

nieprocesowym (art. 524 § 1 k.p.c.). Dopuszczalność wznowienia postępowania

dotyczy zatem prawomocnych orzeczeń merytorycznych, które stanowią

rozstrzygnięcie co do istoty sprawy. Wyjątek od tej ogólnej reguły określającej

zakres przedmiotowy skargi o wznowienie postępowania zawarty jest w art. 399 § 2

k.p.c., który dopuszcza również wznowienie postępowania zakończonego

prawomocnym postanowieniem, gdy podstawa skargi wynika z orzeczenia

Trybunału Konstytucyjnego stwierdzającego niezgodność aktu normatywnego z

Konstytucją, ratyfikowaną umową międzynarodową lub ustawą, na podstawie

którego zostało ono wydane (art. 4011 k.p.c.).

Skarga o wznowienie postępowania przysługuje zatem wyłącznie

od orzeczeń merytorycznych (wyroków i postanowień co do istoty w postępowaniu

nieprocesowym), czyli rozstrzygających o przedmiocie (istocie) postępowania, w

którym skarga jest dopuszczalna. Wznowienia postępowania nie można żądać od

innych orzeczeń kończących postępowanie w sprawie - w tym postanowień (z

wyjątkiem art. 399 § 2 w zw. z art. 4011 k.p.c.) - które nie są wyrokami

lub postanowieniami co do istoty sprawy (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z:

14 kwietnia 2023 r., I CSK 6748/22; 8 października 2020 r., IV CO 189/20,

30 czerwca 2020 r., II CO 114/20).

I NWW 49/25

3

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 410 § 1 k.p.c.,

orzekł jak w sentencji.

SSN Maria Szczepaniec

M.L.