Zarzut wobec sędziego SN powołanego przy udziale nowej KRS. Skarga o wznowienie odrzucona

Pismem, które wpłynęło do Sądu Najwyższego 28 sierpnia 2025 r. P.K.,

reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika (dalej: „wnioskodawca”)

złożył skargę o wznowienie postępowania „na «postanowienie z dnia 14 lipca 2025

roku»".

Postanowieniem z 14 lipca 2025 r., I NZ 30/25, Sąd Najwyższy odrzucił

zażalenie wnioskodawcy na zarządzenie Sądu Najwyższego z 4 czerwca 2025 r.,

I NWW 21/25.

Wnioskodawca wniósł o „wznowienie postępowania zakończonego

ww. «postanowieniem» z dnia 14 lipca 2025 roku oznaczonym jako rzekomo

wydane w sprawie przez neosędziego […]”.

Wnioskodawca w uzasadnieniu wskazał, że: „Zaskarżone niniejszym

zażaleniem «postanowienie» z dnia 14 lipca 2025 roku zostało doręczone

skarżącemu w dniu 18 sierpnia 2025 roku. Nie zawiera ono podpisu sędziego,

I NZ 70/25

2

który rzekomo wydał zaskarżone postanowienie z dnia 14 lipca 2025 roku,

co powoduje brak skuteczności prawnej zawartego w nim rozstrzygnięcia”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga o wznowienie postępowania podlegała odrzuceniu jako

niedopuszczalna.

Artykuł 399 § 2 k.p.c. dopuszcza możliwość wznowienia postępowania

zakończonego postanowieniem, jedynie wówczas, gdy orzeczenie to zostało

wydane w warunkach, o których mowa w art. 4011 k.p.c., czyli wówczas, gdy oparto

je na podstawie przepisu, którego niezgodność z Konstytucją, ratyfikowaną umową

międzynarodową lub z ustawą, stwierdzona została wyrokiem Trybunału

Konstytucyjnego.

Skarżący formułuje swój wniosek o wznowienie postępowania podnosząc

udział w rozpoznaniu sprawy o sygn. I NZ 30/25 sędziego Sądu Najwyższego,

który został powołany przy udziale Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej

w trybie określonym ustawą z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej

Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2018, poz. 3),

a konkretnie p[rzez art. 9a u.KRS.

Przepis ten wprawdzie nie stanowił podstawy do wydania postanowienia,

którego treść skarżący kwestionuje, jednak był przedmiotem kontroli konstytucyjnej

przeprowadzonej przez Trybunał Konstytucyjny, w której wyniku przepis ten został

uznany za zgodny z art. 187 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 w związku z art. 2, art. 10 ust. 1

i art. 173 oraz z art. 186 ust. 1 Konstytucji RP wyrokiem z 25 marca 2019 r.,

K 12/18.

Tym samym, do skargi niniejszej nie znajduje zastosowania art. 399

§ 2 k.p.c. i z tego względu jest ona niedopuszczalna, nie istnieje bowiem podstawa

prawna na której mogłaby zostać ona skutecznie wniesiona.

Na marginesie warto stwierdzić, ze wnoszący skargę o wznowienie

postępowania, profesjonalny pełnomocnik, powinien zdawać sobie sprawę z tego,

że w świetle art. 29 § 1-3 u.SN niedopuszczalne jest kwestionowanie prawidłowości

powołania sędziego przez Prezydenta RP, zaś uchwała Sądu Najwyższego

I NZ 70/25

3

z 23 stycznia 2020 r., BSA I 4110 1/20 została pozbawiona wszelkiej doniosłości

normatywnej wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 20 kwietnia 2020 r., U 2/20,

jako niezgodna z art. 179, art. 144 ust. 3 pkt 17, art. 183 ust. 1, art. 45 ust. 1, art. 8

ust. 1, art. 7 i art. 2 Konstytucji RP, art. 2 i art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej

(Dz.U. 2004 nr 90, poz. 864/30 z późn. zm.) oraz art. 6 ust. 1 EKPCz.

Wobec konieczności przypomnienia tych oczywistych faktów, nie od rzeczy będzie

również przypomnienie, że zgodnie z art. 190 ust. 1 Konstytucji RP orzeczenia

Trybunału Konstytucyjnego mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne,

przez co związane są nimi wszystkie podmioty występujące w obrocie prawnym,

w tym organy stosujące prawo.

Profesjonalny pełnomocnik zdaje sobie również sprawę, że na mocy

art. 140 k.p.c. orzeczenia doręczane są w postaci odpisu, na którym podpisany jest

nie sędzia, ale pracownik sekretariatu poświadczający za zgodność treści odpisu

z oryginałem. Dlatego nie było podstaw do twierdzeń o niedoręczeniu

postanowienia lub do umieszczenia słowa postanowienie w cudzysłowie.

Z uwagi na powyższe, w oparciu o art. 410 § 1 w zw. z art. 399 a contrario, w

zw. z art. 4011 k.p.c. Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.

[K.O.]

[a.ł]