M. J. zaskarżył postanowienie odrzucające jego zażalenie. SN odrzucił nowe zażalenie

Postanowieniem z 13 listopada 2025 r. w sprawie I NZ 65/25,

Sąd Najwyższy odrzucił zażalenie M. J. (dalej: „skarżący”) na postanowienie Sądu

Najwyższego z 15 września 2025 r. w sprawie I NZ 49/25, odrzucił wniosek o

wyłączenie sędziów Sądu Najwyższego, odrzucił wniosek o zbadanie spełnienia

wymogów niezawisłości i bezstronności sędziów Sądu Najwyższego oraz umorzył

postępowanie w przedmiocie wniosku skarżącego o zwolnienie od kosztów

sądowych.

I NZ 79/25

2

Pismem z 11 grudnia 2025 r. (data prezentaty Sądu Najwyższego) skarżący

zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika złożył zażalenie

na postanowienie Sądu Najwyższego z 13 listopada 2025 r., I NZ 49/25,

zaskarżając je w całości. Wniósł o uznanie zaskarżonego postanowienia

za nieistniejące lub o jego uchylenie, zniesienia postepowania oraz zasądzenie

na jego rzecz kosztów zastępstwa prawnego w niniejszym postępowaniu i kosztów

opłat sądowych w przypadku ich poniesienia.

Skarżący w treści zażalenie zawarł wniosek o wyłączenie wszystkich

sędziów Sądu Najwyższego od rozpoznania niniejszego zażalenia oraz wniosek

ewentualny o przeprowadzenie testu bezstronności i niezawisłości w trybie art. 42

ust 3 p.u.s.p., a także wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Złożył wniosek

o zawieszenie postępowania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wniosek o wyłączenie sędziów Sądu Najwyższego podlega odrzuceniu

jako niedopuszczalny. Na taką ocenę wpływ ma fakt, że został on ujęty w treści

zażalenia, a zatem jeszcze przed wyznaczeniem składu orzekającego w niniejszym

postępowaniu zażaleniowym.

W tym miejscu należy przypomnieć, że w uchwale składu siedmiu z 26 lipca

2019 r., I NOZP 1/19 Sąd Najwyższy rozstrzygnął, że wniosek o wyłączenie

sędziego niewyznaczonego do rozpoznania sprawy jest niedopuszczalny,

zaś sędzia objęty takim wnioskiem może zasiadać w składzie sądu wyznaczonym

do jego rozpoznania.

Wypada również przytoczyć treść art. 531 § 1 pkt 3 k.p.c.

Zgodnie tym przepisem niedopuszczalny jest wniosek o wyłączenie sędziego

niebędącego członkiem składu orzekającego.

Z tożsamych przyczyn odrzuceniu podlega zawarty w treści zażalenia

wniosek ewentualny o zbadanie spełnienia wymogów niezawisłości i bezstronności

w trybie art. 42 § 3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów

powszechnych (tekst jedn. Dz. U. 2024, poz. 334 z póżn. zm.).

I NZ 79/25

3

Odrzucenia wymaga wreszcie samo zażalenie. O rozstrzygnięciu tym

przesądza treść art. 3941 § 1 i § 11 k.p.c. Przepis ten stanowi, że zażalenie

do Sądu Najwyższego przysługuje na postanowienie sądu drugiej instancji

odrzucające skargę kasacyjną oraz na postanowienie sądu drugiej lub pierwszej

instancji odrzucające skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia, a także na orzeczenie uchylające przez sąd drugiej instancji wyrok

sądu pierwszej instancji i przekazujący sprawę do ponownego rozpoznania.

Tak ukształtowana regulacja nie pozostawia wątpliwości, że postanowienie

Sądu Najwyższego w kwestii odrzucenia zażalenia nie zostało objęte żadnym

szczególnym trybem postępowania zażaleniowego. Z tego względu oczywistą

rzeczą jest, że w obecnym stanie prawnym nie ma podstaw do wniesienia tego

środka od orzeczenia Sądu Najwyższego w przedmiotowej sprawie. Działanie takie,

jeśli strona zdecyduje się na jego podjęcie, musi być więc uznane za prawnie

niedozwolone.

W rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł zażalenie na postanowienie

Sądu Najwyższego z 13 listopada 2025 r., I NZ 65/25, którym odrzucono zażalenie

skarżącego na postanowienie Sądu Najwyższego z 15 września 2025 r. w sprawie

I NZ 49/25. W takiej sytuacji konieczne staje się stwierdzenie, że zażalenie

skarżącego - jako pozbawione podstaw prawnych - nie podlega rozpoznaniu

merytorycznemu i wymaga odrzucenia.

Niedopuszczalność zażalenia, a co za tym idzie brak możliwości

jego merytorycznego rozpoznania, czyni bezprzedmiotowym rozpatrzenie wniosku

o zawieszenie postępowania.

Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy, na podstawie art. 395 § 1

w zw. z art. 397 § 11 w zw. z 3941 § 3 k.p.c., orzeka, jak w sentencji postanowienia.

Konsekwencją odrzucenia zażalenia jest zbędność orzekania w przedmiocie

wniosku skarżącego o zwolnienie go od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych.

Postępowanie w tym zakresie należy zatem umorzyć na podstawie art. 355

w zw. z art. 391 § 1 w zw. z art. 39821 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.

I NZ 79/25

4

[D.Z.]

[a.ł]