Sąd Najwyższy odrzucił zażalenie P. K. i wniosek o wyłączenie sędziego G. P.

Postanowieniem z 13 listopada 2025 r., I NZ 52/25, Sąd Najwyższy odrzucił

zażalenie P.K.(dalej: „skarżący”).

Pismem z 5 grudnia 2025 r. skarżący wywiódł zażalenie na postanowienie

Sądu Najwyższego z 13 listopada 2025 r. W skierowanym do Sądu Najwyższego

piśmie skarżący zaskarżył „powyższe <<postanowienie>> z dnia 13 listopada

2025 roku (sygn. I NZ 52/25) w całości na korzyść skarżącego, w tym także

rzekomo wydane, niezałączone ani opisane co do daty, sygnatury ani osoby

je wydającej, zarządzenie wymienione w piśmie sekretarki E. B. z dnia 17

listopada 2025 roku, które nie zostało doręczone skarżącemu”. Zarzucając obrazę

przepisów postępowania, mającą wpływ na jego treść wskazanych poniżej.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonych pism i przekazanie sprawy

do ponownego rozpoznania Sądowi Najwyższemu Izbie Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych, a także o „wznowienie postępowań zakończonych ww.

I NZ 80/25

2

<<postanowieniem>> z dnia 13 listopada 2025 roku (sygn. I NZ 52/25)

przez neosędziego G. P. oraz rzekomo wydanym zarządzeniem wymienionym w

piśmie sekretarki E. B. z dnia 17 listopada 2025 roku”.

Ponadto, na podstawie art. 49 k.p.c. w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji

Rzeczypospolitej Polskiej, art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz

art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności

oraz art. 379 pkt 4) k.p.c. skarżący wniósł o wyłączenie neosędziego G. P. od

udziału w niniejszej sprawie, powołanego na stanowisko sędziego Sądu

Najwyższego w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych postanowieniem

Prezydenta RP z dnia 25 stycznia 2024 r. po przedstawieniu jego kandydatury

uchwałą nr (…) Krajowej Rady Sądownictwa z dnia 27 października 2023 r., który

to sędzia ze względu na sposób wyłonienia nie spełnia warunku niezawisłości i

bezstronności, co w świetle art. 379 pkt 4) k.p.c. skutkuje nieważnością

postępowania prowadzonego z jego udziałem.

W dalszej części pisma skarżący ponownie wniósł „o uchylenie

zaskarżonego <<postanowienia>> z dnia 13 listopada 2025 roku

oraz ww. rzekomego zarządzenia w całości i ponowne rozpoznanie sprawy,

w tym wyznaczenie rozprawy i ponowne przeprowadzenie wszystkich czynności

procesowych”, a także o „zasądzenie kosztów postępowania według norm

przepisanych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego za wszystkie

dotychczasowe instancje”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności wskazać należy, że wniosek o wyłączenie sędziego

Sądu Najwyższego G. P. podlega odrzuceniu jako niedopuszczalny. Zgodnie z art.

531 § 1 pkt 3 k.p.c. niedopuszczalny jest wniosek o wyłączenie sędziego

niebędącego członkiem składu orzekającego. Należy przypomnieć także, że w

uchwale składu siedmiu z 26 lipca 2019 r., I NOZP 1/19 Sąd Najwyższy

rozstrzygnął, że wniosek o wyłączenie sędziego niewyznaczonego do rozpoznania

sprawy jest niedopuszczalny, zaś sędzia objęty takim wnioskiem może zasiadać w

składzie sądu wyznaczonym do jego rozpoznania.

I NZ 80/25

3

Wywiedzione w niniejszej sprawie zażalenie podlega odrzuceniu.

Orzeczenia Sądu Najwyższego co do zasady nie podlegają zaskarżeniu.

Odstępstwo od tej reguły stanowiłoby wyjątek, który musiałby mieć swą wyraźną

podstawę prawną (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 9 lutego 2017 r.,

II PO 1/17 i powołane w nim orzecznictwo oraz postanowienie Sądu Najwyższego

z 21 maja 2019 r., I NO 32/18). Sąd Najwyższy nie jest bowiem sądem

powszechnym. Nie rozpoznaje sprawy w toku instancji, tak jak sąd powszechny.

Rozpoznaje sprawy wyraźnie przypisane w ustawie.

Zgodnie z art. 3941 § 1 k.p.c. zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje

na postanowienie sądu drugiej instancji odrzucające skargę kasacyjną oraz

na postanowienie sądu drugiej lub pierwszej instancji odrzucające skargę

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Stosownie

do § 11 przytoczonego przepisu, zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje

także w razie uchylenia przez sąd drugiej instancji wyroku sądu pierwszej instancji

i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.

Zaskarżone w przedmiotowym postępowaniu postanowienie nie należy

do żadnej z kategorii spraw wymienionych w art. 3941 § 1 i 11 k.p.c., wobec czego

nie przysługuje na nie zażalenie do Sądu Najwyższego.

Z powyższych względów zażalenie należało odrzucić na podstawie

art. 3941 § 3 w zw. z art. 397 § 11 k.p.c.

Wobec powyższego, orzeczono jak w sentencji.

[a.ł]

M