Grupa zawodowa pielęgniarki z licencjatem i specjalizacją. SN nie przyjął skargi szpitala

Sąd Okręgowy w Częstochowie wyrokiem z dnia 25 lutego 2025 r. oddalił

apelację pozwanego Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego im. […] w C. (dalej

jako Szpital) od wyroku Sądu Rejonowego w Częstochowie z dnia 3 czerwca 2024

r., którym zasądzono od pozwanego na rzecz powódki M.B. kwotę 25.194,04 zł

tytułem wynagrodzenia za pracę wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie

I PSK 145/25

2

liczonymi od dwunastu kwot po 1.528,66 zł, począwszy od dnia 11 sierpnia 2022 r.

do dnia zapłaty (punkt I lit. a – l) oraz od czterech kwot po 1.712,53 zł, począwszy

od dnia 11 sierpnia 2023 r. do dnia zapłaty (punkt I lit. m-p) a także orzekł o

kosztach procesu.

W wyrokach Sądów meriti przyjęto, że powódka w 2011 r. ukończyła Wyższą

Szkołę Zarządzania w C., uzyskując tytuł zawodowy – licencjat pielęgniarstwa, od

2013 r. posiada też specjalizację w dziedzinie pielęgniarstwa chirurgicznego. Od

dnia 1 lipca 2014 r. powódce powierzono obowiązki pielęgniarki i przyznano

wynagrodzenie zasadnicze według XIII kategorii zaszeregowania. Dyrektor Szpitala

w dniu 20 lipca 2022 r. wydał zarządzenie nr 107.2022 w sprawie podwyższenia

wynagrodzenia zasadniczego pracowników zgodnie z ustawą z dnia 8 czerwca

2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego

pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych (jednolity tekst: Dz.U. z

2021 r., poz. 1801 ze zm., dalej jako „ustawa z dnia 8 czerwca 2017 r.” lub „ustawa

o najniższym wynagrodzeniu”). Na podstawie tego zarządzenia pracodawca

wypłacał powódce wynagrodzenie zasadnicze w kwocie 5.776 zł według grupy 5, a

nie według grupy 2. W dniu 29 listopada 2022 r. pozwany przygotował aneks do

umowy o pracę, informując powódkę, że od dnia 1 lipca 2022 r. do łączącej strony

umowy o pracę dodaje punkt wskazujący grupę zawodową, do której zaliczone jest

zajmowane przez pracownika stanowisko pracy, tj. grupa zawodowa - Ip. 5

załącznika do ustawy o najniższym wynagrodzeniu, którego podpisania powódka

odmówiła Od dnia 1 lipca 2023 r. na podstawie zarządzenia nr 71.2023

wynagrodzenie zasadnicze powódki ustalone zostało przez pozwanego na kwotę

6.474 zł dla grupy zawodowej - Ip 5

W ocenie Sądów orzekających pozwany nie stosował wobec powódki

przepisów rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 10 lipca 2023 r. w sprawie

kwalifikacji wymaganych od pracowników na poszczególnych rodzajach stanowisk

pracy w podmiotach leczniczych (Dz.U. z 2023 r., poz. 1515, dalej jako

rozporządzenie z dnia 10 lipca 2023 r.) ani obowiązującego poprzednio

rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 lipca 2011 r. w sprawie kwalifikacji

wymaganych od pracowników na poszczególnych rodzajach stanowisk pracy w

podmiotach leczniczych niebędących przedsiębiorcami (Dz.U. Nr 151, poz. 896,

I PSK 145/25

3

dalej jako rozporządzenie z dnia 20 lipca 2011 r.). Pozwany nie różnicował

obowiązków pielęgniarek według ich wykształcenia, kwalifikacji, okresu

zatrudnienia. Jeżeli do dnia 30 czerwca 2022 r. pozwany kwalifikował powódkę

według grupy zawodowej pielęgniarek z wykształceniem magisterskim i

specjalizacją, to zmiana wymagań pracodawcy w tym zakresie wymagała

wypowiedzenia zmieniającego, bowiem pracodawca zdawał sobie sprawę, że

zmiana grupy zawodowej jest istotną zmianą warunków wynagradzania. A zatem

od lipca 2022 r. pozwany nie zmienił skutecznie warunków wynagradzania powódki.

Sąd Okręgowy nie miał wątpliwości, że pozwany ukształtował warunki pracy i

płacy powódki w sposób korzystniejszy od regulacji ustawowych do czego z punktu

widzenia przepisów Kodeksu pracy miał prawo. Przypisanie do określonej grupy

zawodowej określonej w załączniku do ustawy o najniższym wynagrodzeniu

stanowi trwały element łączącego strony stosunku pracy, którego zmiana nie może

być swobodna i zależeć wyłącznie od uznania pracodawcy. Znalazło to

potwierdzenie w treści wprowadzonego od dnia 29 czerwca 2022 r. do ustawy o

najniższym wynagrodzeniu art. 5a, zgodnie z którym od dnia 1 lipca 2022 r. w

umowie o pracę pracowników wykonujących zawód medyczny lub pracowników

działalności podstawowej, innych niż pracownicy wykonujący zawód medyczny,

wskazuje się, do której grupy zawodowej określonej w załączniku do ustawy jest

zaliczone zajmowane przez pracownika stanowisko pracy. To, że przepis ten

wszedł w życie z dniem 29 czerwca 2022 r. na podstawie ustawy z dnia 26 maja

2022 r. o zmianie ustawy o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia

zasadniczego pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych oraz

niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2022 r., poz. 1352, dalej nowelizacja z 2022 r.)

nie oznacza a contrario, iż wcześniej grupa zawodowa nie stanowiła istotnego

elementu warunków zatrudnienia. Dlatego przypisanie powódki do 7 grupy

zawodowej i ustalenie dla niej w ten sposób określonego współczynnika pracy

stanowiło istotny element stosunku pracy łączącego ją z pozwanym, którego

zmiana musiała zostać dokonana w trybie określonym przepisami prawa pracy.

Zdaniem Sądu Okręgowego z uwagi na zmianę uszeregowania grup

zawodowych w znowelizowanym załączniku do ustawy nie można przyjąć, aby

możliwe było proste przeniesienie pracowników do nowych grup zawodowych

I PSK 145/25

4

kierując się jedynie dotychczasowymi numerami grup, ponieważ należało się

kierować określonymi w poszczególnych grupach „kwalifikacjami zawodowymi”.

W tym nie ulegało wątpliwości, że w odniesieniu do pielęgniarek dotychczasowa

7 grupa zawodowa odpowiada obecnie 2 grupie zawodowej. Skoro powódka

posiadała wyższe wykształcenie i specjalizację, to w świetle dotychczasowej

praktyki pozwanego (uwzględnianie wykształcenie podczas kwalifikacji

do odpowiedniej grupy zaszeregowania), winna była zostać przeszeregowana

do grupy zawodowej nr 2 ze współczynnikiem wynagrodzenie 1,29

przyporządkowanym dla wyższego wykształcenie magisterskiego i specjalizacji.

Skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego. wniósł pozwany Szpital,

zaskarżając wyrok ten w całości i zarzucając naruszenie przepisów prawa

materialnego, to jest: 1) art. 3 ust. 1 i ust. 4 oraz art. 3a ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia

8 czerwca 2017 r., przez niewłaściwe ich zastosowanie i nadanie im

nieodpowiedniego znaczenia, mimo prawidłowej ich wykładni, tj. przyjęcie, że

zaliczenie pracownika do określonej grupy zawodowej z załącznika do ustawy

wiąże się z kwalifikacjami wymaganymi przez pracodawcę na danym stanowisku, a

nie kwalifikacjami posiadanymi przez pracownika, a przez to uznanie, że powódka

powinna zostać przyporządkowana do grupy 2 (z Ip. 2 załącznika do ustawy),

podczas gdy nie było przeszkód, aby przyporządkowana została do grupy 5 (z Ip. 5

załącznika do ustawy), a w konsekwencji - uznanie, że pozwany w niewłaściwy

sposób wypłacił powódce w spornym okresie wynagrodzenie w sytuacji, gdy

wynagrodzenie to zostało wypłacone w należytej wysokości; 2) pkt I lp. 36

załącznika do rozporządzenia z dnia 20 lipca 2011 r., przez niewłaściwe

zastosowanie i brak nadania mu właściwego znaczenia, mimo prawidłowej wykładni

(tj. przyjęcia, że załącznik do uchylonego rozporządzenia ustanawia alternatywę co

do kompetencji posiadanych przez pracownika zatrudnionego na stanowisku

pielęgniarka w postaci (i) tytułu magistra na kierunku pielęgniarstwo, (ii) licencjata

pielęgniarstwa, (iii) średniego wykształcenia medycznego w zawodzie pielęgniarka,

a zatem nie jest konieczne posiadanie zarówno tytułu magistra, jak i specjalizacji),

a przez to uznanie, że powódka powinna zostać przyporządkowana do grupy 2

(z Ip. 2 załącznika do ustawy), podczas gdy nie było przeszkód, aby

przyporządkować ją do grupy 5 (z Ip. 5 załącznika do ustawy), a w konsekwencji -

I PSK 145/25

5

uznanie, że pozwany w niewłaściwy sposób wypłacił powódce wynagrodzenie w

spornym okresie w sytuacji, gdy zostało ono wypłacone w należytej wysokości;

3) pkt I lp. 47 załącznika do rozporządzenia z dnia 10 lipca 2023 r., przez

niewłaściwe zastosowanie i brak nadania mu właściwego znaczenia, mimo

prawidłowej wykładni (tj. przyjęcie, że załącznik do rozporządzenia obowiązującego

ustanawia alternatywę co do kompetencji posiadanych przez pracownika

zatrudnionego na stanowisku pielęgniarka w postaci (i) tytułu licencjata

pielęgniarstwa, (ii) średniego wykształcenia medycznego w zawodzie pielęgniarka,

a zatem nie jest konieczne posiadanie zarówno tytułu magistra, jak i specjalizacji),

a przez to uznanie, że powódka powinna zostać przyporządkowana do grupy 2

(z Ip. 2 załącznika do ustawy), podczas gdy nie było przeszkód, aby

przyporządkowana została do grupy 5 (z Ip. 5 załącznika do ustawy), a w

konsekwencji – uznanie, że pozwany w niewłaściwy sposób wypłacił

wynagrodzenie w spornym okresie, w sytuacji, gdy wynagrodzenie zostało

wypłacone w należytej wysokości; 4) art. 42 § 1 i 2 k.p., przez niewłaściwe

zastosowanie i uznanie, że pozwany obowiązany był wypowiedzieć powódce

dotychczasowe warunki płacy, gdy modyfikował jej przynależność do określonej

grupy z załącznika do ustawy w sytuacji, gdy dla właściwego przyporządkowania

pielęgniarki do odpowiedniej grupy istotne jest ustalenie, czy na stanowisku

zajmowanym przez konkretną pielęgniarkę wymagany jest tytuł magistra oraz

nabycie specjalizacji, a przy stanowisku pielęgniarki nie ma takiego obowiązku, a

więc wypowiedzenie zmieniające nie było konieczne.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości

zaskarżonego wyroku i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez uwzględnienie

apelacji w całości, tj. oddalenie powództwa w całości i zasądzenie na jego rzecz od

powódki zwrotu kosztów postępowania za obie instancje, a niezależnie od tego o

zasądzenie kosztów postępowania wywołanego niniejszą skargą kasacyjną,

ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie w całości

sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia o

kosztach postępowania wywołanego skargą kasacyjną.

We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący wskazał

dwie przesłanki, tj. potrzebę wykładni przepisów prawnych budzących poważne

I PSK 145/25

6

wątpliwości lub wywołujących rozbieżności (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.), gdyż w

orzecznictwie sądów powszechnych wyraźnie dostrzegalna jest rozbieżność w

przedmiocie rozumienia i interpretacji pojęcia „kwalifikacje wymagane na

zajmowanym stanowisku” pojawiającego się w tytule załącznika do ustawy, a w

związku z tym także na kanwie przepisów odwołujących się do treści tego

załącznika, tj. art. 3 ust. 1, art. 3a oraz art. 5a ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. oraz

na występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.),

sprowadzające się do czterech pytań, a to:

1) czy zmiana ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. dokonana nowelizacją z

2022 r. powiązała współczynniki pracy poszczególnych grup zawodowych z

wymaganym wykształceniem?

2) czy przed powyższą zmianą ustawa ta uzależniała kwotę najniższego

wynagrodzenia zasadniczego pracowników wykonujących zawód medyczny oraz

pracowników działalności podstawowej, innych niż pracownik wykonujący zawód

medyczny, od kwalifikacji posiadanych na danym stanowisku pracy, a po dokonanej

od 1 lipca 2022 r. zmianie od kwalifikacji wymaganych (a nie posiadanych) na

danym stanowisku?

3) czy przy kwalifikowaniu pracowników do określonych grup zawodowych

wskazanych w załączniku do ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. w związku z

zatytułowaniem kolumny tego załącznika „grupy zawodowe według kwalifikacji

wymaganych na zajmowanym stanowisku”, należało kierować się kwalifikacjami

określonymi w rozporządzeniu z dnia 20 lipca 2011 r. oraz w rozporządzeniu z dnia

10 lipca 2023 r.?

4) czy kwalifikacje wymagane, o których mowa w załączniku do ustawy z

dnia 8 czerwca 2017 r., to kwalifikacje zgodne z rozporządzeniem z dnia 20 lipca

2011 r. oraz rozporządzeniem z dnia 10 lipca 2023 r. odniesione do stanowiska, na

którym dany pracownik jest zatrudniony zgodnie z umową o pracę?

W odpowiedzi na skargę kasacyjną powódka wniosła o odmowę przyjęcia

skargi do rozpoznania z uwagi na - a contrario do art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. -

oczywistą bezzasadność skargi oraz o zasądzenie na jej rzecz od skarżącego

zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

I PSK 145/25

7

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, gdy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (pkt 1), istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (pkt 2), zachodzi nieważność

postępowania (pkt 3) lub skarga jest oczywiście uzasadniona (pkt 4).

Obowiązkiem skarżącego jest sformułowanie i uzasadnienie wniosku o

przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w nawiązaniu do tych przesłanek, gdyż

tylko wówczas może być osiągnięty cel wymagań przewidzianych w art. 3984 § 2

k.p.c. Rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego w kwestii przyjęcia bądź odmowy

przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wynika z oceny czy okoliczności

powołane przez skarżącego odpowiadają tym, o jakich stanowi art. 3989 § 1 k.p.c.

Skarżący we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powołał

się na potrzebę wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.) oraz

na występowanie istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.).

Sąd Najwyższy jednolicie przyjmuje, że przy powołaniu się na przesłankę

przedsądu jaką jest istotne zagadnienie prawne w uzasadnieniu wniosku o

przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania winno zostać sformułowane

zagadnienie prawne oraz winny zostać przedstawione argumenty prawne, które

wykażą możliwość różnorodnej oceny zawartego w nim problemu. Oznacza to w

praktyce, że zagadnienie prawne musi odpowiadać określonym wymaganiom, a

mianowicie: 1) być sformułowane w oparciu o okoliczności mieszczące się w stanie

faktycznym sprawy wynikającym z dokonanych przez sąd ustaleń (por. wyrok Sądu

Najwyższego z dnia 17 kwietnia 1996 r., II UR 5/96, OSNAPiUS 1997 nr 3, poz. 39 i

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 czerwca 2001 r., III CZP 33/01, LEX nr

52571), 2) być przedstawione w sposób ogólny i abstrakcyjny tak, by umożliwić

Sądowi Najwyższemu udzielenie uniwersalnej odpowiedzi, nie sprowadzającej się

do samej subsumcji i rozstrzygnięcia konkretnego sporu (por. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 15 października 2002 r., III CZP 66/02, LEX nr 57240; z dnia

22 października 2002 r., III CZP 64/02, LEX nr 77033 czy z dnia 5 grudnia 2008 r.,

III CZP 119/08, LEX nr 478179), 3) pozostawać w związku z rozpoznawaną sprawą

I PSK 145/25

8

i dotyczyć zagadnienia budzącego rzeczywiście istotne (a zatem poważne)

wątpliwości. Istotność zagadnienia prawnego konkretyzuje się zaś w tym, że w

danej sprawie występuje zagadnienie mające znaczenie dla rozwoju prawa lub

znaczenie precedensowe dla rozstrzygnięcia innych podobnych spraw. Twierdzenie

o występowaniu istotnego zagadnienia prawnego jest uzasadnione tylko wtedy,

kiedy przedstawiony problem prawny nie został jeszcze rozstrzygnięty przez Sąd

Najwyższy lub kiedy istnieją rozbieżne poglądy w tym zakresie, wynikające z

odmiennej wykładni przepisów konstruujących to zagadnienie (por. postanowienia

Sądu Najwyższego: z dnia 10 marca 2010 r., II UK 363/09, LEX nr 577467 oraz z

dnia 12 marca 2010 r., II UK 400/09, LEX nr 577468).

Skarżący ma zatem obowiązek nie tylko sformułować samo zagadnienie, ale

także - w uzasadnieniu wniosku - przedstawić odpowiednią jurydyczną

argumentację wskazującą na dopuszczalność i celowość rozwiązania problemu

prawnego w sposób preferowany przez skarżącego, a odmienny od sposobu

rozstrzygnięcia tego problemu przy wykorzystaniu zapatrywań wyrażonych przez

sąd drugiej instancji. Wywód ten powinien być zbliżony do tego, jaki jest przyjęty

przy przedstawianiu zagadnienia prawnego przez sąd odwoławczy na podstawie

art. 390 k.p.c. (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 5 sierpnia 2025 r.,

III USK 143/24, LEX nr 3900096 oraz z dnia 24 czerwca 2025 r., II USK 375/24,

LEX nr 3899576). Samo zaś zagadnienie prawne, w formie pytania/pytań

sformułowanych w taki sposób, by możliwe było rozstrzygnięcie stawianych przez

skarżącego wątpliwości, musi w swej treści zawierać odwołanie do przepisu lub

przepisów prawa, na tle których takie zagadnienie powstaje. Dopiero wówczas Sąd

Najwyższy ma podstawę do oceny, czy przedstawione zagadnienie jest

rzeczywiście zagadnieniem „prawnym” oraz czy jest „istotne” (por. postanowienia

Sądu Najwyższego z dnia 10 września 2014 r., I CSK 729/13, LEX nr 1532950;

z dnia 2 grudnia 2014 r., II CSK 376/14, LEX nr 1622307; z dnia 14 kwietnia 2015 r.,

II PK 217/14, LEX nr 678073; z dnia 28 października 2015 r., I PK 17/15, LEX nr

2021940; z dnia 14 stycznia 2016 r., II CSK 382/15, LEX nr 2090999).

Z uwagi na to, że skarżący nie czyni w swoich (czterech) pytaniach

sformułowanych do Sądu Najwyższego odwołania do konkretnych przepisów prawa,

na których owe zagadnienie prawne powstaje, to dokonanie oceny, o której mowa

I PSK 145/25

9

powyżej nie pozostaje możliwe. Skarżący postuluje wprawdzie rozstrzygnięcie

problemu dotyczącego zasad kształtowania wynagrodzeń zasadniczego niektórych

pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych po dniu 1 lipca 2022 r.,

jednak ostatecznie chciałby uzyskać stanowisko Sądu Najwyższego co do tego, do

jakiej grupy zawodowej w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy należało

zakwalifikować powódkę, podkreślając, że Szpital dopuszczał zatrudnienie

pielęgniarek nie posiadających wyższego wykształcenia, czy specjalizacji na

stanowisku pielęgniarki, a zatem wynagrodzenie powódki mogło być ukształtowane

na poziomie 5 grupy z załącznika do ustawy bez naruszenia zasad wypłacania

minimalnego wynagradzania wynikających z przepisów prawa pracy. Tylko

pozornie problem ten ma charakter ogólny i abstrakcyjny, ponieważ w istocie

odnosi się do konkretnego przypadku, co powoduje, że Sąd Najwyższy nie jest w

stanie rozstrzygnąć go przez udzielenie uniwersalnej odpowiedzi, a przecież tylko

taka może zostać udzielona w następstwie rozstrzygnięcia istotnego zagadnienia

prawnego.

Odnosząc się z kolei do przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.,

jaką jest potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości

lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie, to przepisy mające być

przedmiotem wykładni Sądu Najwyższego powinny należeć do katalogu przepisów,

których naruszenie przez sąd drugiej instancji zarzucono w ramach podstawy

skargi (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 września 2002 r., I PKN

682/01, OSNP 2004 nr 12, poz. 211). Rzeczą skarżącego jest zaś wykazanie, że

określony przepis prawa, mimo iż budzi poważne wątpliwości (ze sprecyzowaniem,

na czym te poważne wątpliwości polegają), nie doczekał się wykładni, bądź

niejednolita jego wykładnia wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów, które to

orzecznictwo należy przytoczyć (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia

28 marca 2007 r., II CSK 84/07, LEX nr 315351; z dnia 9 czerwca 2008 r.,

II UK 37/08, LEX nr 494133; z dnia 13 grudnia 2022 r., I USK 21/22, LEX nr

3556521; z dnia 28 czerwca 2023 r., I USK 160/22, LEX nr 3575124). Oczywiste

jest, że budzący wątpliwości interpretacyjne przepis musi mieć zastosowanie w

sprawie, a jego wykładnia – mieć znaczenie dla jej rozstrzygnięcia. Przedmiotem

zainteresowania Sądu Najwyższego jest jednak sam przepis, a nie rozstrzygnięcie

I PSK 145/25

10

konkretnego sporu. Stąd też wspomniane wątpliwości interpretacyjne powinny być

na tyle poważne, by ich wyjaśnienie nie sprowadzało się do prostej wykładni

przepisów. W tym wyraża się publicznoprawny charakter skargi kasacyjnej. Celem

realizowanym w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej jest bowiem ochrona

interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni przepisów prawa oraz

orzeczeń wydawanych przez sądy powszechne (zob. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000 nr 7-8, poz. 147

oraz z dnia 23 lutego 2023 r., III USK 163/22, LEX nr 3538161).

Skarżący we wniosku wskazuje na potrzebę wykładni pojęcia „kwalifikacje

wymagane na zajmowanym stanowisku” pojawiającego się w tytule załącznika do

ustawy, a w związku z tym także na kanwie przepisów odwołujących się do treści

tego załącznika, a zatem - art. 3 ust. 1, art. 3a oraz art. 5a ustawy z dnia 8 czerwca

2017 r. Tymczasem Sąd Najwyższy wyraził już swoje stanowisko co do zagadnień

formułowanych przez skarżącego między innymi w wyroku z dnia 23 kwietnia

2025 r., I PSKP 3/25 (OSNP 2025 nr 10, poz. 98), przyjmując, że: „1) od dnia

1 lipca 2022 r. cechą kwalifikującą do grupy zawodowej nr 2, o której mowa w

załączniku do ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o najniższym wynagrodzeniu było

legitymowanie się pielęgniarki tytułem zawodowym: magister pielęgniarstwa albo

legitymowanie się położnej tytułem: magister położnictwa, z wymaganą

specjalizacją w dziedzinie pielęgniarstwa lub w dziedzinie mającej zastosowanie w

ochronie zdrowia, a także wykonywanie pracy na stanowiskach, gdzie wymagane

były takie kwalifikacje zawodowe, przy czym determinantem podstawowym było

adekwatne wykształcenie i specjalizacja; 2) powołanie się przez pracodawcę w

uzasadnieniu wypowiedzenia warunków płacy tylko na konieczność wykonania

art. 5a cytowanej wyżej ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. w związku z art. 4 ust. 3

ustawy nowelizacyjnej z dnia 26 maja 2022 r. (Dz.U. z 2022 r., poz. 1352) było

niewystarczające i z przyczyn formalnych mogło implikować uwzględnienie odwołań

pracowników (art. 30 § 4 w związku z art. 42 § 1 w związku z art. 45 § 1 k.p.); 3)

ustalenie przez pracodawcę na podstawie art. 5a ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r.

wskaźnika pracy pielęgniarki poniżej wskaźnika 1,29 mogło podlegać weryfikacji w

postępowaniu odwoławczym od wypowiedzenia zmieniającego warunki płacowe;

4) wykładnia prokonstytucyjna, funkcjonalna, celowościowa oraz historyczna, mimo

I PSK 145/25

11

braku pełnej jasności wykładni językowej, uzasadniają ustalenie dla pielęgniarki lub

położnej wskaźnika pracy w wysokości 1,29, jeżeli pracodawca nie dostosował

struktury zatrudnienia ani zakładowego regulaminu wynagradzania od dnia 1 lipca

2022 r. do grup zawodowych według kwalifikacji wymaganych na zajmowanym

stanowisku - stosownie do załącznika do ustawy, a pracownik faktycznie wykonuje

zadania służbowe, mając wykształcenie i kwalifikacje określone w punkcie 2 tego

załącznika”.

Interpretacja przepisów - do których nawiązuje skarżący - przyjęta przez Sąd

Okręgowy w zaskarżonym wyroku uwzględnia wykładnię dokonaną przez Sąd

Najwyższy w cytowanym powyżej orzeczeniu z dnia 23 kwietnia 2025 r. oraz w

postanowieniu z dnia 12 sierpnia 2025 r., I PSK 39/25 (LEX nr 3928152), a

skarżący nie przedstawił argumentów prawnych, które w sposób przekonujący

uzasadniałyby wątpliwości co do kierunku tej wykładni.

Podsumowując, wobec niewykazania istnienia powołanych przesłanek

przedsądu Sąd Najwyższy z mocy art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi

kasacyjnej do rozpoznania, orzekając o kosztach postępowania kasacyjnego po

myśli art. 98 § 1 w związku z art. 39821 k.p.c.

(J.C.)

[a.ł]