Sąd Najwyższy nie przyjął skargi szpitala i zasądził 1350 zł kosztów

Sąd Okręgowy w Częstochowie, wyrokiem z 19 lutego 2025 r., oddalił apelację

pozwanego Szpitala w C. od wyroku Sądu Rejonowego w Częstochowie z dnia

18 kwietnia 2024 r., którym to zasądzono od pozwanego na rzecz powódki A.K.

kwotę 25 194,04 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie.

I PSK 224/26

2

Strona pozwana wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego w

Częstochowie, zaskarżając wyrok w całości i opierając skargę na podstawach

naruszenia przepisów prawa materialnego, tj.:

(-) art. 3 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania

najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w

podmiotach leczniczych oraz załącznika do ustawy (jednolity tekst: Dz.U. z 2022 r.,

poz. 2139, zwanej dalej ustawą o najniższym wynagrodzeniu) poprzez błędną

wykładnie i niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że: - zmiana ustawy od 1 lipca

2022 r. nie powiązała współczynników pracy poszczególnych grup zawodowych z

wymaganym wykształceniem, podczas gdy dopiero od dnia 1 lipca 2022 r.

ustawodawca zmienił zasady naliczania wynagrodzenia pielęgniarek i doprecyzował,

że zakwalifikowanie do poszczególnych grup zawodowych jest zależne od

wykształcenia pracownika „wymaganego” na stanowisku, na którym pracownik jest

zatrudniony, tj. podział na grupy opiera się na kryterium, którym są kwalifikacje

wymagane od pracownika na zajmowanym stanowisku, co wbrew stanowisku Sądu

II instancji, wynika wprost z wykładni literalnej przedmiotowego załącznika,

w konsekwencji powyższego naruszenia Sąd II instancji błędnie przyjął, że powódce

powinno zostać przyznane wynagrodzenia według współczynnika pracy dla grupy 2

załącznika do ustawy o najniższym wynagrodzeniu; - od dnia 1 lipca 2022 r.

powódka powinna otrzymać wynagrodzenie zasadnicze według kwalifikacji

rzeczywiście posiadanych, które zostało obliczone według współczynnika

odpowiadającego 2 grupie zawodowej załącznika do ustawy o najniższym

wynagrodzeniu, podczas gdy powódka powinna otrzymać wynagrodzenie

zasadnicze według współczynnika odpowiadającego grupie 5, zgodnie z

kwalifikacjami wymaganymi na zajmowanym przez nią stanowisku pracy; - skoro

powódka posiada wyższe wykształcenie i specjalizację, to w świetle dotychczasowej

praktyki pozwanego winna była zostać przeszeregowana do grupy zawodowej 2 ze

współczynnikiem wynagrodzenia 1,29 przyporządkowanym dla wyższego

wykształcenia magisterskiego i specjalizacji, podczas gdy brzmienie załącznika

dotyczącego grup zawodowych uległo zmianie i nie można przyjąć, by powódka

mogła zostać automatycznie przeszeregowana do 2 grupy zawodowej, gdyż przeczy

temu wykładnia literalna i celowościowa, a fakt zakwalifikowania powódki do 5 grupy

zawodowej był konsekwencją stosowania przez pracodawcę wprost i ściśle

przesłanek ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego

I PSK 224/26

3

wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach

leczniczych;

(-) punktu I ppkt 36 załącznika do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia

20 lipca 2011 r. w sprawie kwalifikacji wymaganych od pracowników na

poszczególnych rodzajach stanowisk pracy w podmiotach leczniczych niebędących

przedsiębiorcami (Dz.U. z 2011 r., Nr 151, poz. 896 z późn. zm.) poprzez jego błędną

wykładnię i pominięcie, że niniejsze rozporządzenie określało minimalne kwalifikacje

niezbędne do zajmowania stanowiska pielęgniarki, a zatem bezwzględnie na

stanowisku pielęgniarki stosownie do tej regulacji nie jest wymagane wyższe

wykształcenie magisterskie i specjalizacja w dziedzinie pielęgniarstwa;

(-) art. 5a ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego

wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach

leczniczych poprzez jego niewłaściwą wykładnię i przyjęcie, że powódka w okresie

do 30 czerwca 2022 r. była przyporządkowana do określonej grupy zawodowej

określonej w załączniku do ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania

najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w

podmiotach leczniczych wraz z odpowiadającymi tym grupom współczynnikami,

podczas gdy obowiązek kwalifikacji pracowników do poszczególnych grup

zawodowych wprowadziła dopiero od 1 lipca 2022 r. ustawa z dnia 26 maja 2022 r.

o zmianie ustawy o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego

niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych oraz niektórych

innych ustaw (Dz. U. z 2022r., poz. 1352, zwanej dalej ustawa nowelizującą);

(-) art. 42 § 1 i 2 k.p. poprzez jego niewłaściwą wykładnię i przyjęcie, że

pozwany niezgodnie z przepisami prawa wprowadził zmiany sposobu ustalania

wynagrodzenia u powódki, gdyż nie zastosował wypowiedzenia zmieniającego

warunki pracy i płacy, a w odniesieniu do powódki konieczne było dokonanie przez

pozwanego wypowiedzenia zmieniającego wynikających z umowy o pracę warunków

pracy i płacy, podczas gdy zajmowane przez powódkę stanowisko pracy nie uległo

zmianie, a wysokość wynagrodzenia zasadniczego nie uległa obniżeniu;

Mając na uwadze powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego

wyroku Sądu Okręgowego w Częstochowie i przekazanie sprawy Sądowi

Okręgowemu do ponownego rozpoznania; ewentualnie o uchylenie zaskarżonego

wyroku Sądu Okręgowego w Częstochowie i zmianę zaskarżonego wyroku poprzez

uwzględnienie apelacji w całości; zasądzenie od powódki na rzecz pozwanego

I PSK 224/26

4

kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego

według norm przepisanych we wszystkich w/w przypadkach.

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został uzasadniony

potrzebą rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych:

Czy zmiana ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego

wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach

leczniczych, dokonana ustawą z dnia 26 maja 2022 r. o zmianie ustawy o sposobie

ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników

zatrudnionych w podmiotach leczniczych oraz niektórych innych ustaw, powiązała

współczynniki pracy poszczególnych grup zawodowych z wymaganym

wykształceniem?

Czy przed powyższą zmianą ustawa o sposobie ustalania najniższego

wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach

leczniczych uzależniała kwotę najniższego wynagrodzenia zasadniczego

pracowników wykonujących zawód medyczny oraz pracowników działalności

podstawowej, innych niż pracownik wykonujący zawód medyczny, od kwalifikacji

posiadanych na danym stanowisku pracy, a po dokonanej od 1 lipca 2022r. od

kwalifikacji wymaganych (a nie posiadanych) na danym stanowisku?

Czy przy kwalifikowaniu pracowników do określonych grup zawodowych

wskazanych w Załączniku do ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania

najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w

podmiotach leczniczych, w związku z zatytułowaniem kolumny długiej ww.

Załącznika „grupy zawodowe według kwalifikacji wymaganych na zajmowanym

stanowisku”, należało kierować się kwalifikacjami określonymi w rozporządzeniu

Ministra Zdrowia z dnia 20 lipca 2011 r. w sprawie kwalifikacji wymaganych od

pracowników na poszczególnych rodzajach stanowisk pracy w podmiotach

leczniczych niebędących przedsiębiorcami?

Czy kwalifikacje wymagane, o których mowa w ww. załączniku, to kwalifikacje

zgodne z rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 20 lipca 2011 r. w sprawie

kwalifikacji wymaganych od pracowników na poszczególnych rodzajach stanowisk

pracy w podmiotach leczniczych niebędących przedsiębiorcami, odniesione do

stanowiska, na którym dany pracownik jest zatrudniony zgodnie z umową o pracę?

W odpowiedzi na wywiedzioną skargę kasacyjną powódka wniosła o wydanie

postanowienia odmawiającego przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, w

I PSK 224/26

5

przypadku jej przyjęcia oddalenie skargi jako pozbawionej uzasadnionych podstaw

oraz zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki kosztów postępowania

kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm prawem

przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna pozwanego szpitala nie kwalifikuje się do przyjęcia i

merytorycznego rozpoznania.

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (pkt 1), istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (pkt 2), zachodzi nieważność

postępowania (pkt 3) lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (pkt 4).

W związku z tym wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien

wskazywać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w

powołanym przepisie, a jego uzasadnienie zawierać argumenty świadczące o tym,

że rzeczywiście, biorąc pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje

potrzeba rozpoznania skargi.

Strona skarżąca powołuje się na występowanie w sprawie istotnych

zagadnień prawnych (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.). Przypomnienia więc wymaga, że

sformułowanie istotnego zagadnienia prawnego, w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1

k.p.c., powinno przybrać postać porównywalną z formułowaniem zagadnienia

prawnego budzącego poważne wątpliwości, o którym stanowi na przykład art. 390 §

1 k.p.c. Chodzi więc o przedstawienie wyraźnych wątpliwości, co do określonego

przepisu lub zespołu przepisów, albo szerzej i bardziej ogólnie – wątpliwości, co do

pewnego uregulowania prawnego. Z przedstawionych przez stronę wnoszącą skargę

argumentów w odniesieniu do istotnego zagadnienia prawnego musi jednak wynikać,

jakie są konkretne problemy prawne, na czym polegają istotne wątpliwości (na

przykład interpretacyjne). Sformułowane zagadnienie powinno zatem odwoływać się

w sposób generalny i abstrakcyjny do treści przepisu, który nie podlega

jednoznacznej wykładni, a którego wyjaśnienie przez Sąd Najwyższy przyczyni się

do rozwoju jurysprudencji i prawa pozytywnego (postanowienia Sądu Najwyższego:

z 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000 nr 7-8, poz. 147 czy z 16 kwietnia 2008 r.,

I PSK 224/26

6

I CZ 11/08, LEX nr 393883). Przedstawienie okoliczności uzasadniających

rozpoznanie skargi kasacyjnej ze względu na przesłankę istotnego zagadnienia

prawnego dotyczyć musi problemu prawnego dotychczas nierozpatrywanego

w judykaturze (postanowienia Sądu Najwyższego z 23 maja 2018 r., I CSK 33/18,

LEX nr 2508114; z 16 maja 2018 r., II CSK 15/18, LEX nr 2499790). Chodzi o

problem prawny, który nie został do tej pory bezpośrednio rozwiązany w

orzecznictwie Sądu Najwyższego i dla rozwikłania którego dotychczasowe

orzecznictwo jest niewystarczające (postanowienie Sądu Najwyższego z 17 kwietnia

2018 r., I UK 268/17, LEX nr 2508639).

Podobnie jak w innych rozpoznawanych przez Sąd Najwyższy sprawach

strony skarżącej (m.in. I PSK 145/25, I PSK 260/26) także w tym przypadku strona

skarżąca nie czyni w swoich (czterech) pytaniach sformułowanych do Sądu

Najwyższego odwołania do konkretnych przepisów prawa, na których owe

zagadnienie prawne powstaje, to dokonanie oceny, o której mowa powyżej nie

pozostaje możliwe. Skarżący postuluje wprawdzie rozstrzygnięcie problemu

dotyczącego zasad kształtowania wynagrodzeń zasadniczego niektórych

pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych po dniu 1 lipca 2022 r., jednak

ostatecznie chciałby uzyskać stanowisko Sądu Najwyższego co do tego, do jakiej

grupy zawodowej w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy należało

zakwalifikować powódkę, podkreślając, że szpital dopuszczał zatrudnienie

pielęgniarek nieposiadających wyższego wykształcenia, czy specjalizacji na

stanowisku pielęgniarki, a zatem wynagrodzenie powódki mogło być ukształtowane

na poziomie 5 grupy z załącznika do ustawy bez naruszenia zasad wypłacania

minimalnego wynagradzania wynikających z przepisów prawa pracy. Tylko pozornie

problem ten ma charakter ogólny i abstrakcyjny, ponieważ w istocie odnosi się do

konkretnego przypadku, co powoduje, że Sąd Najwyższy nie jest w stanie

rozstrzygnąć go przez udzielenie uniwersalnej odpowiedzi, a przecież tylko taka

może zostać udzielona w następstwie rozstrzygnięcia istotnego zagadnienia

prawnego. Należy przypomnieć, że Sąd Najwyższy wyraził już swoje stanowisko co

do problemów formułowanych przez skarżącego między innymi w wyroku

z 23 kwietnia 2025 r. (I PSKP 3/25, OSNP 2025 nr 10, poz. 98), przyjmując, że:

„1) od dnia 1 lipca 2022 r. cechą kwalifikującą do grupy zawodowej nr 2, o której

mowa w załączniku do ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o najniższym wynagrodzeniu

było legitymowanie się pielęgniarki tytułem zawodowym: magister pielęgniarstwa

I PSK 224/26

7

albo legitymowanie się położnej tytułem: magister położnictwa, z wymaganą

specjalizacją w dziedzinie pielęgniarstwa lub w dziedzinie mającej zastosowanie w

ochronie zdrowia, a także wykonywanie pracy na stanowiskach, gdzie wymagane

były takie kwalifikacje zawodowe, przy czym determinantem podstawowym było

adekwatne wykształcenie i specjalizacja; 2) powołanie się przez pracodawcę w

uzasadnieniu wypowiedzenia warunków płacy tylko na konieczność wykonania art.

5a cytowanej wyżej ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. w związku z art. 4 ust. 3 ustawy

nowelizacyjnej z dnia 26 maja 2022 r. (Dz.U. z 2022 r., poz. 1352) było

niewystarczające i z przyczyn formalnych mogło implikować uwzględnienie odwołań

pracowników (art. 30 § 4 w związku z art. 42 § 1 w związku z art. 45 § 1 k.p.); 3)

ustalenie przez pracodawcę na podstawie art. 5a ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r.

wskaźnika pracy pielęgniarki poniżej wskaźnika 1,29 mogło podlegać weryfikacji w

postępowaniu odwoławczym od wypowiedzenia zmieniającego warunki płacowe; 4)

wykładnia prokonstytucyjna, funkcjonalna, celowościowa oraz historyczna, mimo

braku pełnej jasności wykładni językowej, uzasadniają ustalenie dla pielęgniarki lub

położnej wskaźnika pracy w wysokości 1,29, jeżeli pracodawca nie dostosował

struktury zatrudnienia ani zakładowego regulaminu wynagradzania od dnia 1 lipca

2022 r. do grup zawodowych według kwalifikacji wymaganych na zajmowanym

stanowisku - stosownie do załącznika do ustawy, a pracownik faktycznie wykonuje

zadania służbowe, mając wykształcenie i kwalifikacje określone w punkcie 2 tego

załącznika”. W sprawie niniejszej stanowisko Sądu Okręgowego wyrażone w

zaskarżonym wyroku jest zbieżne z wykładnią dokonaną przez Sąd Najwyższy w

cytowanym powyżej orzeczeniu oraz w postanowieniach m.in. z 12 sierpnia 2025 r.

(I PSK 39/25, LEX nr 3928152), i powołanym I PSK 145/25, a pozwany nie

przedstawił argumentów prawnych, które w sposób przekonujący uzasadniałyby

wątpliwości co do kierunku tej wykładni.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy z mocy art. 3989 § 2 k.p.c.

odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, orzekając o kosztach

postępowania kasacyjnego na podstawie art. 108 § 1, art. 98 § 1, 11 k.p.c. w związku

z art. 39821 k.p.c. w związku z § 10 ust. 4 pkt 2 w związku z § 2 pkt 5 rozporządzenia

Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności

adwokackie (jednolity tekst: Dz.U. 2026 r., poz. 215).

[SOP]

I PSK 224/26

8