Pielęgniarka z magistrem i grupa zawodowa. SN nie przyjął skargi szpitala

Sąd Okręgowy w Częstochowie, wyrokiem z dnia 3 marca 2025 r., oddalił

apelację pozwanego W. w C. (dalej jako Szpital) od wyroku Sądu Rejonowego

w Częstochowie z dnia 10 września 2024 r., którym zasądzono od pozwanego na

rzecz powódki K. Ł. kwotę 25.194,04 zł tytułem wynagrodzenia za pracę wraz z

ustawowymi odsetkami za opóźnienie a także orzekł o kosztach procesu.

W sprawie ustalono, że powódka w 2009 r. uzyskała tytuł zawodowy –

licencjat pielęgniarstwa, od 2016 r. posiada też specjalizację w dziedzinie

pielęgniarstwa zachowawczego, a w 2019 r. uzyskała tytuł magistra pielęgniarstwa.

I PSK 259/26

2

Od dnia 13 grudnia 2010 r. powódce powierzono obowiązki pielęgniarki i przyznano

wynagrodzenie zasadnicze według XIII kategorii zaszeregowania. Dyrektor Szpitala

w dniu 20 lipca 2022 r. wydał zarządzenie nr 107.2022 w sprawie podwyższenia

wynagrodzenia zasadniczego pracowników zgodnie z ustawą z dnia 8 czerwca

2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego

pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych (jednolity tekst: Dz.U. z

2021 r., poz. 1801 ze zm., dalej jako „ustawa z dnia 8 czerwca 2017 r.” lub „ustawa

o najniższym wynagrodzeniu”). Na podstawie tego zarządzenia pracodawca

wypłacał powódce wynagrodzenie zasadnicze w kwocie 5.776 zł według grupy 5, a

nie według grupy 2. W dniu 29 listopada 2022 r. pozwany przygotował aneks do

umowy o pracę, informując powódkę, że od dnia 1 lipca 2022 r. do łączącej strony

umowy o pracę dodaje punkt wskazujący grupę zawodową, do której zaliczone jest

zajmowane przez pracownika stanowisko pracy, tj. grupa zawodowa - Ip. 5

załącznika do ustawy o najniższym wynagrodzeniu, którego podpisania powódka

odmówiła Od dnia 1 lipca 2023 r. na podstawie zarządzenia nr 71.2023

wynagrodzenie zasadnicze powódki ustalone zostało przez pozwanego na kwotę

6.474 zł dla grupy zawodowej - Ip 5.

W ocenie Sądów, pozwany nie stosował wobec powódki przepisów

rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 10 lipca 2023 r. w sprawie kwalifikacji

wymaganych od pracowników na poszczególnych rodzajach stanowisk pracy w

podmiotach leczniczych (Dz.U. z 2023 r., poz. 1515, dalej jako rozporządzenie z

dnia 10 lipca 2023 r.) ani obowiązującego poprzednio rozporządzenia Ministra

Zdrowia z dnia 20 lipca 2011 r. w sprawie kwalifikacji wymaganych od pracowników

na poszczególnych rodzajach stanowisk pracy w podmiotach leczniczych

niebędących przedsiębiorcami (Dz.U. Nr 151, poz. 896, dalej jako rozporządzenie z

dnia 20 lipca 2011 r.). Pozwany nie różnicował obowiązków pielęgniarek według ich

wykształcenia, kwalifikacji, okresu zatrudnienia. Jeżeli do dnia 30 czerwca 2022 r.

pozwany kwalifikował powódkę według grupy zawodowej pielęgniarek z

wykształceniem magisterskim i specjalizacją, to zmiana wymagań pracodawcy w

tym zakresie wymagała wypowiedzenia zmieniającego, bowiem pracodawca

zdawał sobie sprawę, że zmiana grupy zawodowej jest istotną zmianą warunków

I PSK 259/26

3

wynagradzania. A zatem od lipca 2022 r. pozwany nie zmienił skutecznie warunków

wynagradzania powódki.

Sąd Okręgowy nie miał wątpliwości, że pozwany ukształtował warunki pracy i

płacy powódki w sposób korzystniejszy od regulacji ustawowych do czego z punktu

widzenia przepisów k.p. miał prawo. Przypisanie do określonej grupy zawodowej

określonej w załączniku do ustawy o najniższym wynagrodzeniu stanowi trwały

element łączącego strony stosunku pracy, którego zmiana nie może być swobodna

i zależeć wyłącznie od uznania pracodawcy. Znalazło to potwierdzenie w treści

wprowadzonego od dnia 29 czerwca 2022 r. do ustawy o najniższym

wynagrodzeniu art. 5a, zgodnie z którym od dnia 1 lipca 2022 r. w umowie o pracę

pracowników wykonujących zawód medyczny lub pracowników działalności

podstawowej, innych niż pracownicy wykonujący zawód medyczny, wskazuje się,

do której grupy zawodowej określonej w załączniku do ustawy jest zaliczone

zajmowane przez pracownika stanowisko pracy. To, że przepis ten wszedł w życie

z dniem 29 czerwca 2022 r. na podstawie ustawy z dnia 26 maja 2022 r. o zmianie

ustawy o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego

pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych oraz niektórych innych

ustaw (Dz. U. z 2022 r., poz. 1352, dalej nowelizacja z 2022 r.) nie oznacza a

contrario, iż wcześniej grupa zawodowa nie stanowiła istotnego elementu

warunków zatrudnienia. Dlatego przypisanie powódki do 7 grupy zawodowej i

ustalenie dla niej w ten sposób określonego współczynnika pracy stanowiło istotny

element stosunku pracy łączącego ją z pozwanym, którego zmiana musiała zostać

dokonana w trybie określonym przepisami prawa pracy.

Zdaniem Sądu Okręgowego, z uwagi na zmianę uszeregowania grup

zawodowych w znowelizowanym załączniku do ustawy nie można przyjąć, aby

możliwe było proste przeniesienie pracowników do nowych grup zawodowych

kierując się jedynie dotychczasowymi numerami grup, ponieważ należało się

kierować określonymi w poszczególnych grupach „kwalifikacjami zawodowymi”.

W tym nie ulegało wątpliwości, że w odniesieniu do pielęgniarek dotychczasowa

7 grupa zawodowa odpowiada obecnie 2 grupie zawodowej. Skoro powódka

posiadała wyższe wykształcenie i specjalizację, to w świetle dotychczasowej

praktyki pozwanego (uwzględnianie wykształcenie podczas kwalifikacji

I PSK 259/26

4

do odpowiedniej grupy zaszeregowania), winna była zostać przeszeregowana

do grupy zawodowej nr 2 ze współczynnikiem wynagrodzenie 1,29

przyporządkowanym dla wyższego wykształcenie magisterskiego i specjalizacji.

Skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego wniósł pozwany Szpital,

zaskarżając wyrok ten w całości.

We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący wskazał

na występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.),

sprowadzające się do czterech pytań, a to: 1) czy zmiana ustawy z dnia 8 czerwca

2017 r., dokonana nowelizacją z 2022 r., powiązała współczynniki pracy

poszczególnych grup zawodowych z wymaganym wykształceniem? 2) czy przed

powyższą zmianą ustawa ta uzależniała kwotę najniższego wynagrodzenia

zasadniczego pracowników wykonujących zawód medyczny oraz pracowników

działalności podstawowej, innych niż pracownik wykonujący zawód medyczny, od

kwalifikacji posiadanych na danym stanowisku pracy, a po dokonanej od 1 lipca

2022 r. zmianie od kwalifikacji wymaganych (a nie posiadanych) na danym

stanowisku? 3) czy przy kwalifikowaniu pracowników do określonych grup

zawodowych wskazanych w załączniku do ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. w

związku z zatytułowaniem kolumny tego załącznika „grupy zawodowe według

kwalifikacji wymaganych na zajmowanym stanowisku”, należało kierować się

kwalifikacjami określonymi w rozporządzeniu z dnia 20 lipca 2011 r. oraz w

rozporządzeniu z dnia 10 lipca 2023 r.? 4) czy kwalifikacje wymagane, o których

mowa w załączniku do ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r., to kwalifikacje zgodne

z rozporządzeniem z dnia 20 lipca 2011 r. oraz rozporządzeniem z dnia 10 lipca

2023 r. odniesione do stanowiska, na którym dany pracownik jest zatrudniony

zgodnie z umową o pracę?

W odpowiedzi na skargę kasacyjną powódka wniosła o odmowę przyjęcia

skargi do rozpoznania oraz o zasądzenie na jej rzecz od skarżącego zwrotu

kosztów postępowania kasacyjnego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, gdy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (pkt 1), istnieje

I PSK 259/26

5

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (pkt 2), zachodzi nieważność

postępowania (pkt 3) lub skarga jest oczywiście uzasadniona (pkt 4).

Obowiązkiem skarżącego jest sformułowanie i uzasadnienie wniosku o

przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w nawiązaniu do tych przesłanek, gdyż

tylko wówczas może być osiągnięty cel wymagań przewidzianych w art. 3984 § 2

k.p.c. Rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego w kwestii przyjęcia bądź odmowy

przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wynika z oceny czy okoliczności

powołane przez skarżącego odpowiadają tym, o jakich stanowi art. 3989 § 1 k.p.c.

Sąd Najwyższy jednolicie przyjmuje, że przy powołaniu się na przesłankę

przedsądu jaką jest istotne zagadnienie prawne w uzasadnieniu wniosku o

przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania winno zostać sformułowane

zagadnienie prawne oraz winny zostać przedstawione argumenty prawne, które

wykażą możliwość różnorodnej oceny zawartego w nim problemu. Oznacza to w

praktyce, że zagadnienie prawne musi odpowiadać określonym wymaganiom, a

mianowicie:

1) być sformułowane w oparciu o okoliczności mieszczące się w stanie faktycznym

sprawy wynikającym z dokonanych przez sąd ustaleń (por. wyrok Sądu

Najwyższego z dnia 17 kwietnia 1996 r., II UR 5/96, OSNAPiUS 1997 nr 3, poz. 39 i

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 czerwca 2001 r., III CZP 33/01, LEX nr

52571), 2) być przedstawione w sposób ogólny i abstrakcyjny tak, by umożliwić

Sądowi Najwyższemu udzielenie uniwersalnej odpowiedzi, nie sprowadzającej się

do samej subsumcji i rozstrzygnięcia konkretnego sporu (por. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 15 października 2002 r., III CZP 66/02, LEX nr 57240; z dnia

22 października 2002 r., III CZP 64/02, LEX nr 77033 czy z dnia 5 grudnia 2008 r.,

III CZP 119/08, LEX nr 478179), 3) pozostawać w związku z rozpoznawaną sprawą

i dotyczyć zagadnienia budzącego rzeczywiście istotne (a zatem poważne)

wątpliwości. Istotność zagadnienia prawnego konkretyzuje się zaś w tym, że w

danej sprawie występuje zagadnienie mające znaczenie dla rozwoju prawa lub

znaczenie precedensowe dla rozstrzygnięcia innych podobnych spraw. Twierdzenie

o występowaniu istotnego zagadnienia prawnego jest uzasadnione tylko wtedy,

kiedy przedstawiony problem prawny nie został jeszcze rozstrzygnięty przez Sąd

I PSK 259/26

6

Najwyższy lub kiedy istnieją rozbieżne poglądy w tym zakresie, wynikające z

odmiennej wykładni przepisów konstruujących to zagadnienie (por. postanowienia

Sądu Najwyższego: z dnia 10 marca 2010 r., II UK 363/09, LEX nr 577467 oraz z

dnia 12 marca 2010 r., II UK 400/09, LEX nr 577468).

Skarżący ma zatem obowiązek nie tylko sformułować samo zagadnienie, ale

także - w uzasadnieniu wniosku - przedstawić odpowiednią jurydyczną

argumentację wskazującą na dopuszczalność i celowość rozwiązania problemu

prawnego w sposób preferowany przez skarżącego, a odmienny od sposobu

rozstrzygnięcia tego problemu przy wykorzystaniu zapatrywań wyrażonych przez

sąd drugiej instancji. Wywód ten powinien być zbliżony do tego, jaki jest przyjęty

przy przedstawianiu zagadnienia prawnego przez sąd odwoławczy na podstawie

art. 390 k.p.c. (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 5 sierpnia 2025 r.,

III USK 143/24, LEX nr 3900096 oraz z dnia 24 czerwca 2025 r., II USK 375/24,

LEX nr 3899576). Samo zaś zagadnienie prawne, w formie pytania/pytań

sformułowanych w taki sposób, by możliwe było rozstrzygnięcie stawianych przez

skarżącego wątpliwości, musi w swej treści zawierać odwołanie do przepisu lub

przepisów prawa, na tle których takie zagadnienie powstaje. Dopiero wówczas Sąd

Najwyższy ma podstawę do oceny, czy przedstawione zagadnienie jest

rzeczywiście zagadnieniem „prawnym” oraz czy jest „istotne” (por. postanowienia

Sądu Najwyższego z dnia 10 września 2014 r., I CSK 729/13, LEX nr 1532950;

z dnia 2 grudnia 2014 r., II CSK 376/14, LEX nr 1622307; z dnia 14 kwietnia 2015 r.,

II PK 217/14, LEX nr 678073; z dnia 28 października 2015 r., I PK 17/15, LEX nr

2021940; z dnia 14 stycznia 2016 r., II CSK 382/15, LEX nr 2090999).

Z uwagi na to, że skarżący nie czyni w swoich (czterech) pytaniach

sformułowanych do Sądu Najwyższego odwołania do konkretnych przepisów prawa,

na których owe zagadnienie prawne powstaje, to dokonanie oceny, o której mowa

powyżej nie pozostaje możliwe. Skarżący postuluje wprawdzie rozstrzygnięcie

problemu dotyczącego zasad kształtowania wynagrodzeń zasadniczego niektórych

pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych po dniu 1 lipca 2022 r.,

jednak ostatecznie chciałby uzyskać stanowisko Sądu Najwyższego co do tego, do

jakiej grupy zawodowej w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy należało

zakwalifikować powódkę, podkreślając, że Szpital dopuszczał zatrudnienie

I PSK 259/26

7

pielęgniarek nie posiadających wyższego wykształcenia, czy specjalizacji na

stanowisku pielęgniarki, a zatem wynagrodzenie powódki mogło być ukształtowane

na poziomie 5 grupy z załącznika do ustawy bez naruszenia zasad wypłacania

minimalnego wynagradzania wynikających z przepisów prawa pracy. Tylko

pozornie problem ten ma charakter ogólny i abstrakcyjny, ponieważ w istocie

odnosi się do konkretnego przypadku, co powoduje, że Sąd Najwyższy nie jest w

stanie rozstrzygnąć go przez udzielenie uniwersalnej odpowiedzi, a przecież tylko

taka może zostać udzielona w następstwie rozstrzygnięcia istotnego zagadnienia.

Podsumowując, wobec niewykazania istnienia powołanej przesłanki

przedsądu Sąd Najwyższy z mocy art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi

kasacyjnej do rozpoznania, orzekając o kosztach postępowania kasacyjnego po

myśli art. 98 § 1 w związku z art. 39821 k.p.c.

AGM

[a.ł]