Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi w sporze o składki i zasądził od W.Z. 5400 zł

Sąd Okręgowy w Katowicach wyrokiem z dnia 2 listopada 2021 r.,

XIU 1692/21 zmienił zaskarżoną decyzję z dnia 17 sierpnia 2021 r. Zakładu

Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Sosnowcu w ten sposób, że zobowiązał

Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Sosnowcu do rozpoznania w terminie

30 dni wniosku ubezpieczonego o wznowienie postępowania zakończonego

I USK 250/26

2

decyzją nr […] z dnia 30 grudnia 2020 r. w trybie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz

orzekł o kosztach procesu.

Sąd Apelacyjny w Katowicach wyrokiem z dnia 20 sierpnia 2024 r.,

III AUa 2282/21 po rozpoznaniu apelacji organu rentowego zmienił zaskarżony

wyrok w całości i oddalił odwołanie (pkt 1) oraz odstąpił od obciążania

odwołującego kosztami procesu (pkt 2).

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku odwołujący się zarzucił

naruszenie: 1. art 386 § 1 k.p.c. w zw. z art. 233 § 1 k.p.c.; 2. art. 386 § 1 k.p.c. w

zw. z art 47714 § 2 k.p.c. i w zw. z art 145 § 1 k.p.a. i art 149 § 1 i 2 k.p.a.

Biorąc pod uwagę powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego

wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu w

Katowicach oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów

postępowania kasacyjnego, według norm przepisanych, a ponadto o dołączenie do

akt niniejszego postępowania (jako akt związkowych) - akt postępowania, które

prowadzone było przez Sąd Okręgowy w Katowicach pod sygn. akt X U 341/21

oraz o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący uzasadnił

oczywistą zasadnością skargi kasacyjnej. W ocenie skarżącego skarga zasługuje

na przyjęcie do rozpoznania, ponieważ uchybienia, jakich dopuścił się Sąd drugiej

instancji, miały charakter kwalifikowany, a zaskarżone orzeczenie w sposób

oczywisty narusza przepisy postępowania, w stopniu mającym istotny wpływ na

treść orzeczenia.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ rentowy wniósł o wydanie

postanowienia odmawiającego przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; a w

razie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, o oddalenie skargi kasacyjnej w

całości z uwagi na jej oczywistą bezzasadność oraz orzeczenie o obowiązku zwrotu

na rzecz organu rentowego kosztów zastępstwa procesowego według norm

przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

I USK 250/26

3

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie przedstawia

zasadnej podstawy przedsądu i dlatego nie został uwzględniony.

Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia

przysługującym od prawomocnych orzeczeń Sądu drugiej instancji, służącym

ochronie interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni i stosowania

prawa, wkład Sądu Najwyższego w rozwój prawa i jurysprudencji oraz eliminowanie

z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu nieważnym lub orzeczeń

oczywiście niezgodnych z prawem. Stosownie do 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy

przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania w razie wykazania przez stronę, że w

sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni

przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub

skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Z punktu widzenia funkcji oraz

założeń skargi kasacyjnej jako nadzwyczajnego środka zaskarżenia, rolą

"przedsądu" jest wstępna selekcja skarg pod kątem spełniania wymienionych wyżej

kryteriów (przyczyn kasacyjnych) kwalifikujących skargę do jej przedstawienia

Sądowi Najwyższemu w celu merytorycznego rozpoznania.

Oczywista zasadność skargi kasacyjnej, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 4

k.p.c., zachodzi tylko wtedy, gdy dla przeciętnego prawnika z samej treści skargi -

bez pogłębionej analizy i jurydycznych dociekań - w sposób jednoznaczny wynika,

że wskazane w niej podstawy zasługują na uwzględnienie. Skarżący, powołując się

na przesłankę przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. powinien wykazać

oczywistą zasadność skargi kasacyjnej przejawiającą się kwalifikowanym

charakterem naruszenia przepisów prawa (zob. postanowienie Sądu Najwyższego

z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, Nr 3, poz. 49). Nie może

powtarzać uzasadnienia podstaw kasacyjnych; powinien wykazać, że zasadność

skargi kasacyjnej jest oczywista, a więc dostrzegalna prima vista oraz że każdy

prawnik bez przeprowadzania wnikliwej analizy powinien dojść do wniosku, że

zaskarżone orzeczenie jest jaskrawo nieprawidłowe.

Skarżący we wniosku o przyjęcie skargi powinien samodzielnie, czyli

odrębnie od zarzutów podstaw kasacyjnych, wskazać i wykazać naruszenie prawa,

które bez wątpliwości prowadzi do stwierdzenia, że objęty skargą wyrok jest

I USK 250/26

4

oczywiście wadliwy i dlatego skarga kasacyjna powinna zostać przyjęta do

rozpoznania. W skardze brak jest tego we wniosku. Zarzuty podstaw kasacyjnych

(art. 3983 § 1 k.p.c.) nie zastępują szczególnej podstawy przedsądu z art. 3989 § 1

pkt 4 k.p.c., gdyż stanowią odrębną część skargi kasacyjnej i podlegają

rozpoznaniu dopiero po przyjęciu jej do rozpoznania.

Biorąc pod uwagę fakt, że we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania nie wskazano żadnego przepisu prawa, z którym skarżący łączyłby

kwalifikowane naruszenie prawa oraz okoliczność, że skarga kasacyjna nie zawiera

odrębnego uzasadnienia tego wniosku należy uznać, że nie kwalifikowała się ona

do przyjęcia do merytorycznego rozpoznania.

Z tych motywów orzeczono jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach

postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 k.p.c., 98 § 11

k.p.c., art. 108 § 1 k.p.c. w związku z art. art. 391 § 1 k.p.c. i art. 39821 k.p.c.

[it]

[SOP]