Polskie czy niemieckie ustawodawstwo dla pracownika. SN odmówił przyjęcia skargi spółki

Sąd Apelacyjny w Rzeszowie, wyrokiem z dnia 13 maja 2025 r., oddalił

apelację odwołującej się E. Sp. z o.o. w S. (dalej jako płatnik składek) od wyroku

Sądu Okręgowego w Krośnie z dnia 27 września 2023 r., oddalającego odwołanie

płatnika składek od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Oddział w Jaśle z

dnia 6 kwietnia 2020 r. (oraz 9 marca 2021 r.), stwierdzających, że zainteresowany

P. D. nie podlega ustawodawstwu polskiemu w okresie od 2 października 2018 r.

do 20 września 2019 r., ze względu na podleganie ustawodawstwu niemieckiemu,

I USK 637/26

2

wycofując jednocześnie zaświadczenie A1, potwierdzające, że w tym okresie

zastosowanie znajdowało ustawodawstwo polskie.

Sąd Apelacyjny podzielił stanowisko Sądu Okręgowego, że poczynione w

sprawie ustalenia faktyczne nie pozwoliły na stwierdzenie, aby w okresie objętym

zaskarżoną decyzją płatnik składek prowadził jakąkolwiek znaczącą dochodowo

działalność gospodarczą na terenie Polski ani aby zainteresowany wykonywał

również pracę w Polsce. W konsekwencji zainteresowany nie spełniał warunków

podlegania ustawodawstwu polskiemu na podstawie art. 13 ust. 1 oraz art. 12 ust. 1

rozporządzenia nr 883/2004, a zatem powinien podlegać ustawodawstwu miejsca

rzeczywistego wykonywania pracy (art. 11 ust. 3a tego rozporządzenia) czyli w tym

wypadku ustawodawstwu niemieckiemu.

Płatnik składek zaskarżył powyższy wyrok Sądu Apelacyjnego skargą

kasacyjną w całości, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania

sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia od

organu rentowego na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania odwołano się do

podstawy z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. (skarga kasacyjna jest oczywiście

uzasadniona). W ocenie skarżącego, za wystąpieniem tej podstawy przedsądu

przemawia bezpodstawne niezastosowanie właściwych przepisów oraz

niewłaściwe zastosowanie takich przepisów, które w ustalonym stanie faktycznym

nie powinny znaleźć zastosowania, konsekwencją czego było pozbawienie

zainteresowanego prawa do ubezpieczenia społecznego w Polsce, chociaż jako

pracownik podmiotów mających siedzibę w Polsce podlegał on ustawodawstwu

polskiemu, a podstawą prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie powinny być

przepisy art. 12 ust. 1 rozporządzenia nr 883/2004.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie kwalifikowała się do jej merytorycznego rozpoznania.

W tej sprawie wypowiedział się już Sąd Najwyższy (zob. postanowienia: z dnia

16 października 2024 r., III USK 131/24; z dnia 13 marca 2025 r., III USK 31/24;

z dnia 17 czerwca 2025 r., III USK 36/25; wyrok z dnia 14 maja 2025 r., III USKP

I USK 637/26

3

34/25). Już na podstawie przywołanych judykatów można stwierdzić, że skarga

kasacyjna nie jest oczywiście uzasadniona.

Skarżący trafnie opisuje na czym polegać powinna oczywista zasadność

skargi kasacyjnej, jednak w dalszej warstwie dość swobodnie odnosi się do tych

wymagań. Po pierwsze, o oczywistości skargi nie decydują argumenty zawarte w

jej podstawach; po drugie, nie podnosi kwalifikowanych, widocznych na pierwszy

rzut oka, uchybień Sądu drugiej instancji. Po trzecie, jego spojrzenie na problem

wynika z odmiennego postrzegania okoliczności faktycznych, skoro oczywistej

zasadności naruszenia powołanych w podstawach skargi przepisów prawa

materialnego upatruje się w ich niezastosowaniu do okoliczności niniejszej sprawy.

Tymczasem w postępowaniu kasacyjnym wiążące były ustalenia zaskarżonego

wyroku, że w spornym okresie zainteresowany wykonywał pracę najemną w

jednym tylko państwie członkowskim, tj. w Niemczech, który ponadto nie prowadził

na terenie Polski „znacznej działalności”. Skarżący w istocie kwestionuje więc

dokonaną przez Sąd ocenę dowodów i wynikające z niej ustalenia faktyczne, co

zgodnie z art. 3983 § 3 k.p.c. uchyla się spod kontroli kasacyjnej i w żadnej mierze

nie świadczy o tym, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Gwoli

ścisłości należy zaznaczyć, że zasadności skargi kasacyjnej nie świadczy wyrok

Sądu Najwyższego (np. z dnia 18 czerwca 2024 r., III USKP 20/24), gdyż podstawą

uwzględniania skargi w cytowanej sprawie był brak odniesienia się do oceny

skutków wynikających z art. 13 ust.1 lit. b (ii) rozporządzenia nr 883/2004, a w

przedmiotowej sprawie ten wątek został wyjaśniony.

Skarżący nie zdołał zatem wykazać, że zachodzi potrzeba rozpoznania jego

skargi przez Sąd Najwyższy, wobec czego z mocy art. 3989 § 2 k.p.c. należało

postanowić jak w sentencji. O kosztach orzeczono w myśl art. 98 § 1 w związku

z art. 39821 k.p.c.

AGM

[a.ł]

I USK 637/26

4