Ubezpieczony z ZUS o rekompensatę. SN odrzucił zażalenie na odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej

Postanowieniem z 28 maja 2025 r. Sąd Najwyższy, w sprawie z odwołania

C.N. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w Bielsku-Białej w

przedmiocie prawa do rekompensaty, odmówił przyjęcia do rozpoznania skargi

kasacyjnej ubezpieczonego C. N. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 27

listopada 2023 r.

Powyższe postanowienie zaskarżył pełnomocnik odwołującego się

zażaleniem, zaskarżając w całości i zarzucając Sądowi Najwyższemu naruszenie

przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 3989 §

1 pkt 1 i pkt 4 k.p.c. w związku z przepisami prawa materialnego tj. przede

wszystkim art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach

pomostowych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1696 ze zm.), przez całkowicie dowolną i

I UZ 30/25

2

sprzeczną z zasadami prawidłowości ocenę materiału dowodowego przejawiającą

się w błędnym ustaleniu, że nie zachodzą przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania z uwagi na brak w sprawie istotnego zagadnienia prawnego.

W zażaleniu odwołujący się wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia

i przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania oraz zasądzenie na jego rzecz od

organu rentowego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa

procesowego według norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jako niedopuszczalne podlegało odrzuceniu.

Katalog postanowień, które podlegają zaskarżeniu zażaleniem do Sądu

Najwyższego jest zawarty w art. 3941 § 1 i 11 k.p.c. Wyliczenie to ma charakter

zamknięty i wyczerpujący.

Postanowienie, które zostało zaskarżone przez ubezpieczonego, nie zostało

wymienione w wyżej przytoczonych przepisach, co skutkuje uznaniem zażalenia za

prawnie niedopuszczalne. Przypomnieć należy, że zarówno art. 3941 § 1 k.p.c., jak

i art. 3941 § 11 k.p.c., dotyczą postanowień sądów pierwszej i drugiej instancji.

Żadne natomiast postanowienie Sądu Najwyższego nie jest zaskarżalne, co wynika

z ustrojowej pozycji Sądu Najwyższego (zob. m.in. postanowienia Sądu

Najwyższego: z 2 września 2020 r., V CO 96/20, LEX nr 3056625 oraz z

30 czerwca 2025 r., III CZ 102/25, LEX nr 3885752).

Nie można zatem skutecznie złożyć zażalenia na postanowienie Sądu

Najwyższego wydane w przedmiocie odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania. Jest ono postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie

kasacyjnej, brak zaś regulacji prawnej, która pozwalałaby na uchylenie czy

ewentualnie zmianę takiego postanowienia na wniosek lub z urzędu (zob.m.in.

postanowienia Sądu Najwyższego: z 22 listopada 2017 r., II UO 16/17, LEX nr

2427165; z 22 czerwca 2022 r., III CZ 170/22, LEX nr 3454262; z 24 stycznia

2023 r., III CZ 331/22, LEX nr 3509876).

Zażalenie wniesione na postanowienie Sądu Najwyższego odmawiające

przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania jest więc niedopuszczalne i jako takie

I UZ 30/25

3

podlega odrzuceniu. Niedopuszczalność zażalenia powoduje, że Sąd Najwyższy

nie może objąć kontrolą zarzutów podnoszonych przez skarżącego.

Z przytoczonych względów, na podstawie art. 3986 § 3 w zw. z art. 3941 § 3 i

art. 39821 k.p.c., orzeczono jak w sentencji.

[a.ł]