Wniosek o uchylenie immunitetu sędzi za pomówienie odrzucony jako oczywiście bezzasadny

Zgodnie z art. 80 § 2c u.s.p. sąd dyscyplinarny wydaje uchwałę zezwalającą

na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności karnej, jeżeli zachodzi dostatecznie

uzasadnione podejrzenie popełnienia przez niego przestępstwa. Jak wielokrotnie

podkreślano w orzecznictwie Sądu Najwyższego, dostatecznie uzasadnione

podejrzenie dotyczy zarówno popełnienia samego czynu, znamion tego czynu

określonych przez odpowiedni przepis ustawy karnej, jak i innych warunków

I ZI 59/25

2

wskazanych w ustawie, a odnoszących się w szczególności do strony podmiotowej

i stopnia społecznej szkodliwości czynu (zob. w szczególności uchwały Sądu

Najwyższego z 5 lipca 2006 r., SNO 32/06, Lex nr 470200; z 16 września 2008 r,

SNO 68/08, Lex nr 491427; z 27 stycznia 2009, SNO 95/08, Lex nr 737393; z 30

listopada 2020 roku, II DO 98/20, Lex nr 3092558).

Za trafny należy uznać także pogląd, z treści którego wynika, iż dostatecznie

uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa, to pewien stan, w którym - w

oparciu o zgromadzone dowody - można stwierdzić, że podejrzenie to jest

przekonujące, słuszne i nie budzące wątpliwości, a innymi słowy, że wersja

wydarzeń zaprezentowana we wniosku o wyrażenie zezwolenia na pociągnięcie

sędziego do odpowiedzialności karnej jest w wystarczającym (dostatecznym)

stopniu uprawdopodobniona (zob. uchwałę Sądu Najwyższego z 26 lutego 2018 r.,

SNO 54/17, LEX nr 2511522).

Jak wynika z części motywacyjnej wniosku o uchylenie immunitetu

formalnego objęta wnioskiem sędzia miała dopuścić się przestępstwa z art. 212 § 1

k.k. w ten sposób, że w dniu 14 lutego 2025 r. w W., pomówiła G. Z., twierdząc „że

zakładał urządzenia podsłuchowe, że wchodził na ogrodzenie jej domu, że włamał

się do samochodu i przeciął barierę metalową w 2023 roku, że podarł

postanowienie sądowe na ulicy”, a nadto wyrażała się o wnioskodawcy, że jest

„osobą niezrównoważoną psychicznie”, że „jego pisma do sądu to „brednie”,

twierdziła, że jest „wrogiem sędziów i systemu sądowego i walczy w jakiś

stowarzyszeniach”. Wnioskodawca wskazał również, że wskazana we wniosku

sędzia „m.in. opowiadała o wnioskodawcy, że miał zarzut porwania rodzicielskiego”,

„pozwany to zdjęcie drzwi wysyła po całej Polsce”, „pozwany jest podpalaczem”, że

„pisze jakieś anonimy” oraz „paszkwile” oraz skargi na byłą partnerkę co jest

nieprawdą, czym „naraziła go na utratę zaufania w oczach opinii publicznej, w tym

przed sądami, jako strona postępowania rozwodowego oraz w sferze rodzinnej,

jako ojca”.

Analiza wywiedzionego wniosku o uchylenie immunitetu formalnego

prowadzi do uznania, iż jest on bezzasadny w stopniu oczywistym. Powyższy nie

zasługiwał na uwzględnienie nie tyle z uwagi na brak dostatecznego

I ZI 59/25

3

uprawdopodobnienia popełnienia przez sędzię Sądu Apelacyjnego w [...] X. Y.

czynu wypełniającego znamiona przestępstwa określonych w art. 212 § 1 k.k., co

niewykazania takowej okoliczności w jakimkolwiek wręcz stopniu.

W kontekście analizowanego wniosku szczególnego zaznaczenia wymaga,

iż w postępowaniu delibacyjnym sąd dyscyplinarny orzeka zasadniczo na

podstawie wniosku i dowodów załączonych przez wnioskodawcę, bowiem to

„rzeczą oskarżyciela, a nie sądu jest formułowanie oraz wykazywanie

przesłanek uzasadniających zezwolenie na pociągnięcie sędziego do

odpowiedzialności karnej, toteż oskarżyciela – a nie sąd dyscyplinarny –

obciąża powinność gromadzenia i prowadzenia wszystkich niezbędnych w

sprawie dowodów, uzasadniających w pełni podejrzenie popełnienia przez

sędziego przestępstwa” (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12

czerwca 2003 roku, SNO 29/03, Lex nr 470220; uchwała SN z dnia 24 października

2014 roku, SNO 43/14, Lex nr 1544217).

Obowiązek przedłożenia materiału dowodowego przemawiającego za

zasadnością wniosku należy tym samym do wnioskodawcy, a wyjątkiem od tej

zasady jest jedynie sytuacja, w której nie posiada on realnych możliwości uzyskania

materiału dowodowego, a zdolnością tą dysponuje wyłącznie sąd dyscyplinarny.

Wnioskodawca, chcąc ewentualnie przeprowadzić określone dowody w

postępowaniu immunitetowym inicjowanym przez oskarżyciela subsydiarnego lub

prywatnego, winien załączyć do akt sprawy (wniosku) ich kopie, które jako strona

postępowania karnego bądź cywilnego ma prawo bez przeszkód pozyskać.

Wniosek jest zatem bezzasadny w stopniu oczywistym wówczas, gdy nie

dołączono do niego żadnych dowodów lub wówczas, gdy przedłożone dowody nie

wykazują żadnego widocznego związku z treścią zarzutu formułowanego wobec

objętego wnioskiem sędziego, a który wnioskodawca chce zarzucić po uchyleniu

mu immunitetu.

Mając na uwadze nieprzedstawienie przez wnioskodawcę jakichkolwiek

dowodów uprawdopodabniających popełnienie przez objętą wnioskiem sędzię

wskazywanego we wniosku przestępstwa, a nadto stwierdzony po lekturze wniosku

I ZI 59/25

4

brak jakichkolwiek podstaw do uchylenia immunitetu formalnego, Sąd Najwyższy

odmówił przyjęcia wniosku o wyrażenia zgody na pociągnięcie do

odpowiedzialności karnej sędzi Sądu Apelacyjnego w [...] X. Y.. Zważając, iż braki

formalne wniosku nie zostały usunięte, fakt uprzedniego wezwania do powyższych

uzupełnienia nie stoi na przeszkodzie uznania wniosku za oczywiście bezzasadny i

odmowy jego przyjęcia z tej przyczyny.

Z powyższych względów rozstrzygnięto, jak na wstępie.

[M. T.]

[r.g.]

Tomasz Demendecki