Wniosek o pociągnięcie prokuratora do odpowiedzialności za odmowę skargi nadzwyczajnej. SN odmówił przyjęcia

Pismem z dnia 10 kwietnia 2021 r. W. M. wniosła o zezwolenie na

pociągnięcie do odpowiedzialności karnej prokuratora Prokuratury Regionalnej w

[...] X. Y. (obecnie w stanie spoczynku) z uwagi na odmówienie jej prawa do

wniesienia skargi nadzwyczajnej oraz wsparcia w dochodzeniu słusznych roszczeń

i wnikliwego zbadania spraw prawdopodobnej korupcji sędziów prowadzących jej

sprawy z J. R. w Sądzie Okręgowym […] w […], Sądzie Apelacyjnym w […] i

Sądzie Rejonowym […] w W. (k. 1-8 - wniosek).

Były Prezes Sądu Najwyższego kierujący pracą Izby Dyscyplinarnej

zarządzeniem z dnia 15 kwietnia 2021 r. wezwał W. M. do uzupełnienia braków

formalnych ww. wniosku, poprzez nadesłanie wniosku sporządzonego i

I ZI 96/23

2

podpisanego przez pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym,

stosownie do przepisu art. 135 § 3 u.p.p. (k. 9 – zarządzenie).

Pismem z dnia 1 maja 2021 r. W. M. wniosła o ustanowienie pełnomocnika

z urzędu i zwolnienie z kosztów z uwagi na nieposiadanie środków finansowych (k.

14-32 – wniosek).

Były Prezes Sądu Najwyższego kierujący pracą Izby Dyscyplinarnej

zarządzeniem z dnia 24 maja 2021 r. wyznaczył W. M. pełnomocnika z urzędu w

osobie adwokata J. L. (k. 33– zarządzenie).

Były Prezes Sądu Najwyższego kierujący pracą Izby Dyscyplinarnej

zarządzeniem z dnia 23 maja 2022 r., z wynikającej z art. 84 § 3 k.p.k., funkcji

weryfikacji sądu, której realizacja sprowadza się do skontrolowania czy stronie

zapewniono rzeczywiste i skuteczne prawo do sądu oraz z potrzeby poszanowania

prawa jednostki do sądu, zwrócił się do pełnomocnika z urzędu W. M. – adw. J. L. z

żądaniem przedstawienia informacji, czy wywiązał się on ze swoich obowiązków

procesowych wynikających z zarządzenia z dnia 24 maja 2021 r., tj. czynności

procesowych, o których mowa w art. 84 § 3 k.p.k., a jeśli tak, to czy zrobił to

rzetelnie, w terminie 7 dni, pod rygorem zawiadomienia właściwej okręgowej rady

adwokackiej, w trybie art. 20 § 1 k.p.k., o rażącym naruszeniu obowiązków

procesowych przez adwokata i żądania od dziekana właściwej rady nadesłania w

wyznaczonym, nie krótszym niż 30 dni, terminie informacji o podjętych działaniach

wynikających z zawiadomienia (k. 153 – zarządzenie).

Adwokat J. L. w dniu 23 czerwca 2022 r., nadesłał pismo wyjaśniające, iż w

niniejszej sprawie nie było podstaw do sporządzenia wniosku o pociągnięcie do

odpowiedzialności karnej prokuratora Prokuratury Regionalnej w W. X. Y. (k. 156 –

pismo).

Na podstawie zarządzenia Prezesa Izby Odpowiedzialności Zawodowej z

dnia 13 listopada 2025 r. sprawa o sygn. akt I ZI 96/23 została przydzielona SSN

Marii Szczepaniec (k. 208 - zarządzenie).

Jak stanowi art. 135 § 4 u.p.p., jeżeli wniosek o zezwolenie na pociągnięcie

prokuratora do odpowiedzialności karnej lub wniosek o zezwolenie na tymczasowe

aresztowanie prokuratora nie odpowiada warunkom formalnym pisma procesowego

określonym w ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego,

I ZI 96/23

3

przewodniczący sądu dyscyplinarnego odmawia, w drodze zarządzenia, jego

przyjęcia.

W kontekście analizowanego wniosku szczególnego zaznaczenia wymaga,

iż w postępowaniu delibacyjnym sąd dyscyplinarny orzeka zasadniczo na

podstawie wniosku i dowodów załączonych przez wnioskodawcę, bowiem to

„rzeczą oskarżyciela, a nie sądu jest formułowanie oraz wykazywanie przesłanek

uzasadniających zezwolenie na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności

karnej, toteż oskarżyciela – a nie sąd dyscyplinarny – obciąża powinność

gromadzenia i prowadzenia wszystkich niezbędnych w sprawie dowodów,

uzasadniających w pełni podejrzenie popełnienia przez sędziego przestępstwa”

(zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 12 czerwca 2003 r., SNO 29/03; uchwałę

Sądu Najwyższego z 24 października 2014 r., SNO 43/14).

Obowiązek przedłożenia materiału dowodowego przemawiającego za

zasadnością wniosku należy tym samym do wnioskodawcy, a wyjątkiem od tej

zasady jest jedynie sytuacja, w której nie posiada on realnych możliwości uzyskania

materiału dowodowego, a zdolnością tą dysponuje wyłącznie sąd dyscyplinarny.

Wniosek jest zatem bezzasadny w stopniu oczywistym wówczas, gdy nie

dołączono do niego żadnych dowodów lub wówczas, gdy przedłożone dowody nie

wykazują żadnego widocznego związku z treścią zarzutu formułowanego wobec

objętego wnioskiem prokuratora, a który wnioskodawca chce zarzucić po uchyleniu

mu immunitetu. Oczywista bezzasadność wniosku zachodzić będzie również

wówczas, gdy po jego lekturze, bez konieczności uzyskiwania i zapoznawania się z

dowodami można stwierdzić, że immunitet nie powinien zostać uchylony.

Analiza merytorycznej argumentacji wniosku, poczyniona przez pryzmat

przesłanek określonych w art. 135 § 5 u.p.p., prowadzi do stwierdzenia braku

jakichkolwiek podstaw do uchylenia immunitetu formalnego i uznania wniosku za

bezzasadny w stopniu oczywistym. Przedłożona wraz z wnioskiem dokumentacja

wskazuje nie tyle na brak dostatecznego uprawdopodobnienia popełnienia przez

wskazaną prokurator czynu zabronionego wypełniającego znamiona jakiegokolwiek

przestępstwa, co niewykazania takowej okoliczności w jakimkolwiek stopniu.

Z tych wszystkich względów Sąd Najwyższy postanowił, jak na wstępie.

[M. T.]

I ZI 96/23

4