Sąd Najwyższy nie wstrzymał wykonania wyroku wobec K.D. i L.D. do rozprawy kasacyjnej

Wniosek obrońcy skazanych nie zasługiwał na uwzględnienie.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego wskazywano wielokrotnie,

że uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania orzeczenia jest możliwe

jedynie, gdy strona wykaże istnienie szczególnych okoliczności powodujących, że

wykonanie orzeczenia pociągnęłoby za sobą wyjątkowo dolegliwe i w zasadzie

nieodwracalne skutki, podnosząc też, że wniosek ten powinien zawierać dodatkową

II KK 118/26

2

argumentację wskazującą na duże prawdopodobieństwo zasadności

podniesionego w skardze zarzutu i przez to nieodwracalność skutków kary w razie

jej wykonania.

Uzasadniając wniosek sporządzony w niniejszej sprawie obrońca wskazał,

że niewstrzymanie wykonania orzeczenia, z uwagi na orzeczenie wobec K.D. i L.D.

obowiązku naprawienia szkody co do pięciu pokrzywdzonych, w sytuacji, gdy sam

Sąd Odwoławczy potwierdził zasadność zarzutów apelacji sformułowanych w tym

zakresie, co jednak nie znalazło odzwierciedlenia w jego orzeczeniu, umożliwi

prowadzenie podwójnej egzekucji przez tych wierzycieli i realny brak możliwości

odzyskania przez skazanych środków w przyszłości. Niezależnie od powyższego

obrońca podkreślił okoliczność zasadności zarzutów kasacyjnych oraz podniósł, że

brak wstrzymania wykonania orzeczenia „spowoduje dla skazanych, w przypadku

uchylenia zaskarżonego wyroku i uwzględnienia w dalszym postępowaniu nie

rozpoznanych zarzutów apelacyjnych, konieczność odbycia kary, która potencjalnie

nie powinna być odbyta w całości lub części oraz wypłaty odszkodowań

wynikających z serii obligacji, których emisja nie powinna była być traktowana jako

przestępstwo oszustwa”.

W realiach niniejszej sprawy za uwzględnieniem wniosku przemawiać

mogłaby ranga podniesionego zarzutu, w którym zwrócono uwagę na wystąpienie

w sprawie uchybienia o randze bezwzględnej podstawy odwoławczej z art. 439§1

pkt 4 k.p.k. Uchybienie to miało polegać na rozpoznaniu sprawy przez Sąd

Rejonowy w sytuacji, gdy właściwym do jej rozpoznania, w świetle zarzutów z aktu

oskarżenia, był Sąd Okręgowy.

Rzecz jednak w tym, że problematyka ta stanowiła już przedmiot

postępowania odwoławczego, zaś stawiany w tej przestrzeni zarzut nie został

uwzględniony. W rzeczywistości więc zarzut kasacyjny winien przybrać formę nie

tyle wystąpienia w sprawie bezwzględnej przesłanki odwoławczej, co, ewentualnie,

nienależytego rozpoznania takiego zarzutu przez Sąd Okręgowy, tj. naruszenia

przez ten Sąd art. 433§2 k.p.k.

Niezależnie od powyższego podkreślenia wymaga, że przedmiotem

rozważań związanych z oceną przez Sąd Najwyższy zasadności złożonego w

trybie art. 532§1 k.p.k. wniosku, nie może być kompleksowa merytoryczna ocena

II KK 118/26

3

trafności i zasadności podniesionych w kasacji zarzutów. Właściwym forum do

czynienia stosownego badania odnośnie do poruszonej przez obrońcę kwestii

wydaje się rozprawa kasacyjna przeprowadzona przez skład sądu właściwy do

dokonania tej czynności.

Fakt zaś, że termin rozprawy został już wyznaczony i ma się ona odbyć

w stosunkowo nieodległym czasie, bo 28 maja 2026r., sprawia, że uwzględnienie

wniosku obrońcy jawi się niecelowym.

Dostrzeżenia jednocześnie wymaga, że pozostałe zarzuty kasacyjne mają

charakter względnych przesłanek odwoławczych. Nie przesądzając kierunku

przyszłego rozstrzygnięcia stwierdzić jedynie należy, że zdecydowanie

przedwczesne byłoby twierdzenie, że w sprawie już obecnie zachodzi wysokie

prawdopodobieństwo uwzględnienia tych zarzutów, tym bardziej, gdy uwzględni się

fakt, że w odpowiedzi na wywiedziony nadzwyczajny środek odwoławczy prokurator

wniósł o uwzględnienie kasacji jedynie w części dotyczącej rozstrzygnięcia o

obowiązku naprawienia szkody w stosunku do określonych pokrzywdzonych.

I choć wniosek obrońcy bezpośrednio odnosi się również do wstrzymania

orzeczenia w tym zakresie, zauważenia wymaga, że wykonanie wszelkich

rozstrzygnięć sądu o charakterze materialnym (finansowym) nie wiążą się ze

skutkami trwałymi i nieodwracalnymi - w rozumieniu normy z art. 532§1 k.p.k.

Jednocześnie też zaznaczyć warto, że sam fakt złożenia kasacji nie może

obligować Sądu Najwyższego do wstrzymania wykonania kary, bowiem nie można

zapominać, że w sprawie zapadł prawomocny, a więc wykonalny wyrok.

Powyższe powoduje, że tak sformułowany wniosek nie zasługiwał

na uwzględnienie.

Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy orzekł jak na

wstępie.

[WB]

[a.ł]

II KK 118/26

4