Oskarżycielka prywatna zwróci G.K. 1925,65 zł za obronę przed Sądem Najwyższym

Obrońca oskarżonego G.K. z wyboru wystąpił do Sądu Najwyższego z

wnioskiem o zasądzenie na rzecz oskarżonego G.K. od oskarżycielki prywatnej A.D.

kosztów procesu, tj. uzasadnionych wydatków, w tym z tytułu zastępstwa

procesowego w postępowaniu kasacyjnym przed Sądem Najwyższym oraz

II KK 304/24

2

przejazdu z miejsca zamieszkania oskarżonego do Sądu Najwyższego na rozprawę

kasacyjną i z powrotem w kwocie 9 305,65 zł, w związku z postanowieniem Sądu

Najwyższego z dnia 20 maja 2025 r. o oddaleniu kasacji oskarżycielki prywatnej

jako oczywiście bezzasadnej. Do wniosku załączył dwie opłacone przez G.K.

faktury (fakturę VAT nr [...] do paragonu nr [...] z dnia 7 maja 2025 wraz z raportem

fiskalnym dobowym z tego samego dnia oraz fakturę VAT nr [...] do paragonu nr [...]

z dnia 16 czerwca 2025 r. wraz z paragonem fiskalnym z tego samego dnia) i

potwierdzenie przelewu kwoty 7 380,00 zł z rachunku oskarżonego, a także

wskazał na wydatki w postaci kosztów przejazdu autem oskarżonego na trasie L.-

W.-L. na rozprawę w dniu 20 maja 2025 r. obliczone według stawki 1,15 zł za

kilometr × 340 kilometrów (k. 103-106).

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Wniosek obrońcy należy uznać za słuszny co do zasady.

W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że zgodnie z art. 626 § 2 k.p.k.,

jeśli w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie nie zamieszczono

rozstrzygnięcia o kosztach, jak również, gdy zachodzi konieczność dodatkowego

ustalenia ich wysokości lub rozstrzygnięcia o kosztach postępowania

wykonawczego, orzeczenie w tym przedmiocie wydaje odpowiednio sąd pierwszej

instancji, sąd odwoławczy, a w zakresie dodatkowego ustalenia wysokości kosztów

także referendarz sądowy właściwego sądu. Przepis ten znajduje zastosowanie w

postępowaniu kasacyjnym w związku z wyraźnym odesłaniem przez art. 637a k.p.k.

O ile w postanowieniu kończącym postępowanie kasacyjne w sprawie

(postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 maja 2025 r.) rozstrzygnięto co do

zasady o kosztach sądowych związanych z tym postępowaniem (obciążono nimi

oskarżycielkę prywatną zgodnie z art. 636 § 3 k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k. w zw.

z art. 637a k.p.k.), to z uwagi na brak stosownego wniosku obrońcy oskarżonego

nie rozstrzygnięto o kosztach poniesionych przez G.K. Oskarżony został w

niniejszej sprawie uniewinniony, zatem zgodnie z art. 632 pkt 1 k.p.k. (a także ww.

zasadą), koszty procesu w sprawach z oskarżenia prywatnego ponosi

oskarżycielka prywatna A.D.

W myśl art. 616 § 1 pkt 2 k.p.k. do kosztów procesu podlegających zwrotowi

należą uzasadnione wydatki stron, w tym z tytułu ustanowienia w sprawie jednego

II KK 304/24

3

obrońcy. W zakresie postępowania kasacyjnego zasadniczo obejmują one

wynagrodzenie obrońcy za sporządzenie i wniesienie kasacji/odpowiedzi na

kasację oraz za obronę przed Sądem Najwyższym. Jak wynika z treści wniosku

oraz akt sprawy, obrońca oskarżonego w postępowaniu kasacyjnym wykonał

wyłącznie jedną z wymienionych wyżej czynności, mianowicie reprezentował

oskarżonego przed Sądem Najwyższym na rozprawie kasacyjnej w dniu 20 maja

2025 r. (protokół k. 98). Za wskazaną czynność oskarżony poniósł koszty

opiewające na kwotę 8 856,00 zł określone jako „honorarium adwokackie”

(faktury/paragony datowane na 7 maja 2025 r. i 16 czerwca 2025 r.; k. 105-106,

potwierdzenie przelewu k. 104), a także dodatkowe koszty związane z przejazdem

własnym pojazdem na rozprawę kasacyjną na trasie L.-W.-L. w kwocie 449,65 zł.

Stosownie do dyspozycji § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z

dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (j.t.: Dz. U. z

2015 r. poz. 1800, dalej cyt. jako rozporządzenie), wniosek o zasądzenie kosztów

zastępstwa prawnego i kosztów adwokackich może zawierać oświadczenie o

wysokości kosztów obciążających stronę z tytułu wynagrodzenia adwokata. W

braku takiego oświadczenia, opłatę ustala się w wysokości odpowiadającej stawce

minimalnej, chyba że okoliczności określone w § 15 ust. 3 przemawiają za innym jej

ustaleniem.

Wobec złożenia w przedmiotowym wniosku oświadczenia o wysokości

kosztów obciążających oskarżonego z tytułu wynagrodzenia adwokata,

uniewinniony prawomocnie G.K., jako wygrywający proces na etapie postępowania

kasacyjnego, powinien uzyskać zwrot całości poniesionych kosztów związanych z

tym postępowaniem, które to - zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego -

należy ustalić bacząc na treść § 15 ust. 3 oraz § 11 ust. 2 pkt 6 rozporządzenia

(zob. postanowienia SN: z dnia 29 lipca 2022 r., III KK 72/21, LEX nr 3482106; z

dnia 13 października 2022 r., V KK 49/22, LEX nr 3509710; z dnia 13 października

2022 r., V KK 218/21, LEX nr 3511321). W myśl § 11 ust. 2 pkt 6 rozporządzenia,

stawka minimalna za obronę przed Sądem Najwyższym wynosi 1 200 zł. Wobec

tego, że obrońca z wyboru G.K. reprezentował swojego mocodawcę w toku

rozprawy kasacyjnej, żądanie będące przedmiotem wniosku w tym zakresie (1 476

zł) należało uznać za uzasadnione. Co zaś się tyczy pozostałego zakresu

II KK 304/24

4

honorarium adwokackiego (8 856,00 zł), to żądana kwota przekracza

sześciokrotność stawki minimalnej (§ 15 ust. 3), którą wyznacza w tym wypadku §

11 ust. 2 pkt 6 rozporządzenia (7 200,00 zł), i jako taka nie jest w żaden sposób

uzasadniona. Dlatego Sąd Najwyższy zasądził od oskarżycielki prywatnej A.D. na

rzecz oskarżonego G.K. koszty procesu tytułem uzasadnionych wydatków, w tym

za obronę oskarżonego przed Sądem Najwyższym oraz za przejazd z miejsca

zamieszkania oskarżonego do Sądu Najwyższego na rozprawę kasacyjną i z

powrotem w łącznej kwocie 1.925,65 zł, tj. kwotę 1.476,00 zł (za obronę) oraz

449,65 zł (za przejazd).

Marginesowo jedynie należy wskazać, że we wniosku obrońcy nie znalazła

się argumentacja mająca na celu wykazanie, że zasądzenie należności w kwocie

stanowiącej sześciokrotność stawki minimalnej uzasadnia nakład pracy obrońcy.

Samo wykazanie należności za ww. czynności, ich udokumentowanie, nie mogło

być uznane za wystarczające do zasądzenia należności w oczekiwanej przez

obrońcę wysokości (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 5 września 2025

r., III KK 435/23, LEX nr 3908829; z dnia 5 września 2025 r., III KK 259/25, LEX nr

3908830).

Z powyższych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w części dyspozytywnej

postanowienia.

[WB]

[r.g.]