Kierowca z 0,55 mg/dm³ dostał w trybie nakazowym 300 stawek grzywny. SN uchylił karę

Sąd Rejonowy w Radomiu wyrokiem nakazowym z dnia 21 września 2023 r.,

sygn. akt II K 1853/23, uznał K.G. za winnego tego, że w dniu 14 lipca 2023 r. w R.,

II KK 322/25

2

województwo […], w ruchu lądowym na drodze publicznej, znajdując się w stanie

nietrzeźwości 0,55 mg/dm³ i 0,56 mg/dm³ kierował samochodem marki F. o nr

rejestracyjnym (…), tj. popełnienia czynu z art. 178a § 1 k.k., za który wymierzył mu

karę 300 stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki dziennej na

kwotę 10 zł (pkt I). Ponadto orzekł wobec ww. środek karny w postaci zakazu

prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat (pkt II), zaliczając na

jego poczet okres zatrzymania prawa jazdy (pkt IV) oraz świadczenie pieniężne na

rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w

wysokości 5.000 zł (pkt III). Wyrok zawierał również rozstrzygnięcie w przedmiocie

kosztów procesu (pkt V).

Wobec braku wniesienia sprzeciwu przez strony, wyrok nakazowy

uprawomocnił się 7 października 2023 r.

W dniu 16 lipca 2025 r. do Sądu Najwyższego wpłynęła kasacja

Prokuratora Generalnego, który wymieniony wyżej wyrok nakazowy Sądu

Rejonowego w Radomiu zaskarżył w części dotyczącej orzeczenia o karze, na

korzyść skazanego K.G., zarzucając mu „rażące i mające istotny wpływ na treść

wyroku naruszenie przepisu prawa karnego procesowego, a mianowicie art. 502 § 1

k.p.k., polegające na orzeczeniu wobec oskarżonego K.G. w postępowaniu

nakazowym kary grzywny w wysokości 300 stawek dziennych w kwocie po 10 zł,

podczas gdy wskazany przepis dopuszcza orzeczenie wyrokiem nakazowym kary

grzywny w maksymalnej wysokości do 200 stawek dziennych”.

W konkluzji Prokurator Generalny wniósł o uchylenie wyroku nakazowego

Sądu Rejonowego w Radomiu w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym

zakresie temu sądowi do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja Prokuratora Generalnego okazała się zasadna w stopniu oczywistym,

co umożliwiło jej rozpoznanie i uwzględnienie na posiedzeniu bez udziału stron, tj. w

trybie określonym w art. 535 § 5 k.p.k.

Nie budzi wątpliwości, że zaskarżony wyrok zapadł z rażącym naruszeniem

art. 502 § 1 k.p.k., który stanowi, że „[w]yrokiem nakazowym można orzec karę

ograniczenia wolności lub grzywnę w wysokości do 200 stawek dziennych albo do

II KK 322/25

3

200 000 złotych”. Sąd Rejonowy w Radomiu wymierzył bowiem K.G. za przypisany

mu występek z art. 178a § 1 k.k. karę 300 stawek dziennych grzywny przy ustaleniu

wysokości jednej stawki na kwotę 10 zł, a zatem w wymiarze przekraczającym górną

granicę sankcji o jakiej mowa we wskazanym przepisie.

Jednocześnie nie budzi wątpliwości, że powyższe uchybienie stanowi rażące

naruszenie prawa, które ma istotny wpływ na treść wyroku (vide wyrok SN z dnia 18

października 2023 r., III KK 388/23; wyrok SN z dnia 25 lutego 2022 r., III KK 514/21;

wyrok SN z dnia 25 stycznia 2022 r., IV KK 639/21). K.G. poniósł bowiem dolegliwość

surowszą od tej, która została przewidziana w ustawie, a która zastrzeżona jest dla

trybu postępowania nakazowego, w jakim zapadł przecież omawiany wyrok.

Z tych też powodów Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok w części

dotyczącej orzeczenia o karze, albowiem jedynie to rozstrzygnięcie zostało wydane

z rażącym naruszeniem art. 502 § 1 k.p.k. i w tym tylko zakresie przekazał sprawę

Sądowi Rejonowemu w Radomiu do ponownego rozpoznania. Procedując powtórnie,

sąd ten wymierzy karę sprawcy przestępstwa zgodnie z przepisami prawa, mając na

uwadze kierunek wniesionej w sprawie kasacji.

Mając na względzie powyższe, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.

Paweł Kołodziejski

Igor Zgoliński

Adam Roch

[WB]

[a.ł]