Kasacja skazanego za oszustwo na fakturze. SN uznał ją za oczywiście bezzasadną

Kasacja wniesiona w imieniu skazanego jest bezzasadna w stopniu

oczywistym.

W tym nadzwyczajnym środku odwoławczym postawiono zarzut rażącego

i mającego istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenia przepisów prawa karnego

procesowego, tj. 424§1 pkt 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 457§3 k.p.k. i art. 410 k.p.k. w

zw. z art. 458 k.p.k. w zw. z art. 455 k.p.k., polegającego na tym, że Sąd Okręgowy,

orzekając i przyjmując, iż skazany Ł.M. swoim działaniem wyczerpał znamiona

II KK 386/25

2

przestępstwa określonego w art. 286§1 k.k., nie wskazał w należyty sposób

przesłanek zajętego w tej mierze stanowiska, a w szczególności nie odniósł się do

wszystkich istotnych okoliczności, mających znaczenie dla merytorycznego

rozstrzygnięcia i dokonanej oceny prawnej zachowania skazanego w płaszczyźnie

znamion przestępstwa wynikających z art. 286§1 k.k., pomijając, że oskarżony

swoim zachowaniem ich nie wyczerpał, w tym nie wprowadził pokrzywdzonego w

błąd co do zamiaru i swoich możliwości finansowych, tym bardziej, że w realiach

przedmiotowej sprawy istnieje szereg niepodważalnych okoliczności to

potwierdzających, a także ignorując twierdzenia skazanego dotyczących spłaty

znacznej części należności wynikającej z wystawionej faktury, a co w konsekwencji

doprowadziło do rażącej obrazy przepisu prawa materialnego, a to art. 286§1 k.k.

poprzez jego zastosowanie oraz do wadliwego i krzywdzącego dla skazanego

orzeczenia Sądu I i II instancji.

Przywołane przez skarżącego przepisy proceduralne oraz prawa

materialnego, jak również uzasadnienie kasacji, nie pozwalają jednak uznać, że

kasacja skierowana została w istocie do orzeczenia Sądu II instancji.

Sąd Okręgowy nie mógł naruszyć art. 424 k.p.k., ponieważ określa on

wymogi jakie powinno spełniać uzasadnienie wyroku sporządzone przez sąd I

instancji, nie zaś wymogi uzasadnienia orzeczenia kończącego wydanego przez

sąd odwoławczy - tu zastosowanie ma art. 457§3 k.p.k. I choć również ten przepis

przywołano w zarzucie, autor kasacji zdaje się zapominać, że zgodnie z dyspozycją

art. 537a k.p.k. nie można uchylić wyroku sądu odwoławczego z tego powodu, że

jego uzasadnienie nie spełnia wymogów określonych w art. 457§3 k.p.k.

(analogicznie art. 455a k.p.k.).

Nadmienienia wymaga też, że art. 410 k.p.k. nie ma zastosowania do

postępowania odwoławczego, ponieważ to nie dowody ujawnione przed Sądem II

instancji stanowiły podstawę rozstrzygnięcia tego sądu, który orzekał w granicach

zaskarżenia. Z kolei art. 455 k.p.k. stanowi, że sąd odwoławczy poprawia błędną

kwalifikację prawną niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów,

ale tylko wówczas, gdy nie zmienia on ustaleń faktycznych, podczas gdy obrona

oczekiwała i oczekuje diametralnej zmiany ustaleń faktycznych poprzez uznanie, że

skazany nie miał zamiaru popełnienia oszustwa. Przywołanie tego przepisu w treści

II KK 386/25

3

zarzutu jawi się jako całkowicie nietrafne skoro celem obrony jest nie tyle odmienne

zakwalifikowanie przypisanego czynu, a uniewinnienie od jego popełnienia.

Zauważenia wymaga, że treść zarzutu kasacji oraz jej uzasadnienie nie

wskazują żadnych uchybień po stronie Sądu Odwoławczego. Tymczasem jedynie

wykazanie uchybień w przestrzeni przeprowadzonej kontroli odwoławczej mogłoby

przynieść oczekiwane przez skarżącego skutki. Tego jednak w nadzwyczajnym

środku odwoławczym nie uczyniono ani w sposób formalny – nie postawiono

zarzutu naruszenia art. 433§2 k.p.k., ani też merytoryczny w treści jej uzasadnienia.

Zupełnie na marginesie należy więc wskazać, że Sąd II instancji nie mógł

dokonać błędnych ustaleń faktycznych, ani też naruszyć przepisów prawa

materialnego, bowiem nie czynił własnych ocen materiału dowodowego, ustaleń

faktycznych ani nie dokonywał samodzielnej subsumpcji lub wykładni prawa.

Zmiana dokonana przez Sąd odbyła się wyłącznie w zakresie oceny

współmierności wymiaru kary, która to przestrzeń nie stanowi przedmiotu badania

w postępowaniu kasacyjnym.

Odnośnie zaś rozważań poczynionych przez Sąd Odwoławczy w zakresie

zarzutów apelacyjnych, uznać należy, że są one klarowne i pozwalają na ustalenie,

dlaczego zarzuty te nie zostały przez ten Sąd uwzględnione i dlaczego oceny i

ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd I instancji zostały zaakceptowane. Treść

kasacji, powielająca w znacznej mierze argumentację zawartą w zwyczajnym

środku odwoławczym, stanowi w zasadzie polemikę z ocenami i ustaleniami

dokonanymi w sprawie – i to przez Sąd I instancji - nie zaś materię o charakterze

kasacyjnym.

Podsumowując, autor kasacji nie wykazał, by Sąd Odwoławczy dopuścił się

uchybienia o charakterze rażącego naruszenia prawa, które mogło mieć istotny

wpływ na treść orzeczenia i które winno skutkować orzeczeniem o charakterze

kasatoryjnym.

Konsekwencją powyższych wniosków było uznanie kasacji za bezzasadną

w stopniu oczywistym.

Skazanego obciążono kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego,

nie znajdując podstaw do zwolnienia od ich ponoszenia.

[WB]

II KK 386/25

4

[a.ł]