Nawiązki dla córek zostały w wyroku mimo wyeliminowania ich z opisu czynu. SN uchylił je

Sąd Rejonowy dla Warszawy – Woli w Warszawie skazał K.M. na dwie kary

jednostkowe: 10 miesięcy pozbawienia wolności za popełnienie przestępstwa

znęcania się nad żoną oraz trójką małoletnich dzieci – dwóch córek i syna (art. 207

§ 1 k.k.) oraz naruszenia czynności narządu ciała syna trwający nie dłużej niż 7 dni

(art. 157 § 2 k.k.) i 9 miesięcy pozbawienia wolności za popełnienie przestępstwa

znęcania się nad żoną (art. 207 § 1 k.k.) i orzekł wobec niego karę łączną roku

pozbawienia wolności, której wykonanie zawiesił na okres próby 2 lat; zobowiązał

skazanego do przeproszenia żony, na podstawie art. 73 § 2 k.k. orzekł wobec niego

dozór kuratora, a na podstawie art. 46 § 2 orzekł nawiązkę na rzecz każdego z

pokrzywdzonych: żony i każdego z dzieci. Po rozpoznaniu apelacji obrońcy Sąd

Okręgowy w Warszawie, wyrokiem z 13 stycznia 2025 r., zmienił zaskarżony wyrok

Sądu pierwszej instancji i wyeliminował z opisu czynu znęcania się z punktu I wyroku

dwie pokrzywdzone córki skazanego, a w pozostałej części utrzymał w mocy wyrok

Sądu Rejonowego.

W kasacji od wyroku Sądu odwoławczego obrońca wskazał, że na tym etapie

postępowania doszło do zaistnienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439

§ 1 pkt 7 k.p.k. polegającej na tym, że po wyeliminowaniu z opisu czynu znęcania się

wobec dwóch małoletnich pokrzywdzonych, Sąd zaniechał zmiany pkt VI

zaskarżonego apelacją wyroku, w którym zasądzono nawiązki na rzecz tych

pokrzywdzonych czynem z art. 207 § 1 k.k. córek, co spowodowało sprzeczność w

treści orzeczenia uniemożliwiającą jego wykonanie.

W odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Okręgowej w Warszawie

wniósł o uznanie jej jako oczywiście zasadnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja okazała się zasadna w stopniu oczywistym.

Ujawnione naruszenie prawa stanowiło bezwzględną przyczynę odwoławczą,

o której mowa w art. 439 § 1 pkt 7 k.p.k. Nie ma żadnych wątpliwości, że mamy do

II KK 406/25

3

czynienia z wewnętrzną sprzecznością orzeczenia, skoro w jego treści pozostają dwa

odrębne rozstrzygnięcia, których treść wyklucza wykonanie ich obu naraz, ponieważ

powodują przeciwstawne konsekwencje prawne. Analiza akt sprawy potwierdziła, że

tak stało się w sprawie K.M., w której po dokonaniu kontroli odwoławczej, Sąd ad

quem wyeliminował z opisu czynu znęcania w punkcie I zaskarżonego apelacją

wyroku dwie pokrzywdzone, a pozostawił bez zmian rozstrzygnięcie z pkt VI o

zapłacie nawiązek na ich rzecz.

W tej sytuacji nie pozostawało nic innego jak uchylić wyrok Sądu Okręgowego

w zaskarżonej części oraz w konsekwencji tego orzeczenia także stosowną część

wyroku Sądu pierwszej instancji w zakresie nawiązek zasądzonych na rzecz A.M. i

A.M.

Tomasz Artymiuk

Michał Laskowski Jerzy Grubba

[WB]