Wypadające ze spodni towary nie wykluczyły zamiaru. SN oddalił kasację obrońcy

Kasacja wniesiona w imieniu skazanego jest bezzasadna w stopniu

oczywistym.

W postawionym zarzucie kasacyjnym wskazano na naruszenie przez Sąd

Odwoławczy art. 433§2 k.p.k. w zw. z art. 457§3 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k., które

miało polegać na nierzetelnym i niepełnym rozpoznaniu zarzutu obrony obrazy

art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w zakresie pominięcia szczegółowej i wnikliwej

II KK 434/25

2

analizy treści nagrania z monitoringu. Z dalszej lektury zarzutu wynika jednak,

że obrona podważa ustalenia faktyczne dotyczące użycia przez D.W. przemocy

względem M.M. i tego, że dopuszczając się jej działał w celu utrzymania się w

posiadaniu zabranych rzeczy.

Sfera ustaleń faktycznych nie jest jednak przestrzenią, którą w postępowaniu

kasacyjnym bada Sąd Najwyższy, zaś zarzuty tego rodzaju są w tym postępowaniu,

w świetle treści art. 523§1 k.p.k., niedopuszczalne.

Zupełnie na marginesie można jedynie wspomnieć, że wnioski Sądu

Odwoławczego co do oceny uwiecznionego na nagraniu z monitoringu zachowania

D.W. wobec M.M. nie rażą dowolnością. Na nagraniu tym jednoznacznie widać, jak

D.W. odpycha ochroniarza, który próbuje interweniować, stosuje chwyty w celu

oswobodzenia się, zdystansowania, usiłuje się wyrwać i uniemożliwić złapanie go i

przytrzymanie.

Odwoływanie się przez skarżącego wyłącznie do słownikowej definicji

pojęcia „przemocy” nie może być skuteczne, skoro w doktrynie i orzecznictwie

prawa karnego materialnego pojęcie to ma ugruntowaną wykładnię. Przemocą w

rozumieniu m.in. art. 281 k.k. jest atak na integralność fizyczną drugiej osoby

(bezpośrednie fizyczne oddziaływanie na nią). W doktrynie wskazuje się, że stopień

jej natężenia nie ma większego znaczenia – nie musi być on znaczny, przy czym za

najlżejszą jej formę uznawane jest już samo naruszenie nietykalności cielesnej.

Zachowanie skazanego uwidocznione na nagraniu (którego w żadnym

wypadku nie można – za obroną – uznać za pasywne), interpretowane w

powiązaniu z zeznaniami M.M., niezbicie świadczą zatem o tym, że skazany

dopuścił się przemocy wobec interweniującego ochroniarza.

Za równie nietrafną należy ocenić argumentację skarżącego negującą

zamiar, z jakim działał D.W. Otóż okoliczności, że nie zwracał on uwagi na fakt, że

większość zabranych rzeczy w trakcie interwencji wypadła mu ze spodni, że nie

manifestował swoim zachowaniem woli utrzymania się w posiadaniu tych towarów,

że w rekcji obronnej zaczął je gubić, a następnie nie próbował ponownie zabrać ani

w jakikolwiek sposób ponownie objąć w posiadanie, w rzeczywistości nie mają

znaczenia. Rzecz bowiem w tym, że skazany nie wyrzucił zabranych produktów

z własnej woli, nie wykazał chęci ich porzucenia – utrata części z nich była

II KK 434/25

3

wynikiem przypadku, dynamiki sytuacji – natomiast pozostałe produkty, które

w czasie zajścia mu nie wypadły – zatrzymał i z nimi uciekł. To z zamiarem

utrzymania się w ich posiadaniu wdał się w siłową konfrontację z M.M. i okoliczność

ta jest wystarczająca do uznania, że skazany działaniem swoim wypełnił znamiona

art. 281 k.k.

Konkludując, autor kasacji nie wykazał, by Sąd Odwoławczy dopuścił się

uchybienia o charakterze rażącego naruszenia prawa, które mogło mieć istotny

wpływ na treść orzeczenia i które winno skutkować orzeczeniem o charakterze

kasatoryjnym.

Konsekwencją powyższych wniosków było uznanie kasacji za bezzasadną

w stopniu oczywistym.

Skazanego obciążono kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego, nie

znajdując podstaw do zwolnienia od ich ponoszenia.

[WB]

[r.g.]